ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଇଜଣ ବୀର ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଏହି ଦୁଃଖରେ "ହାୟ, ପୁଅ!" ବୋଲି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଉଦୟ ଅର୍ଥହୀନ ରହିଗଲା, ଏବଂ ପ୍ରିୟ ଖ୍ୟାତି ମଧ୍ୟ ଫଳହୀନ ହେଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ, ନମ୍ର ମନେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା, ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଓ ନରଶନମାନେ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ହତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଘଟଣା ଖ୍ୟାତି ହୋଇ ରହିଛି। ଆଜି ମାମା ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ନିକଟପୂର୍ବ ମୃତ୍ୟୁର କଥା ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି। ଏପରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେମାନେଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହି, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ମାଆ ଏହି କଥା, ଯାହା ବଜ୍ରପାତ ସମାନ କଠିନ ଥିଲା, ଶୁଣି କାନ୍ଦିପକିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ଓ ଶିବଙ୍କ ଭକ୍ତ ଜାମ୍ବୁକଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ବିଜୟ, ବିଜୟ, ବିଜୟ ହେଉ, ଜଗତ୍ଜନନୀ ଭବାନୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବ, ପିତୃ ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କର ମାଆ!" ଏପରେ, ଏହି ପ୍ରକାର ଧ୍ୟାନ କରି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନିଜ ଗୃହରେ ଶୟନ କଲେ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଳନା ଚାରି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ସେଥିରେ ବଳଖାନି ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏମିତି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେନାମାନେ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୁଃଖିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାକୁ ଅଧିନ କରି, ସେନାପତି ହେଲେ। ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ପତାକା ଓ ଏକ ହଜାର କଠମିଷ୍ଟ୍ରୀ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ଓ ଦଶ ହଜାର ଉଠ ଥିଲା। ତାଳନା ସମସ୍ତ ସେନାର ନାୟକ ହେଲେ, ବଳଖାନି ସମସ୍ତ ଅଶ୍ୱାରୋହୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କଲେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସମସ୍ତ ପଦାତିଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ହେଲେ। ମଲନା ରାଜା ନମସ୍କାର କରି ବହୁତ ଉପହାର ଦେଲେ। ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଥିବାମାନେ ଆଧା ଦିନ ମାତ୍ର ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସେନାକୁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଦେବସିଂହଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ସେଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ତିଆରି ହେଲେ। ମଡ୍ଡୁଧାରୀ ଏବେ ଦେବତା ଭଳି ଦେଖାଗଲେ, ତାଳନା ବୀଣା ଧରିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ମାଆଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦାନ୍ଡିଆ ନାଚିଲେ, ପ୍ରେମରେ ଅତିଭାବିତ ହେଲେ। ମାଆଙ୍କୁ ମୋହିତ ଦେଖି ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ମହିଷ୍ମତୀ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଦୂତ ସହିତ ଏମିତି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଗୃହକୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଚେତନ କରିଦେଲେ। ରାଣୀ ଏକ ଶ୍ୟାମ ଦେହୀ, ଚମତ୍କାର ପୁରୁଷ ଦେଖିଲେ। ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ମୃଦୁ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ଯଦି ତୁମେ ମୋର ହାତ ଧରିବାକୁ ଚାହଁ,..."। ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ, "ଯେପରି ଇଚ୍ଛା," ବୋଲି ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଣୀ ଯୋଗୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ମୋହିତ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଜକୁ ଦେଇଦେବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭାଟ୍ସପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ନାଚିଲେ, ବଳଖାନି ଗାଇଲେ। ଏଠି ରାଜା କଳିୟ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀ ସହ ମୋହିତ ହେଲେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରବଳ ବଳଖାନି କହିଲେ, "ତୁମର କୌଶଳ ଦେଖାଅ, ତେବେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ଭାବି, ଉତ୍ତମ ରାଜା ଏକ ଲକ୍ଷ ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବେଶ୍ୟା, ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଓ ଯୋଗଶକ୍ତି ଅर्जନ ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭରି କାନ୍ଦିଲେ। କୃଷ୍ଣବଂଶଜ ସେଠାରେ ଏହି ମାତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ।