ଇଷା ମାସର ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷର ଦଶମୀ ଦିନରେ, ରାଜାମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହେଲେ। ସେଇ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନଗରରେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟର ରାଜାମାନେ ଆସି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ, ମୁନିଜନ, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଯିଏ ଏହି ପୃଥିବୀର ରାଜା — ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆଦର କରନ୍ତି — ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ନମ୍ର ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଶୁକ୍ଲୟଶସ୍କର, ଶୁଣ, ତୁମେ କିପରି ରାଜା ରାଜା ଏହି ପଦବୀକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚାହୁଛ?” ଏହି ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ, ଏକସାଥି ରହିଲେ। ସେମାନେ ଜାଣିଲେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଶିରିଷା ନାମକ ନଗରରେ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାଙ୍କର ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାପରେ, ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଶାସକମାନେ କୁ କହିଲେ: “ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିତାମାତା ମାହିଷ୍ମତୀରେ ନିଅତ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ। ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ଏକ ରାଜା ନର୍ମଦା ଲୋକମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ପଥର ଉପରେ ରଖି ଚିପି ଦେଇଥିଲେ। ଏପରି ଦୁଇ ନାୟକ ଆଜି ମଧ୍ୟ ‘ହା, ପୁତ୍ର!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି — ତାଙ୍କର ଉତ୍ଥାନ ଅର୍ଥହୀନ, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ମଧ୍ୟ ଫଳହୀନ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନମ୍ର ମନରେ ରାଜାମାନେ କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ସେଠାରେ, ଏହି ରାଜା ସହିତ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଓ ନରଶନମାନେ ମିଶି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଏଠାରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ନିଅତ୍ୟ ହେଲେ, ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ କଥା ଶୁଣାଯାଉଛି। ଆଜି ମାତୃତୁଳ୍ୟ ମାମା ତାଙ୍କର ଦୁଇ ନିrecent ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟ କହିଲେ। ଏପରି କହି ସେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ବଜ୍ରପରି କଠିନ କଥା ଶୁଣି, ମାତା ବିଳାପ କରିଲେ। ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ବିଷୟ ଜାଣି ଓ ଜମ୍ବୁକ ଶିବଙ୍କ ଦାସ ବିଷୟ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଚିନ୍ତନ କଲେ: “ବିଜୟ, ବିଜୟ, ବିଜୟ ହେଉ, ଜଗତ୍ ମାତା ଭବାନୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବ, ପିତୃ, ଓ ଋଷିମାନେ ଙ୍କ ମାତା!” ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନିଜ ଗୃହରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ; ସେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖକୁ ଆଣିଲେ। ତାଳନା ଚାରି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ବଳଖାନି ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ସେନା ସହିତ ଉଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ଦଳକୁ ଅପହରଣ କରି, ସେ ନାୟକ ହେଲେ। ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଧ୍ୱଜା ଓ ଏକ ହଜାର କାଠିଆମାନେ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ମିଳି ତିନି ଲକ୍ଷ ଘୋଡା ଓ ଦଶ ହଜାର ଉଠ ଥିଲେ। ତାଳନା ସମସ୍ତ ସେନାର ନାୟକ ହେଲେ। ବଳଖାନି ସମସ୍ତ ଘୋଡାର ନାୟକ ହେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣାଂଶ ସମସ୍ତ ପଦାତିର ମୁଖ୍ୟ ହେଲେ। ମଲନା ରାଜା ନମ୍ର ହୋଇ ବହୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଅଧା ଦିନ ମାତ୍ର ଅତିତ ହୋଇଥିଲା; ସେଇ ବୀରମାନେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସେନାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଦେବସିଂହଙ୍କ ମତାନୁସାରେ, ସେଇ ଯୋଗୀମାନେ ଏହି ସମୟରେ ଏପରି ହୋଇଥିଲେ। ମଡ଼୍ଡୁଧାରୀ ତେବେ ଦେବତାପରି ଥିଲେ, ତାଳନା ବୀଣା ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମାତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ମାତାଙ୍କୁ ମୋହିତ ଦେଖି, ସେମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ମାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ମାହିଷ୍ମତୀ ନଗରକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଦୂତ ସହିତ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର। କୃଷ୍ଣାଂଶ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ରାଣୀକୁ ଅଚେତନ କରିଦେଲେ। ରାଣୀ ଏହି ସୁନ୍ଦର ରୂପ, ଶ୍ୟାମଦେହୀ ପରମପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମହିଳାକୁ ଏପରି ଆସିଥିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ।