ମହାଦେବଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଉଠିଲେ। ସେ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ସୁଖଖନ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କଞ୍ଚୁରମାନୋଁକୁ ମଜବୁତ ଭାବେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ସେନା ଅସ୍ଥିର ଓ ବିପଦଗ୍ରସ୍ତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଉଦୟହରି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ବଳା ରାଜାଙ୍କ ହାତୀକୁ ଧରି, ତାହାକୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ଏହି ଭାବେ ବଳାଙ୍କଠାରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ରାଜା ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ତାପରେ ଦେବସିଂହଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ବତ୍ସଙ୍କ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ବଶ କରିଲେ। ସେହି ବୀର ଏକ ନୂତନ ସିରିଷା ନାମକ ସହର ସ୍ଥାପନା କଲେ ଓ ସେଠାରେ ପରିବାର ସହିତ ବାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ପରିମଳ ନାମକ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଇଶା ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦଶମୀ ତିଥିରେ, ବିଭିନ୍ନ ରାଜାମାନେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେହି କାଳରେ ସୁନ୍ଦର କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନଗରରେ ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ହେ ମୁନି, ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ଝୁକିଥିବା ଭାଇ ଶୁକ୍ଳୟଶସ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ତୁମେ କିପରି ରାଜାଧିରାଜ ଉପାଧିକୁ ଅପସାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜା, ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଏକଠା ହୋଇ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଜାଣିଲେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ସିରିଷା ନଗରରେ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଲୋଟସ୍ ପ୍ରତିମୁଖ ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତେବେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନୋଁକୁ କହିଲେ, "ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିତାମାତା ମହିଷ୍ମତୀରେ ନଶ୍ୱାନ ହୋଇଥିଲେ। ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ଏକ ରାଜା, ନର୍ମଦା ଜନମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଏକ ପାଟରେ ରଖି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥିଲେ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ 'ହାୟ, ପୁଅ!' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କ ଉଦୟ ଅର୍ଥହୀନ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ବ୍ୟର୍ଥ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନମ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ସେହି ରାଜା, ମ୍ଲେଛ ଓ ନରଶନମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା; ସେଠାରେ ମ୍ଲେଛମାନେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ, ଏହି କଥା ଏବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" ଏହି ଭଳି ତାଙ୍କ ମାମା ଆଜି ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଘଟିଥିବା ମୃତ୍ୟୁର ଖବର ଦେଲେ। ଏପରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର କଥା କହିଲେ। ସେ କଥା, ବଜ୍ରପାତ ଭଳି କଠିନ, ଶୁଣି ମାତା ବିଷାଦରେ କାନ୍ଦିପକିଲେ। ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ଓ ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ଶିବଭକ୍ତ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ମନେ ଧ୍ୟାନ କଲେ—"ବିଜୟ, ବିଜୟ, ବିଜୟ ହେଉ, ଜଗତ୍ଜନନୀ ଭବାନୀ! ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବ, ପିତୃ, ଋଷିମାନଙ୍କର ମାତା!" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନିଜ ଗୃହରେ ଶୟନ କଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରି, ନିଜ ପାଖକୁ ନେଇଅସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଚାରି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ତାଳନା ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ସହସ୍ର ସେନା ସହିତ ବଳଖାନି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଉଦ୍ୟାନରେ ସେମାନେ ସଜ୍ଜ ହୋଇଥିବା ସେନାମାନୋଁକୁ ଦେଖିଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତିତ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ। ଏହିପରି, ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନାକୁ ବଶ କରି, ସେନାପତି ହେଲେ। ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ପତାକା ଓ ଏକ ହଜାର କଠ୍ଥିଆ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ଓ ଦଶ ହଜାର ଉଠ ଥିଲେ। ତାଳନା ସମସ୍ତ ସେନାର ନାୟକ ହେଲେ। ବଳଖାନି ଘୋଡ଼ା ବାହିନୀର ନେତୃତ୍ୱ ନେଲେ ଓ କୃଷ୍ଣାଂଶ ସମସ୍ତ ପଦାତି ସେନାର ମୁଖ୍ୟ ହେଲେ। ମଲନ ରାଜା ନମସ୍କାର କରି ବହୁତ ଉପହାର ଦେଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହୁଁଥିବା ଏହି ସେନାମାନେ ମାତ୍ର ଅର୍ଧ ଦିନ ଅତିତ କରିଥିଲେ; ସେହି ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବଳ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି ରଖିଥିଲେ।