ଏକ ସମୟରେ, ରାଜା ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଷୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହିଲେ ଏବଂ ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ବଂଶ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।" ଏହା ଶୁଣି, ଶୂରବୀର ଲକ୍ଷଣ ପୁର୍ବବତ୍ ବର୍ହିଷ୍ମତୀ ନଗରକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ନୈମିଶ ଅରଣ୍ୟର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ରାଜା, ସର୍ପ ଉତ୍ସବ ଓ ପଞ୍ଚମୀ ଦିନର ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣ ବଂଶଜ, କଠୋର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷା ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। କିଛି ମହୂର୍ତ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ, ସେ ଶତ୍ରୁକୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ନିଜ ପୁତ୍ର ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡିଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ତାଲୱାର ହାତରେ ନେଇ ଆଗେ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ବଂଶଜ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଦେଖି ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧବିରଙ୍କ ଶକ୍ତି ହାରିଗଲା ପରେ, ରାଜା ତାଲୱାର ହାତରେ ଆଗେ ଆସିଲେ। ଭୂମିର ରାଜା ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ। ନବମ ବର୍ଷରେ, କୃଷ୍ଣ ବଂଶର ଯୁବ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଦାତା।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଜା କହିଲେ, “ଏଠି ହେଉ।" ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ରାଜା ମୃଗୀର ଗଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପ୍ରଜାତିକୁ ଦେଲେ, ଯେପରି ଆପଣ ମୋ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛନ୍ତି, ଘୋଡ଼ା ମୃଗୀରୁ ମେଳିଥିବା। ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭୀଷ୍ମସିଂହଙ୍କୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆକାଶ ଓ ଜଳ ମାନେ ଚଳିଥିଲେ। ସୂତ କହିଲେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ସେବା କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଓ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ; ଯଦି ଆପଣ ଦୟା କରି ଏକ ବର ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି—" ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ "ଏଠି ହେଉ" କହି, ଏକ ପପିହକା ପକ୍ଷୀ ଦେଲେ। ଏହି ପପିହକା ନାମକ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଲେ। ଅଭିଲାଷାର ଶକ୍ତିରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁଠୁ ଘୋଡ଼ା ଜନ୍ମ ନେଲା। ମୃଗୀଠୁ ମେଘ, ପୁଷ୍ପ, ବଳାହକ ଜନ୍ମିଲେ। ସେମାନେ ଚାରିଜଣେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ପୂର୍ବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଏପରି ଏହି କଥା ଆପଣଙ୍କୁ କହାଯାଇଛି, ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ ଶୁଭ କଥା। ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଦିଆଗଲା, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଆଶା ପୂରଣ ହୋଇଲା। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଙ୍କୁ ମୃଗୀ ନଗର ଦିଆଗଲା। ବଳାଖନୀ ସୁନ୍ଦର ଧଳା ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଆନନ୍ଦରେ, ବଘ ଜଣେ, ଯେଉଁଠି ସବୁ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ, ସେହି ବଘକୁ ବଧ କରାଗଲା। ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ମୃଗୀକୁ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ବଧ କଲେ। ଏଠି ଶରଦା ଦେବୀ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ସହିତ, ଦେଖାଦେଲେ। ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋହିତ ହେଇ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଆହ୍ଲାଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧବିରମାନେ ଏହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଏପରି ଦେବୀ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଭୟଭୀତ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ଅରଣ୍ୟର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବୀ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଭୟରେ ଅଭିଭୂତ ହେଉଛନ୍ତି, ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ।" ଏପରି କହି, ଶୁଭ ଶରଦା ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଶୂରତା ଦେଖି, ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭାତୀ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ।