ରାଜା ସେପରେଣ୍ଟର କଥା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, ତାହାର ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଏକ ଆତ୍ମ-ପ୍ରକାଶିତ ଲିଙ୍ଗ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମଧ୍ୟରାତିରେ, ଅନ୍ଧାର ଆସିଥିବା ସମୟରେ, ସେହି ଲିଙ୍ଗ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଚମକିଲା। ରାଜା ମହିମ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରି, ଗିରିଜାପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ରାଜା ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି..." ମହାଦେବ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାପରେ ମାଲସ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ, ବଡ଼ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେହି ସମୟରୁ, ପ୍ରତିବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଭାଗ୍ୟବଶତ, ତୁମର ରୋଗ ନିରାମୟ ହୋଇଛି; ଭାଗ୍ୟବଶତ, ତୁମର ମୁହଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ମୋ ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ବାଧା ଆସିବ, ତୁମେ ମୋତେ ସହଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ ଶୂର ବୀର ଲକ୍ଷଣ ଉଶାପତି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଅର୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ବିଶ୍ୱନାଥ ଉଶାପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଦିତ କରି, ସେ ନମ୍ର ମନରେ ବନ୍ଦନା କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜଗନ୍ନାଥ ଏଇରାବତ ହାତୀରୁ ଶକ୍ତି ନେଲେ। ଏଇରାବତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ରାଜା ଲକ୍ଷଣ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ତାଳନଦ ଆଦି ନାୟକମାନେ ଅହଂକାରରେ ମଦିରା ପିଇ, ଏକ ମହା ଆସକ୍ତି ଗଠନ କରି, ଏକାଠି ରହିଲେ। ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଶୁଣ, ରାଜା, ଆମେ ସହରକୁ ଯାଉଛୁ; ପୁଆମାନେକୁ ଅଧିକାର ଦେଇ, ପଛେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆସିବା।" ରାଜାଙ୍କର ଉତ୍ତର ପାଇ, ସେମାନେ ପୁନି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଶୂର ତାଳନଦ ନିଜ ପୁଅମାନେକୁ ବାରାଣସୀ ସହର ଦେଲେ। କରିନା ଓ ସୁଲଲିତା—ଏହି ଦୁଇ ନାମ ଅନୁକ୍ରମରେ। ପୁଅମାନେର ଆଜ୍ଞାରେ, ରାକ୍ଷସମାନେର ପ୍ରିୟ ତାଳନଦ ଏକ ମାରେ Simhini ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ। ଦୁଇ ରାଜା ସମାନ ବସୁମତଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦେଶର ଶାସକ ଥିଲେ। ଏକ ପାଞ୍ଚ-ଧ୍ୱନି ମହା ହାତୀ Indradatta ନାମରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏକ ଘୋଡ଼ା Papihaka, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ମାନବ ସମାନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଥିଲା। ଏହି ତିନି ବୀର ଏକାଠି ହୋଇ, ବଡ଼ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଷଠି ହଜାର ଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ନାୟକ ତାଳନା ଥିଲେ। ଏହି ବୀରମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରି, ରାଜା ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ସାଧନ କରିଲେ। କାଳିୟା ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀର ଶୁଭ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜାମାନେ ସହିତ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ, ପିନାକିନ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। "ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର," ରାଜା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ। "ତଥାସ୍ତୁ," କହି, ମହାଦେବ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମୋହନନ ସମସ୍ତ ସେନାର ସହିତ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସିଲେ। "ମୁଁ ମୋର ସେନା ସହିତ ଶୁଭ ଗଙ୍ଗା ଶୁଦ୍ଧ ଜଳକୁ ଯିବି," ସେ କହିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବିଜୟ ଅଭିଲାଷୀ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ସେ କହିଲେ। ସେ ଗଳାରେ ମଣି ଓ ମୁକୁତର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। କାଳିୟା ଏକ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଗଲେ। କନ୍ୟାକୁବ୍ଜରେ, ମହା ମୂଲ୍ୟବାନ ମହା ମାଳା ମିଳିଲା ନାହିଁ।