ଧୁନ୍ଧୁକାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦ୍ୟୋତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କରିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଭାଇ ବିଦ୍ୟୋତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧା, ତିନିଟି ବଣ୍ଡ ଆଘାତରେ ଭୂମିରେ ଅଚେତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ କୁମାର ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ଶୀଘ୍ର ଆଗେଇଲେ, କିନ୍ତୁ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗନଗରୀକୁ ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସହରେ ବିରାଟ ଯୋଧା ରତ୍ନଭାନୁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଲକ୍ଷଣ ତିନିଜଣଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ତୀବ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷଣଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କମାନେ ଏକାଠି ଧୁନ୍ଧୁକାର ରାଜାଙ୍କୁ ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କରିଲେ। ଦୁଇ ଯୋଧା, ସମାନ ଶକ୍ତିରେ, ହାତୀ ପিঠିରେ ଦଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ, ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଅଗ୍ରହଣୀୟ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧା ବିଧ୍ୱଂସ ହେବା ପରେ, କନ୍ୟାକୁବ୍ଜର ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ରାଜାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଲିନ ହୋଇ, ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଭୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହ ଏକାଠି ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଭୀଷ୍ମ, ପରିମଳ ଏବଂ ଲକ୍ଷଣ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଆଗେଇଲେ। ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କ ବିଜୟ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୀର୍ତି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। କନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ଏବଂ ଦିଲ୍ଲୀର ମହାରାଜ ଜୟଚନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀର ନାଥ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୀଷ୍ମ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ସିଂହ ପରି ଦଢ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ମାସ ଶେଷରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଚିହ୍ନି ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭୀଷ୍ମ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ମହାପ୍ରଭୁ, ଦିବ୍ୟ କୁମାରୀ ଦିଅ।” ଏଠାରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପରିମଳ, ନିଜ ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଶୋକରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଶିବ ନିଜେ ଏକ ସାପ ରୋଗ ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷା କରିଲେ। ପାଞ୍ଚ ମାସ ପରେ, ରାଜା ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ। ମୃତ୍ୟୁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ରାଜା ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ କାଶୀକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଏକ ସାପ ମୂଳରେ ବସିଥିଲା। ସେ ସାପ ରୁଦ୍ରାହୀ କହିଲେ: “ତୁମେ ନିର୍ଦୟ ଏବଂ ବୁଝିବାରେ ଅସମର୍ଥ। ଏହି ରାଜା ଅବୁଦ୍ଧି; ତିନି ଗରମ ତାମା ମଧ୍ୟ ପିଇପାରିବେ। ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରେ ବହୁ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲି। ଏଠାରେ, ରାଜା ଅବୁଦ୍ଧି ଯେ, ଗରମ ତେଲ ଦେଇନାହିଁ।” ରାଜା ସାପ କହିଥିବା ଅନୁସାରେ କରି, ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଗିଲେ। ତା’ପରେ, ଏକ ସ୍ୱୟଂଭୂ ଲିଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗୁଠି ସମାନ ଆକାରରେ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ମଧ୍ୟରାତିରେ, ଅନ୍ଧାର ଆସିଥିଲାବେଳେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚମକିଲା। ମହିମ୍ନ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରି, ଗିରିଜାପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମହାପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ମହାଦେବ କହିଲେ “ତଥାସ୍ତୁ” ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତା’ପରେ, ମଲାସ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବଡ଼ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରୁ, ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରପୁରୀକୁ ଗଲେ। ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମର ରୋଗ ଚିକିତ୍ସିତ ହୋଇଛି; ଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମର ମୁହଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ଯେତେବେଳେ ମୋ ପାଖରେ ବିପଦ ଆସିବ, ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ଆବଶ୍ୟକ।