ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ ସଂଯୋଗିନୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ ସଂଯୋଗିନୀ ତୁରନ୍ତ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ ରାଜା ସମଗ୍ର ସେନା ସହିତ ମୁହଁଡ଼ିଆ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପାଳଙ୍କୀ ନ ଥିବାକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ବହୁତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜା ଅଧା ସେନାକୁ ସ୍ଥାନୀୟ କରି ନିଜେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେମାନେ ସୂକର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ନିଜ-ନିଜ ସେନା ସହିତ ଏକ ବିଶାଳ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହା ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଯେ, ସେଠାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ଧାରା ରାତି ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୋତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରହିଥିବା ସେନାନୀମାନେ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଲେ। ଧୁନ୍ଧୁକର ପ୍ରଦ୍ୟୋତଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଇ ବିଦ୍ୟୋତଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ବଳଶାଳୀ ବିଦ୍ୟୋତ ତିନିଟି ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ କୁମାର ହାତୀ ଉପରେ ଚଡ଼ି ତ୍ୱରିତ ଆଗେଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏକ ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ହୋଇ, ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବୀର ରତ୍ନଭାନୁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଲକ୍ଷଣା, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହ ମିଶି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ରୁଦ୍ରାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷଣାଙ୍କୁ ମୁହଁ ହେଇଦେଲେ। ସେମାନେ ଧୁନ୍ଧୁକର ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମିଶି ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ବୀର ହାତୀ ପিঠିରେ ଦଢ଼ିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଦୁଇଜଣେ ସମଶକ୍ତି ଓ ଅପରାଜିତ ଯୋଦ୍ଧା। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଦୁର୍ଜୟ ଓ ନିପୁଣ ଭାବେ। ଏହି ପ୍ରବଳ ବୀର ନିହତ ହେବା ପରେ, କନ୍ୟାକୁବ୍ଜର ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ଅକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି, ରାଜାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଲୀନ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ-ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ରହିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଭୀଷ୍ମ, ପରିମଳ ଓ ଲକ୍ଷଣା ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କ ବିଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଜୟଚନ୍ଦ୍ର କନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ଓ ଦିଲ୍ଲୀର ଭୂମିରେ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ବିରାଜ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଗଙ୍ଗା କୂଳରେ ସିଂହ ସଦୃଶ ଦଢ଼ିଏ ଉଭା ଥିଲେ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପାସକ ଥିଲେ। ମାସ ଶେଷରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମ ନିବେଦନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ।” ସେଠାରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହା ଦେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପରିମଳ ପିତୃବିୟୋଗର ଦୁଃଖରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଶିବ ନିଜେ ଏକ ସର୍ପ-ରୋଗ ରୂପେ ପରୀକ୍ଷା କଲେ। ପାଞ୍ଚ ମାସ ହେବା ପରେ ରାଜା ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ରାଜା ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ କାଶୀକୁ ଗଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସର୍ପ ମୂଳରେ ବସିଥିଲା। ସର୍ପ ରୁଦ୍ରାହି କହିଲେ, “ତୁମେ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ମୂଢ଼।” “ଏହି ରାଜା ମୂଢ଼; ସେ ତ କ୍ଷୁଦ୍ର ତାପିତ ତାମ୍ର ମଧ୍ୟ ପିଇ ଦେବ।” “ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରତିଦିନ ବଡ଼ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି।” “ଏଠାରେ ରାଜା ଏମିତି ମୂଢ଼ ଯିଏ ଗରମ ତେଲ ଦେଇନଥିଲେ।