ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଜୀବନ୍ତ, ଉତ୍ସ୍ବଳ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ନାରେଟିଭ୍ ଭାବେ ଓଡ଼ିଆରେ ପୁନର୍କଥନ କରୁଛି: ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀମାନେ ମୋତେ ଭଲେ ନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କପଟ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଜନ କରିଥିଲି। ଏହା ପରେ, ତୁମେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା, ଏକ ଶତ ଷାଠି ହଜାର ସଂଖ୍ୟାର ଯୁଦ୍ଧସେନା ଏକତ୍ର କରିଥିଲା। ତୁମେ ସେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବାରୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଜାଣି, ପୃଥିବୀରେ ଦୁଇ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ ଶତ୍ରୁତା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ତଥାପି ପୃଥ୍ବୀରାଜ ଭୟଭୀତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥ୍ବୀରାଜ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧଅଂଶ ନେଇଥିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ୍ ଜିତି, ସେ ସମସ୍ତ ଧନ ଦାଖଲ କରିଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାଜା ଭୟାନକ ଭାବରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାରୀ ଥିଲେ, ତିଳକା, ଯିଁ ସାହସିକ ଓ ଶୁଭ୍ର ଥିଲେ। ରାଜା ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶୋଳ ଜଣେ ରାଣୀ ଥିଲେ। ଗୌଡ଼ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ଦିବ୍ୟବିଭାବରୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ। ସେ ରୂପ, ଯୌବନ ଓ ପ୍ରେମ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଁ ଶୁଭ୍ର ଦେବୀ ସଂଯୋଗିନୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରଶସ୍ତ ରାଜା, ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଓ ମୋ ପ୍ରିୟ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ମୋ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ରଖି, ଘଟିଥିବା କଥା ମୋତେ କହିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଭବାନୀଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ସ୍ୱୟଂବରରେ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗର ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କାମାକ୍ଷୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ରାଜା, ଏହି ପ୍ରତିମା କେଉଁଠି ହେବ?" ଏହି ଶୁଣି, ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଏହି ଯୋଗିନୀ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥାଏ, ତେବେ ସେ ମୋ ପ୍ରିୟ ହେବେ।" ଏହା ଶୁଣି, ଭୂମିର ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ସେନାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ରଥ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ତିନି ଶହ ରାଜା ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ରାଜସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରଭୁ। ଧୁନ୍ଧୁକାର, ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ସଦା ହାତୀବାହିନୀର ନାୟକ ଥିଲେ। ସେଠି ରାଜାମାନେ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଅତିରିକ୍ତ ପଦାଟିକା ସେନାର ନାୟକ ଥିଲେ। ଏହି ମହାସେନା ଏକ ଶୁଣା କୋସ ଦୂରରେ ବିଭିନ୍ନ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲା। ସେ ନିଜ ସେନା ଏକତ୍ର କଲେ, ସଂଖ୍ୟା ଶୋଳ ଲକ୍ଷ। ଏହାର ଅଠ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ। ରାଜାକୁ ବାଧା ଭାବି, ଶୁକ୍ଳ ବଂଶୀମାନେ ଚଳିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଈଶନା ନଦୀର ପାର ତୀରରେ ଏହି ପାଳଙ୍କି ରଖାଗଲା। ରତ୍ନଭାନୁ ହାତୀବାହିନୀର ନାୟକ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଓ ଦେଖାସୁନା ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲା। ପ୍ରଦ୍ୟୋତ ଓ ବିଦ୍ୟୋତ ଦୁଇ ଜଣେ ରତ୍ନଭାନୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ରାଜାମାନେ ଗର୍ବରେ ଭରି, ନିଜ ପଦାଟିକା ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା ମରିଥିଲେ, ଏହିପରି ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ହାତୀ ମରିଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ, ଭୟରହିତ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି, ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ନିର୍ବୀକ ନାୟକମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେଠି ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କ ପାଦାଟିକା ସେନାର ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ମରିଗଲେ। କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ରାଜାଙ୍କ ନଉ ହଜାର ହାତୀ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ। ଏଠି ଏକ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ମରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ହୃଦୟ ଭାରି, ଭକ୍ତ ଅନୁସୃତ ଲୋକ ଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ବନ୍ଦନା କଲେ।