ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଉଚିତ ମନେ କଲେ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରବଳ ରାଜା ଦୁଃଖରେ ସେହି ସହର ଛାଡିଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ସହର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ସେଠାରେ ବାସ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ସହରଟି ଭୂମିରାଜାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ସହର ପରିମଳଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବିବାହ ପରେ ଭୂମିରାଜା ଆଉ ଏକ କୋଟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ସେହି କୋଟ ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଦେହଳି (ଦ୍ୱାରପଟି) ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ‘ଦେହଳୀ’ ନାମ ଦେଲେ। ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ରାଜା ଜୟଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ହେ ପୃଥ୍ୱୀରାଜ, ତୁମେ ମୋତେ ମୋ ଅଂଶ କାହିଁକି ଦେଉନାହଁତ? ଯଦି ଦେଉନାହଁତ, ତେବେ ମୋର କଠୋର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି।” ଏହି ଗର୍ବିତ ରାଜା ତାଙ୍କର ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେହି ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀମାନେ ମୋ ପାଖରୁ ଅସ୍ୱୀକୃତ ହେଲେ, ତୁମେ ଚତୁର ଉପାୟରେ ଏକ ଶତାଠି ସଠି ହଜାର ସେନା ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ। ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବାରୁ ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ଭୋଗଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।” ଏଭଳି ଜାଣି, ଦୁଇ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଯଦିଓ ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରବଳ ଥିଲେ, ପୃଥ୍ୱୀରାଜ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ପରେ, ସେହି ପୃଥ୍ୱୀରାଜ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧାଂଶ ନେଇଲେ। ଏହା ପରେ ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଜୟ କରି ସେଠାର ଧନ-ଦାଉଳତା ଅପହରଣ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ରାଜା ଭୟଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସାହସିକ ଓ ଶୁଭ ନାରୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ତିଳକା। ରାଜା ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସୋଳ ଝିଅ ଥିଲେ। ଗୌଡ଼ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ନାମ ଥିଲା ଦିବ୍ୟବିଭାବରୀ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଯୁବତୀ ଏବଂ କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଯାହା ଶୁଭ ଦେବୀ ସଂଯୋଗିନୀ ନାମରେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ପାଳନ କରାଯାଉଥିଲା, ଏଠାରେ ରାଜା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ରାଜାମାନେ, ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। “ତୁମେ କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ସହରକୁ ଯାଅ, ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ମୋ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି ରଖ, ଏବଂ ଯାହା ଘଟିଲା ତାହା ମୋତେ କୁହ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭବାନୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗିଗଲେ। ସ୍ୱୟଂବରରେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ କାମାକ୍ଷୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି କାହାର?” ଏହା ଶୁଣି, ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଯୋଗିନୀ ଯଦି ଏକତ୍ର ହୁଏ, ତେବେ ସେ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହେବେ।” ଏହି ଶୁଣି ରାଜା ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ରଥ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ। ତିନି ଶତ ରାଜା ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ରାଜସ୍ଵ ଶ୍ରେଣୀର ଅନୁୟାୟୀ। ଧୁନ୍ଧୁକାର ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ, ସଂଯୁକ୍ତ ହାତୀ ବଳର ସେନାପତି ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ପଦାତି ସେନାର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିଲେ। ଏହି ବିଶାଳ ସେନା କ୍ଷେତ୍ରରୁ କ୍ଷେତ୍ର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଏହା ବିଶ୍ତୃତ ଭାବେ ୨୦ କୋସ୍ ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା। ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ଏକ ଶୋଡ଼େ ଲକ୍ଷ୍ୟ ମାନ୍ୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏଠାରେ ଆଠେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ। ରାଜାଙ୍କୁ ବାଧା ବୋଧି ସେହି ଶୁକ୍ଳ ବଂଶୀମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାପରେ ଈଶନା ନଦୀର ଦୂର ପାରେ ସେହି ପାଳଙ୍କି ରଖାଯାଇଥିଲା।