ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜା ମହାନ ଦେବ ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଯିଏ ମରୁଭୂମିରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟଦ୍ବାରା ପୂଜା କରିଲେ ଏବଂ ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ରାଜା ଭୋଜ ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—ତିନି ସାରା ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା, ଅନେକ ମାୟାର ନିୟମକ, ବିଦେଶୀମାନେ ଯାହାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଥାନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ, ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ସ୍ୱରୂପ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଭୋଜଙ୍କୁ ମହାକାଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବାକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ଉପଦେଶ ମିଳିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୂମି, ଯାହାକୁ ବାହୀକା ବୋଲାଯାଏ, ବିଦେଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତିରୁ ବିଗଡ଼ିଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଏକ ମହା ମାୟାବୀ ଦେଖାଦେଲେ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ରାଜା ଭସ୍ମ କରିଥିଲେ। ସେ, ଯିଏ ଗର୍ଭ ରହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ମହାଦେବଙ୍କଠାରୁ ଏକ ବର ପାଇଥିଲେ ଓ ଦାନବମାନେ ବଢ଼ିଯିବାର କାରଣ ହେଲେ। ମହାଦେବ ରାଜାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରି କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସେଇ ଦାନବ ଓ ଠକବାଜମାନେ ଥିବା ଭୂମିକୁ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଆଉଥରେ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମାୟାର ମହାପ୍ରଭୁ ମଧୁର ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଦେଖ, ମୁଁ ଯାହା ଶେଷ ରଖିଛି, ତାହା କିପରି ଭୋଜନ କରାଯାଏ।” ତେଣୁ ଏହା ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ମନ ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ କଠୋର ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳିତ ହେଇଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କାଳିଦାସ ରୋଷରେ ମହାମଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ଅଧର୍ମୀ ବାହୀକା, ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ନିମ୍ନ, ତାହାକୁ ହତ୍ୟା କରିବି।” ସେ ଦଶ ହଜାର ଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତାର ଏକ ଦଶମାଂଶ ହବିଷ୍ୟ ରୂପେ ଅର୍ପଣ କଲେ। ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଭସ୍ମ ନେଇ ସେ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଭାବେ ମଧ୍ୟଭୂମିରେ ଏହା ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ଏବଂ ଅହଂକାରୀମାନେ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ଏକ ରାତିରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ଅନେକ ମାୟାର ଦକ୍ଷ ଜନ, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ତୁମ ଅଧିକାର, ଏହି ଧର୍ମ ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କୁ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ।” ଯିଏ ନପୁଂସକ, ଜଟା ବିହୀନ ଓ ଦାଢ଼ିଧାରୀ, ସେ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରେ। ସେମାନେ କୌଳ ରୀତିରେ ନ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଥିବା ପଶୁମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଭୋଜ୍ୟ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି। ସେଠାରେ ମୁସଳ ଜନ୍ମ ଲୋକେ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିଥାନ୍ତି। ଏଭଳି କଥା କହି ଦେବତା ବିଦାୟ ନେଲେ ଏବଂ ରାଜା ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାଷା ସେ ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ସେ ଏକ ଆଚରଣ କୋଡ଼ ବିଧିବଦ୍ଧ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ସମାନ। ସେଠି ଉତ୍ତମ କୁଳମାନେ ରହିଲେ, ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଶେଷରେ ମିଶ୍ରିତ କୁଳମାନେ ଅଛନ୍ତି। ବାର୍ବର ଭୂମି, ତୁଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱୀପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅବସ୍ଥା ରହିଲା। ସେଠି ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଓ ମୂଢ଼ ଥିଲେ, ତିନିଶ ଅବଧି ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁଥିଲେ। ସେଠି ରାଜାମାନେ ଶାସନ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଏହି ଭୂମି ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଇଗଲା। ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ତିନି ଜଣ ରାଜା ଦୁଇଶ ବର୍ଷ ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। କଳ୍ପ ଭୂମିରେ ରାଜା ନିଜ ଧର୍ମରେ ଶାସନ କଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ଶାସକ ଥିଲେ, ତୋମର ବଂଶର ଉତ୍ସରୁ ଆସିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ବଂଶର ବିସ୍ତାର ଏଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା। ଉତ୍ତରେ ଚୀନ ସୀମା ଓ ଦକ୍ଷିଣରେ ସେତୁବନ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସମ୍ରାଜ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। ସେମାନେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଯଜ୍ଞ କରି, ଗୋମାତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ କ୍ଷେମ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେଶରେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ସମାନ ସମୟ ଚାଲିଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରାମରେ ଦେବତା ବିରାଜିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଶରେ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର କଳି, ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ବାରୋ ବର୍ଷ ସମୟ ଧରି ସେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲିନ ରହିଲେ। ସେଠି, ରାଧାଙ୍କ ସହ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ମନରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।