ମନନ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଶରୀରର ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ବିରାଜିତ ଭାବେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅଚଳ ପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକଟିତ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସଦା ଅଚଳ। ସେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସମଭାବରେ ଚଳାୟମାନ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି। ହୃଦୟରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ରୂପ ଚିରନିର୍ମଳ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳକର। ଏହି ପ୍ରକାର ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଉପାସକଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ। ଏହିପରେ, ରାଜା ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ପରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ—ଏହା ପରେ କ’ଣ ହେଲା, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ଶ୍ରୀ ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଶାଳିବାହନ ବଂଶରେ ଦଶଜଣ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧରାରୁ ନୀତି ବିଲୁପ୍ତ ହେଉଥିଲା; ଧର୍ମ ଅବନତି ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ରାଜା ଦିଗ୍ବିଜୟ ପାଇଁ ବିଦିଗଲେ। ଦଶ ହଜାର ସେନା ଓ କାଳିଦାସଙ୍କୁ ସହ ନେଇ ସେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା, ବିଦେଶୀ, କଶ୍ମୀରବାସୀ ଓ କପଟୀ ନାରସମୂହଙ୍କୁ ଜୟ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ବିଦେଶୀ ଗୁରୁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଲେ। ରାଜା ଉପସ୍ଥିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ମରୁଭୂମିରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତେଣୁ ରାଜା ଭୋଜ କହିଲେ: ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ, ଅନେକ ମାୟା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଦେଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସଚିତ୍, ଆନନ୍ଦମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ପୂଜିବି। ଭୋଜ ରାଜାଙ୍କୁ ମହାକାଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଭାହୀକ ଭୂମି ବିଦେଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷିତ ହୋଇଯାଇଛି। ସେଠାରେ, ଯେଉଁ ମହାମାୟାବୀକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଦହିଥିଲି, ସେ ପୁନଃ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନ ନେଇ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ପାଇ ଦାନବବଢ଼ା ହେଲେ। ରାଜନ୍, ତୁମେ ସେଇ ଦାନବ ଓ କପଟୀମାନଙ୍କ ଭୂମିକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପୁଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରି ଆସିଲେ। ମାୟାବୀ ଗୁରୁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: ହେ ରାଜନ୍, ମୋ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଇବା କିପରି, ଦେଖ। ଏହା ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ମନ ବିଦେଶୀ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ହେଲା। ଏହି ଶୁଣି, କାଳିଦାସ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମହାମଦଙ୍କୁ କହିଲେ: ମୁଁ ଏହି ନିଚ, ଅଧର୍ମୀ, ବାହୀକକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେବି। ସେ ଦଶ ହଜାର ଜପ କରି, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହୋମ କଲେ। ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଭସ୍ମ ନେଇ, ଅହଂକାର ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ଏବଂ ଅହଂକାରୀମାନେ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ରାତିରେ, ଦିବ୍ୟ ରୂପଧାରୀ ଏହି ମାୟାବୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନେକ ମାୟା କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ତୁମର ଅଛି, ଏହି ଧର୍ମ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ସ୍ମୃତ। ଯେ ଲୋକ ନପୁଂସକ, ଜଟାଶୂନ୍ୟ, ଦାଢିଧାରୀ, ସେ ଅପବିତ୍ର। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ, କୌଳ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ନହୋଇଥିବା ପଶୁମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଅଟେ। ଏହିପରି, ମୁସଳ ନିଁଆ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ଧର୍ମକୁ ଦୁଷିତ କରନ୍ତି। ଏପରି କହି, ଦେବତା ବିଦାୟ ନେଲେ ଏବଂ ରାଜା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାଷା ସେଇ ପଣ୍ଡିତ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ ଏକ ଆଚରଣ କୋଡ୍ ଦିଲେ। ସେଠାରେ ଆର୍ୟବଂଶୀ ଲୋକ ରହିଲେ; ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶେଷରେ ମିଶ୍ର ଜାତି ଥିଲେ। ବାର୍ବରିକ ଦେଶ, ତୁଷ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱୀପରେ ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଲା। ସେଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବାମାନେ ଅଳ୍ପାୟୁ ଓ ମୂଢ଼ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତିନିଶ ଅବଧି ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ ସେଇ ଦେଶରେ ଅନେକ ରାଜା ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରେ ତିନି ଜଣ ରାଜା ଦୁଇଶ ବର୍ଷ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।