ଏହିପରି ଏକ ସମୟର କଥା, ବାହ୍ଲିକ, କାମରୂପ, ରୋମ, ଖୁରଜ ଓ ଶଠ ଏହି ଦେଶମାନେ ଅନେକ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜନଙ୍କ ସହ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ମହାପୁରୁଷ ଏମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ-ନିଜ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଦେଲେ। ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ପାରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ପାଇଁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିଲା। ହୁଣମାନ୍ୟ ଭୂମିର ମଧ୍ୟରେ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସୁଥିବା ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଜଣେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କିଏ?” ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଧର୍ମର ପ୍ରଚାରକ, ସତ୍ୟ ଓ ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠ।“ ଏହି ଶୁଣି, ସତ୍ୟର ଅବନତି ଆସିବାବେଳେ, ଏକ ବଡ଼ ରାଜା କହିଲେ, ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚୋର ରାଜା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛି, ଏହା ଶୁଣ। ବଣିକମାନଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ଅନୁସାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ବିରାଜିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଏହି ଅଚଳ ପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଅଚଳ। ସେ ସମସ୍ତ ଗତିଶୀଳ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ସମଭାବରେ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି। ହୃଦୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ରୂପ ଚିରଶୁଦ୍ଧ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ।“ ଏଭଳି ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ମ୍ଲେଚ୍ଛପୂଜକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ପରେ, ରାଜା ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ ପରେ କ’ଣ ଘଟିଲା, ଏହା ଶୁଣ। ଶୃତି ସୂତ ମହାଶୟ କହିଲେ: ଶାଳିବାହନ ବଂଶରେ ଦଶଜଣ ରାଜା ହୋଇଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଧରାରୁ ନୀତି ଦୀରେ-ଦୀରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା; ଧର୍ମର ଅବନତି ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ରାଜା ଦିଗ୍ବିଜୟ ପାଇଁ ବାହିରିଲେ। ଦଶ ହଜାର ସେନା ଓ କାଳିଦାସଙ୍କ ସହିତ ସେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଗାନ୍ଧାର, ବିଦେଶୀ, କଶ୍ମୀର ଓ ଚତୁର୍ ନାରମାନେ ସେଠାରେ ଜିତିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଦେଶୀ ଗୁରୁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଲେ। ରାଜା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ରାଜା ଭୋଜ କହିଲେ: “ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ, ଅନେକ ମାୟା ରଚୟିତା, ବିଦେଶୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଲୁଚିଥିବେ, ସେଇ ଶୁଦ୍ଧ, ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ମହାକାଳେଶ୍ୱର ଧାମକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ବାହିକ ଭୂମି ବିଦେଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷିତ। ସେଠାରେ ପୁଣି ସେଇ ବଡ଼ ମାୟାବୀ ଦେଖାଦେଲେ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଦଗ୍ଧ କରିଥିଲି। ସେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ମୋର ଦିଆ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଦାନବମାନେ ତିନିକରେ ବଢ଼ିଗଲେ। ରାଜା, ତୁମେ ସେଇ ଦାନବ ଓ ଠକବାଜମାନଙ୍କ ଭୂମିକୁ ଯିଅନି।“ ଏହି ଶୁଣି, ରାଜା ପୁଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ମାୟାର ମାହିର ଏହି ଗୁରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ: “ରାଜା, ଦେଖ, ମୋର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଇ କିପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରାଯାଏ।” ଏହି ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ମନ ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ କଠିନ ଧର୍ମରେ ଅନୁସୂତ ହେଲା। ଏହା ଶୁଣି, କାଳିଦାସ ରୋଷେ ମହାମଦଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏହି ଅଧମ, ଅନୀତିଶୀଳ ବାହିକକୁ ବଧ କରିବି।” ସେ ଦଶ ହଜାର ପାଳି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ତାହାର ଦଶମାଂଶ ହବି ଦେଲେ। ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଭସ୍ମ ଧରି, ଅଭିମାନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହା ସେମାନେ ମଧ୍ୟଭୂମିରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଅଭିମାନୀମାନେ ସେଠି ରହିଲେ। ରାତିରେ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ଅନେକ ମାୟାର ଦକ୍ଷ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖାଦେଲେ। ରାଜା, ଧର୍ମ ତୁମର; ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବୋଲି ମନେ ରଖ। ଯିଏ ନପୁଂସକ, ଯାହା ଶିଖା ନାହିଁ, ଦାଢ଼ି ଧାରଣ କରେ, ସେ ଧର୍ମକୁ ଦୂଷିତ କରେ।