ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରଥମେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ବିଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଆରମ୍ଭ କରାଯାଏ। ଏହିଭଳି, ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଯେତେବେଳେ ମହା-ଚକ୍ର 'ଭବିଷ୍ୟ' ଆସିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ଦିନର ଶେଷରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ସମୟର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଜାଣି, ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର, ସେଇ ସମୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂସାରର ଧାରକ ଓ ପାପ ନାଶକଙ୍କୁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ଭକ୍ତ—ତାଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କର ଶିବିରମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ଆପଣ ହସ୍ତେ ଶୂଳ ଧରି ଆସିଥିଲେ। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ କୃଷ୍ଣ ଗଜସାହ୍ୱୟକୁ ଗଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, ଦ୍ରୌଣି (ଅଶ୍ୱଥାମା) ଓ ଭୋଜ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ଶେଉଁଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱଥାମା ଶିବଦତ୍ତଙ୍କ ହାତରୁ ତଳୱାର ନେଇଲେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ହତ୍ୟା କରି, ଦ୍ରୌଣି ସେଇ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ପାର୍ଷତଙ୍କ ରଥୀ, ଯିଏ ବଞ୍ଚି ରହିଥିଲେ ଓ ଭୟଭୀତ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ରହିଗଲେ। ଏଠି ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇଛି ବୋଲି ଜାଣି, ଭୀମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଶିବଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ତେବେ ରୁଦ୍ର (ଶିବ) ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପାସକ ହେବ।" ତୁମେ କଳିଯୁଗରେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେବା ଓ ତୁମର ଅପରାଧର ଫଳ ଭୋଗିବା। ସେମାନେ ନିଜ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ମନରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ଏବଂ ଶିବ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ତୁମ ଦେହରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା—ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିବ କହିଲେ: "ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ମୁଁ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଇଥିଲି।" ଏବେ ମୁଁ କହୁଛି: ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବତ୍ସରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଭୀମ କଠୋର ଭାଷାର ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହୋଇ, ମ୍ଲେଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଏକ ଅଂଶ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଉପାସକ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେମାନେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନକୁଳ କନ୍ୟାକୁବ୍ଜରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ସାହାଦେବ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଏକ ଅଂଶ ଅଜମେରୁ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ବେଲା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତାରକ, କର୍ଣ୍ଣ ହେବେ। କୌରବମାନେ ମାୟା ଯୁଦ୍ଧର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ମୋର ଶକ୍ତି ଅବତାର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେବେ। ମହାନ୍ତି ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏକ ନଗର, ଯାହା ଦେବୀ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଅଛି। ଦେବକୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଆପଣ 'ସିଂହ' ଭାବେ ସ୍ମୃତ ହେଉଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନିବଂଶୀୟ ରାଜାମାନେ ହତ୍ୟା ପରେ, ମୁଁ କଳିଯୁଗ ସ୍ଥାପିତ କରିବି। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ରାଜଧର୍ମ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଦାନ ଏବଂ ତାହାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଲା। ଛଉତ୍ରିଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରି, ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗନଗରକୁ ଗଲେ। "ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ତୁମେ ଯାଅ; ଏବେ ମୁଁ ଯୋଗନିଦ୍ରାର ପ୍ରଭାବରେ ଅଛି," ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଋଷିମାନେ, ଶୌନକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଦ୍ୱାଦଶଶତ ବର୍ଷ ପରେ, ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡରୁ ଉଠି, ସ୍ନାନ-ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ନମ୍ର ରାଜାମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।