ମଗଧରେ, ସେ ରାଜା ପୁନଃ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେବାର ଆଉ ଏକ ଅବସର ପାଇଲେ। ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ସହିତ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସେ ସଦା ବେଦଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ। ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଋଷି ମଧ୍ୟମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକର ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ରାଜା ଦୈନିକ ଭାବେ ନିତ୍ୟ ଦେବୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ମହାମାୟାଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ହେବାର ସମ୍ମାନ ଲାଭ କଲା। ବାରହ ବର୍ଷ ପରେ, ଶକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ଶିକ୍ଷକ ଆସିଲେ। ତାପରେ, ନିତ୍ୟ ଦେବୀ, ବିଶ୍ୱର ମାତା, ନିଜ ପ୍ରକଟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ଏହି ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ; ସେ ଦେବତାମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଯଜୁର୍ବେଦର ପଥ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ମହାତ୍ମ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଦିଆଯାଇଛି। ଏହିପରି ଏହି ଆଖ୍ୟାନ କଳି ଯୁଗର ଇତିହାସ ର ସଂଗ୍ରହର ଚତୁର୍ୟୁଗ ବିଷୟରେ, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ଚତୁର୍ତ୍ଥିସ୍ତ୍ତି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ସେଠି, ବଡ଼ ପଣ୍ଡିତ ଶିକ୍ଷକ ପତଞ୍ଜଲି ବସିଥିଲେ। ସେ ବେଦ ଏବଂ ତାହାର ଅଙ୍ଗଗୁଡିକର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ ଏବଂ ଗୀତାର ଉପଦେଶରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦିଗରେ ଯାଇଥିଲେ। ବର୍ଷା ଋତୁର ଶେଷରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବୀଙ୍କ ଭକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ଶିବା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଉତ୍ସ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁର ଶକ୍ତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ନିଜେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳଦାୟିନୀ। ଏହା କହିବା ପରେ, ଏକ ଅଶରୀରୀ କଣ୍ଠ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମେ ଏହି ଚରିତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିବେ; ମୋର ଭକ୍ତିରେ, ଯାହା ଲାଭ ହୋଇଛି, ତାହା ପତଞ୍ଜଲିଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଛି।” ଦେବୀଙ୍କର ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେ ବିଷ୍ଣୁରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ। ତିଲକ ଏବଂ ତୁଳସୀର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଭାରେ ମହା ଭାଷ୍ୟ କରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଉଚ୍ଚାରଣ ବିଷୟରେ କହିଛି। ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଖନ୍ତୁ; କୌଣସି ଦୁଃଖ ପାଇବାର ଅନୁଭବ ନହେଉ। ମଙ୍ଗଳ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ମଙ୍ଗଳ ହେଉଛନ୍ତି ଗରୁଡ ଧ୍ୱଜ ଧାରୀ। ଯେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ୟ ଦୈନିକ କଳି ଯୁଗର ଇତିହାସ ପଠେ—ଏହିପରି, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର କଳି ଯୁଗ ଇତିହାସର ସ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଞ୍ଚତ୍ରିସ୍ତ୍ତି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶତ ଏବଂ ବାରହ ଶାସନ ଧରା ଥିଲା, ଯାହା ଭୂମିରେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଶାସନ ସମାନ। ଏହି ଦିନ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଏବଂ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ବିଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟ ନାମକ ବଡ଼ ଚକ୍ର ଭାଇବସ୍ବତ ଅନ୍ତରାଳରେ ପହଁଚିଥାଏ—ସମସ୍ତ କୌରବ ଯୁଦ୍ଧରେ ମତାଳ ହୋଇ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ଦିନ ଶେଷରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସମୟର ଅନିଷ୍ଟ ଜାଣି, ପୁନଃ ପୁନଃ ସମୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିଶ୍ୱର ଧାରକ, ଦୁଷ୍ଟିର ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ମୋର ଭକ୍ତ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭୟଭୀତ, ତାଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଶିବିରର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ତୁମେ ଶୂଳ ହାତରେ ଧରି ଆସିଥିଲେ। ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ କୃଷ୍ଣ ଗଜସାହ୍ୱୟକୁ ଗଲେ। ମଧ୍ୟରାତିରେ, ଦ୍ରୌଣି ଏବଂ ଭୋଜ, କୃପା ସହିତ ସେଠି ପହଁଚିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱଥାମା ଶିବଦତ୍ତଙ୍କର ତଳୱାର ନେଇଲେ। ଇଚ୍ଛାମତେ ବଧ କରି, ଦ୍ରୌଣି ଉଭୟଙ୍କୁ ସହିତ ବିଦାୟ ହେଲେ।