ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜେ ମାଁ ଓ ପୁଅଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଉଚିତ ଗୁଣ ଠାରେ ଅପତିତ ହୋଇଥିଲେ, ଗୃହରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ସେ କାନ୍ଦିକା ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ରହିଥିଲେ। ମାଁ ଓ ପୁଅ ଦୁଇଜଣ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲାପରେ ନିଷାଦ ଗୃହରେ ଖୁସି ରେ ରହିଥିଲେ। ସେ ପୁଅ ଶିକାରି କାମ କରି, ଚୋରି କରି ନିଜ ପିତା ଓ ମାଁକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲା। ଚୋରି ଜୀବନରେ ଆସକ୍ତ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ଜଣେ ନାରୀ ପାଇଁ ଆଭରଣ ଆଣିଦେଲା। ଏକ ଦିନ ସେଠାରେ ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମ ଲୋକଙ୍କର ପୋଷାକ ମିଳିଗଲା। କିନ୍ତୁ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧର୍ମପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ମନ ଲାଭ କରିଲା। ସେଠାରେ ଶିଷ୍ୟ ହୋଇ ମାଇଶ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲା। ମନ୍ତ୍ରମାଳା ପାଠ କରି, ଆଦିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲା। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ସେ ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ଦେବୀଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କଲା। ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ଦେବୀ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ରତ୍ନର ମହାସାଗର, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ଶୁଧ୍ଦିକାରିଣୀ, କାଶୀର ରାଣୀ। ଏଭଳି, ଏକ ଶତ ଆଠ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଧ୍ୟାନରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଋଗ୍ବେଦର ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପରେ ସେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରହିତ ହେଲେ। ଏଭଳି, ଆଦିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ପୁଣ୍ୟମୟ କଥା ବିଦ୍ୱାନ୍ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କହାଯାଇଛି। ଏହିଭଳି, ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚାରି ଯୁଗ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, କଳିୟୁଗର ଇତିହାସ ମାଳାରେ, ତେତିସ ଅଧ୍ୟାୟ "ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟକଥା" ଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ଭୀମବର୍ମନ୍ ନାମକ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯିଏ ମାଂସ ଖାଇ, ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିଲେ। ମାଂସ ଲୋଭରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଶୁକା ଓ ଗ୍ରାମ ମୁର୍ଗା ଖାଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡି, ସେ ମାନବ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିଥିଲେ; ଯୁବକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁର୍ବଳତା ଓ ଜ୍ୱରରେ ମରିଗଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଭୟଙ୍କର ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ କାନ୍ଦିକା ପାଠ କରିଦିଆଯାଇଥିଲା। ପୁନଃ, ମଗଧରେ ସେ ରାଜା ହୋଇ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ସହ ଜନ୍ମ ହୋଇ, ବେଦ ଧର୍ମରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଲେ। ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଋଷି ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର କଥା କହିଲେ। ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ନିତ୍ୟ ଦେବୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ମହାମାୟାଙ୍କ ଦୟାରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ରତାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଲା। ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପରେ, ଶକ୍ତିରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଗୁରୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ ସନାତନ ଦେବୀ, ବିଶ୍ୱର ମାଆ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏହି ଲୋକ ଦେବତାମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏଭଳି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଜୁର୍ବେଦର ମାର୍ଗ ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇଥିଲା, ତାହା କୁହିଦେଲି। ଏଭଳି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷିମାନେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିବା ମହିମା କଥା କୁହାଯାଇଛି। ଏହିଭଳି, କଳିୟୁଗ ଇତିହାସ ମାଳାରେ, ଚାରି ଯୁଗ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚଉତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ଅତି ବିଦ୍ୱାନ୍ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ପତଞ୍ଜଳି ରହୁଥିଲେ। ସେ ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଗୀତା ଶିକ୍ଷାରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଏହି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଇଥିଲେ। ବର୍ଷା ଶେଷରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବୀ ଭକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। ଶିବା, ଶୁଭତାର ଉତ୍ସ, ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମେ ଏକା ସ୍ରଦ୍ଧା, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶୁଭତା ଦାତ୍ରୀ। ଏହି ପାଠ ପରେ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ସ୍ୱର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲା: "ତୁମେ ଏହି ଚରିତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପାଇବେ; ମୋର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ପତଞ୍ଜଳିଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଛି।" ଦେବୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।