ଚଣ୍ଡୀଶ, ଗଣେଶ, ନନ୍ଦୀ ଏବଂ ଗୁହା ସହ ଅନେକ ଦେବତାମାନେ ଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହାଗଲା, “ହେ ଦେବୀ, ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦମୟ କଥା ଅଛି, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ ।” ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ, ଶିବ ନିଦ୍ରାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଶିବାଙ୍କୁ ଚେତନାରେ ଦେଖିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଜଗଦମ୍ବିକା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କେତେ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣିଛ ?” ଏହା ଶୁଣି ଗୁହାର ଏକ ତୁତୁରି ପଖାଳି ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଲା । ସେ ଶିବଙ୍କ ଧାମରେ ରହି, ମୋର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲା । ଏହିପରି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସେ ଭାଗବତର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ତାହାର ଦୁର୍ଲଭତା ଅନୁଭବ କଲା । ପରେ ନର୍ମଦା ତଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶୁଭ କଥାବାର୍ତ୍ତା କୁହିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା । ଏହି କଥା ଏକ ଯୋଗ୍ୟ, ବିଦ୍ୱାନ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ । ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦେବତା ବୋପଦେବ ଶାନ୍ତ ମନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଯାଇଥିଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ ଚତୁର୍ୟୁଗ ଖଣ୍ଡ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଳିଯୁଗର ଏହି ବତ୍ତମାନ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା । ଏହିପରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା, “ସମସ୍ତ ବେଦର ବିସ୍ତୃତତା ଦେଖି ଆମେ ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ । କେଉଁ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରି, ବେଦ ପାଠର ଫଳ ମିଳିପାରିବ ?” ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନନୀ ଓ ଶୂଦ୍ର ପିତାରୁ ଜନ୍ମ ନିଏଥିବା ବ୍ୟାଧକର୍ମା ନାମକ ଜଣେ ପୁଅ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମାଆ ଥିଲେ କାମିନୀ, ଏକ ତ୍ରିସବ୍ୟାହୃତି ପାଠ କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜ । ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଜୀବିକା ନିମିତ୍ତେ ଏକ ଦିନ ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରିବାକୁ ଗଲେ । ଏଠାରେ ଏକ ମାସ କଟିଗଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ । ଏହି ବେଳେ, ତାଙ୍କ ଜନନୀ ଜଙ୍ଗଲରେ କାଠ ବୋହି ବ୍ୟାପାର କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିଷାଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ତାଙ୍କ ସହ ମିଳନ ହେଲା, ଏବଂ ତାହାରୁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ । ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପରେ, ଏହି ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି ପୁଅ ଅଧମ ଓ ଅବେଦବିଦ୍ ଥିଲେ । ଦ୍ୱିଜ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଓ ମାଆଙ୍କୁ ଘରରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ । ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଚଣ୍ଡୀକା ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରିବାରେ ମନ ଲଗାଇଲେ ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ମା-ପୁଅ ଦୁଇଁଜଣ ନିଷାଦ ଘରେ ଖୁସିରେ ବାସ କରିଲେ । ପୁଅ ଶିକାର ଓ ଚୋରି କରି, ତାଙ୍କ ମା-ବାପାକୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ । ଚୋରିରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଏକ ନାରୀ ପାଇଁ ଗହଣା ଆଣିଥିଲେ । ଏକଥରେ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଜାମା ମିଳିଲା । କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ସେ ଶୁଭ ମନ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଅନୁରାଗ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏହି ସବୁ ଚଣ୍ଡୀ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା । ସେ ଏଠି ଏକ ଗୁରୁଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ମୈଶ ନାମକ ବିଶେଷ ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ । ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ମାଳା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ଆଦିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର କଥା କୁହିଲେ । ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ସେ ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦାତ୍ରୀ, ପରମ ନିର୍ଭୟତା ଦାତ୍ରୀ, ରତ୍ନର ସାଗର, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶିନୀ ଓ କାଶୀର ରାଣୀ । ଏହିପରି ଏକଶେ ଆଠ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ । ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଋଗ୍ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ପରେ ସେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପୁରୋହିତ ହେଲେ । ଏହିପରି ଆଦିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଏଠି ଅବସାନ ପାଇଲା । ପୁନଃ ଏଠି ଭିମବର୍ମାନ୍ ନାମକ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯିଏ ମାଂସ ଓ ମଦ୍ୟ ପିଇଥିଲେ । ମାଂସ ପ୍ରତି ଲୋଭରେ, ସେ ଶୂଅର ଓ ଗ୍ରାମ୍ୟ କୁକୁଡ଼ି ଖାଉଥିଲେ । ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସେ ମାନବ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ । ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ, କ୍ଷୟ ଓ ଜ୍ୱରରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚଣ୍ଡୀକା ପାଠ କରାଯାଇଥିଲା । ଏହିପରି ଏହି ଆଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାମୟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା ।