ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ସମୟ ଅନୁସାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ହାତ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଏକ ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହେଲେ। ପିତୃଶର୍ମା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଦାମୋଦର ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି କରିଲେ କଳିଯୁଗର ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, କଣଭୁଜ୍ଵରଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ୟୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲେ। ଏହାରେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ପାଣିନି ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଥିଲେ। କେଦାରରେ ଜଳପାନ କରି, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଅମୃତ ମୟ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଭାବବିହ୍ବଳ କଣ୍ଠରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ନନ୍ଦୀ ରୂପେ ବିଦ୍ୟା ଓ ଭୟମୁକ୍ତି ଦାତା ଭଗବାନଙ୍କୁ, ପାପ ନାଶକ ଭର୍ଗକୁ, ଅନନ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରଣାମ କଲେ। "ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦେବେଶ, ତେବେ ମୂଳ ବିଦ୍ୟା ଦାନ କରନ୍ତୁ," ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଅକ୍ଷର, ଯେଉଁଠାରେ 'ଅ', 'ଇ', 'ଉ' ଆଦି ରହିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତ ରଙ୍ଗର ମାନାଯାଏ। ଜ୍ଞାନର ସରୋବର ମଧ୍ୟରେ, ସତ୍ୟର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ଦୌଷ୍ୟ ଦୂର କରାଯାଏ। ମନ ଏଠି ଏକ ମହାତ୍ମ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ ଦର୍ଶନ ଦେଇଥାଏ। ଏପରେ ରୁଦ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ପାଣିନି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ଲିଙ୍ଗସୂତ୍ର ରଚନା କରି, ପରମ ମୁକ୍ତିକୁ ଅର୍ଜନ କଲେ। ସେଠାରୁ ଗଙ୍ଗା ନିଜେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳର ରୂପ ନେଇ, ଶୁଭ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ହେଲେ, ବେଦ ଓ ତାହାର ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦମୟ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଗଲେ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। ବର୍ଷା ଶେଷରେ, ହରି ନିଜେ ଅପୂର୍ବ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ। ଯାହା ଶୁକଦେବ ଜ୍ଞାନୀ ବିଷ୍ଣୁରାତଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ସେହି କଥାର ଶେଷରେ, ଜନାର୍ଦନ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। "ତୁମେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦେବ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ ସମେତ ବ୍ୟାପିଛ," ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରାଗଲା। "କଳିଯୁଗରେ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଯେଉଁମାନେ ନରକ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଆନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣ ଦୟା କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହାର ମହିମା କୁହନ୍ତୁ।" ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱ ବୌଦ୍ଧ ଶାସନ ତଳେ ଚାଲିଯିବ, ଅଭିନୟ ଓ ଧୃତିରେ ଆବୃତ ହେବ, ସେତେବେଳେ "ତୁମକୁ ବିଜୟ, ସତ୍ୟ-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ସ୍ୱରୂପ, ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା," ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ଏହି ଶୁଣି, ଦେବୀ ଶିବା ପଚାରିଲେ: "ତୁମର ପରମ ଦେବତା କିଏ?" ଏହା ସୁଣି, ସେଠାରେ ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ରତା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଏହି ଶୁଣି, ଦେବୀ ଶିବା ଗୁପ୍ତ ସମୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଚଣ୍ଡୀଶ, ଗଣେଶ, ନନ୍ଦୀ, ଏବଂ ଗୁହା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। "ଦେବୀ, ମୋ ମନରେ ବସିଥିବା ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା ଶୁଣ," ବୋଲି କହାଯାଇଥିଲା। ଆଠ ଦିନ ପରେ, ତିନି ନୟନ ଖୋଲି, ଶିବାଙ୍କୁ ଶୟନାବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ। "କେତେ ଶ୍ଲୋକ ତୁମେ ଶୁଣିଛ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ଜଗଦମ୍ବିକା ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ଶୁକ (ଟିଆ) ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଲା। ସେ ଶିବ ଧାମରେ ରହି, ମୋର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଗବତର ମହିମା ଓ ଦୁର୍ଲଭତା ଉପଲବ୍ଧ ହେଲା। ଏହିପରି, ନର୍ମଦା ତଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶୁଭ କଥା କହିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯିଲା। ଏହି କଥା ଏକ ଯୋଗ୍ୟ, ବିଦ୍ୱାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରେ ଦେବତା ବୋପଦେବ ଶାନ୍ତ ମନେ ଏହି କଥା କହି, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।