ପିତୃଶର୍ମା ଭକ୍ତିଭାବରେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କଲେ—ସେ ହେଉଛନ୍ତି ତିନି ଗୁଣର ଏକତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଚୌଥଥିରେ ଅତିତ୍ୟ, ଅର୍ଥାତ୍ ସାକ୍ଷାତ୍ ପାରାମ୍ବିକା। ସେ ମହାତତ୍ତ୍ୱର ମାତା, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ। ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର, ସେ ଅଳଗା ଗୁଣର ସ୍ୱାମିନୀ, ନିର୍ମଳା, ଶୁଦ୍ଧା। ମାତା ଜ୍ଞାନର ଦାତ୍ରୀ, ଏବଂ ପୁନି ଶୁଦ୍ଧତାର ମୂର୍ତ୍ତି। ସେ ରଜୋଗୁଣର ନିର୍ମଳ ଅବତାର, ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପିତା। ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପିତୃଶର୍ମା ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ ନାମରେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଏବଂ ରଜୋଦର୍ଶନ କାଳରେ ନିୟମାନୁସାରେ ଦାନ ଦେଲେ। ଏହି ବିବାହ ସମୟରେ ଋଗ୍, ଯଜୁସ୍, ସାମ ଓ ଅଥର୍ବଣ—ଏହି ଚାରି ବେଦ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଯଜୁର୍ବେଦରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଁହାଙ୍କୁ ମୀମାଂସା ବୋଲି ଜଗତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଅଥର୍ବଣର ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ହେଲେ ବରରୁଚି, ରାଜାମାନେ ଯାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମଗଧର ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଦରବାରକୁ ଗଲେ। ରାଜା ସମ୍ମାନ ପୂର୍ବକ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ। ତାପରେ ବ୍ୟାଡି କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରଶଂସାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ…” ମୀମାଂସା କହିଲେ, “ମହାରାଜ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଧାନ…” ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ହୋମ ଓ ବଳି ଦେଇଥିଲେ। ଶ୍ରୁତ୍ବେଦ ଓ ପାଣିନି କହିଲେ, “ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତ, ଶୁଣ…” ସୂତ୍ରପାଠ ଏବଂ ଧାତୁ-ପ୍ରତ୍ୟୟ ତାଲିକାରେ ଏହି କଥା ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ବରରୁଚି କହିଲେ, “ମଗଧର ରାଜା, ଶୁଣ…ଯିଏ ଦଣ୍ଡ, କେଶ, ନଖ ଧାରଣ କରେ, ଭିକ୍ଷା ମାଗେ, ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ…” ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପିତୃଶର୍ମା କହିଲେ, “ଯିଏ ନିୟମିତ ସମୟରେ ନାରୀଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଧନ୍ୟ। ଏହି କଥା ଠିକ୍, ଧର୍ମଜ୍ଞ।” ଏପରି କହି ସେ ଗୁରୁବାକ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ। ପିତୃଶର୍ମା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଦାମୋଦର ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏପରି କରିଲେ କଳିଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ପରମାନନ୍ଦ ଲାଭ କରାଯାଏ। ଏହାପରେ, କଣଭୁଜ୍ୱରଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କ ଠାରେ ପାଣିନି ପରାଜିତ ହେଲେ। ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ପାଣିନି ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। କେଦାରରେ ପବିତ୍ର ଜଳପାନ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ବାୟୁପାନ କରି ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଏବେ ନେକ୍ତରମୟ କଥା ଶୁଣି, ଭାବବିହ୍ୱଳ କଣ୍ଠରେ ସ୍ତୁତି କଲେ—ନନ୍ଦୀ ରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଭୟମୁକ୍ତି ଦାତା, ଭର୍ଗ ନାମକ ପାପନାଶକ, ଅନନ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। “ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ତେବେ ମୂଳ ଜ୍ଞାନ ଦାତା ହୁଅନ୍ତୁ। ଅ, ଇ, ଉ ଆଦି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଅକ୍ଷର ସମସ୍ତ ରଙ୍ଗର। ଜ୍ଞାନ ହ୍ରଦରେ, ସତ୍ୟ ଜଳରେ, ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ଦୌଷ ଦୂର କରିଥାଏ। ମନ ନିଜେ ଏକ ମହାତୀର୍ଥ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ ଦର୍ଶନ ଦେଇଥାଏ।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ରୁଦ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ପାଣିନି ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ଲିଙ୍ଗସୂତ୍ର ରଚନା କରି ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କଲେ। ସେଠାରୁ ପବିତ୍ର ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ନିଜେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଆଧାର ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ। ପାଣିନି ପରେ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ହୋଇ, ବେଦ ଓ ତାହାର ଶାଖା ଉପରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ।