ଏହିପରି ଭାବେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ସମସ୍ତ ବ୍ରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାରାୟଣ ବ୍ରତ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ହେ ସୂତ, ତୁମ ମୁଁହରୁ ଶୁଣିଛୁଁ ଯେ, ଏହି ବ୍ରତ ତିନି ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱିନ କରେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ଅଛି କି? ଯେଉଁଠି ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯମର ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅଧର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କଳିଯୁଗର ଭୟଙ୍କର ସମୟକୁ ଜାଣି, କେଉଁ ଆଶ୍ରମ କିମ୍ବା ବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ମୋର ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ? କଳିଯୁଗରେ ବାନପ୍ରସ୍ଥ ନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା କେବଳ ଏଠିଓଠି ଦେଖାଯାଏ। ତେଣୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗରେ ମୋତେ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ତେବେ ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେବ ଏବଂ ଏଠି ମୋର ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ଲାଭ ହେବ। ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଶୁଭଦାୟିନୀ, ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ମୟୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପିତୃଶର୍ମା କହିଲେ—ତିନି ଗୁଣର ଏକତା ରୂପା, ଚତୁର୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ଯିଏ ଅତିତ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ମହାତ୍ତ୍ୱର ମାତା, ଦ୍ୱିତୀୟତା ର ସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଭିନ୍ନ ଗୁଣ ଯୁକ୍ତା, ଶୁଦ୍ଧ ଦେବୀ, ମାତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଜ୍ଞାନର ମାତା, ଶୁଦ୍ଧତାର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ରଜୋଗୁଣର ଶୁଦ୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତି, ତିନି ଲୋକରେ ବିରାଜିତା, ସେଇ ଦେବୀକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ କୃପା କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ ନାମକ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ରଜସ୍ୱଳା ଥିଲେ, ସେଠି ସମ୍ପ୍ରଦାନ ଦେଲେ। ଏହି ବିବାହ ସମୟରେ ଋକ୍, ଯଜୁସ୍, ସାମ, ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ଅଥର୍ବଣ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ଯଜୁସ୍ ଠାରୁ ଜଗତ୍ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୀମାଂସା ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅଥର୍ବଣଙ୍କର ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଥିଲେ ବରରୁଚି, ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲପାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ମଗଧର ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ସଭାକୁ ଗଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମହା ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତେଉଁ ବେଳେ ବ୍ୟାଢି କହିଲେ, “ହେ ମହାରାଜ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ—” ମୀମାଂସା କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଧାନ—” ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ହୋମ ଓ ବଳି ଦେଇଥିଲେ। ଶ୍ରୁତ୍ବେଦ ଓ ପାଣିନି ମଧ୍ୟ କହିଲେ, “ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତ, ଶୁଣ—” ସେମାନେ ସୂତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯାହା ଧାତୁ ଓ ପଦର ତାଲିକାରେ ଆବୃତ। ବରରୁଚି କହିଲେ, “ହେ ମଗଧର ରାଜା, ଶୁଣ—” ଯିଏ ଦଣ୍ଡ, କେଶ, ନଖ ଧାରଣ କରେ, ଭିକ୍ଷା ମାଗେ, ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ—। ସେମାନଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ପିତୃଶର୍ମା କହିଲେ—“ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ସମୟରେ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ହାତ ଧରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରେ—” “ହେ ଗୁରୁ, ଆପଣ କହିଥିବା ଯଥାର୍ଥ, ହେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ।” ଏପରି କହି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ। ପିତୃଶର୍ମା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଦାମୋଦର ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏପରି କରିଲେ କଳିଯୁଗର ଏହି ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ତେବେ କଣଭୁଜ୍ୱରର ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେଠାରେ ପାଣିନିଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ। ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ପାଣିନି ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। କେଦାରର ଜଳ ପାନ କରି, ସେ ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଦଶ ଦିନ ପରେ, ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଦଶ ଦିନ ରହିଲେ। ତାପରେ, ଅମୃତ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ସେ ଭାବାବେଗରେ ଗଳା ଭରିଯାଇ, ସ୍ତୁତି କଲେ।