ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂର୍ଖ, ଧନର ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ମଦରେ ଆବୃତ। ମୋର ଏହି ପାପକୁ ଖ୍ମା କର, ତପସ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟ, ହରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିରୋଧାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି। ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ତାଙ୍କର ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଖରେ ଲକ୍ଷ ମୁଦ୍ରା ରଖିଲେ। ଏହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ନାରାୟଣ କହିଲେ, "ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ। ଶେଷରେ, ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରି, ତୁମେ ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବ।" ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ସେ ସତ୍ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ସେ ନଗର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଆଶ୍ରମକୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ। ସେ, ତାଙ୍କର ଜାମାତା ସହିତ, ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି, ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ, ଜନନୀ ତାଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପୂଜାର ଭାର ଦେଇ, ନାଉକାର କୂଳକୁ ଗଲେ। କଳାବତୀ, ଦୟାକୁ ଅବହେଳା କରି, ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ଦୟାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିବାରୁ, ତାପରେ ନାଉକାର ମାଲିକ— ତାଙ୍କର ଜାମାତାକୁ ଡୁବିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସେ ବିଳାପ କରି, ଅଚେତନ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, କଳାବତୀ ମାଟିରେ ପଡି, ଅଚେତନ ହେଲେ। "ହାୟ, ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, କରୁଣାମୟ, କାହିଁକି ମୋର ପତିଙ୍କ ଅର୍ଧ ଦେହ ହରାଇଗଲା? କିପରି ଅର୍ଧ ଦେହ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବ?" ସେ, କମଳନୟନୀ, ମୋତି ଓ କୁଳିର ମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଛାଡ଼ିଲେ। "ହାୟ, ସତ୍ୟନାରାୟଣ, ସତ୍ୟର ସାଗର, ମତେ ଉଦ୍ଧାର କର, ମୁଁ ବିୟୋଗରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଛି।" ଏହି ସମୟରେ, ଦୟାମୟ ବୋଲିଲେ, "ହେ ସତ୍ପୁରୁଷ, କଳାବତୀ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ମୋ ଦୟା ଅର୍ପଣ କରୁ।" ଆକାଶରୁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ କାମ କଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ପବିତ୍ର ପୁରୁଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ଅଧିକୃତ ହେଲେ। ସେ ଉପବାସର ଶକ୍ତିରେ ପୁତ୍ର ପଉତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରିବୃତ ହେଲେ। ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଇତିହାସ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମହାଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ବ୍ରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ କଥା କହିଲି। ସମସ୍ତ ବ୍ରତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାରାୟଣ ବ୍ରତ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ହେ ସୂତ, ତୁମ ମୁଖରୁ ଏହା ଶୁଣିଲି, ଏହା ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖକୁ ନାଶ କରେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ, କ'ଣ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କିଛି ଅଛି? ଯିଏ ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ତଥାପି ଯମ ଲୋକର ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ଯିଏ ଅଧର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଳିଯୁଗର ଭୟଙ୍କର ସମୟକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ କେଉଁ ଆଶ୍ରମ କିମ୍ବା ବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇପାରିବେ? କଳିଯୁଗରେ ଭାନପ୍ରସ୍ଥ ନାହିଁ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ କେବଳ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ। ଏହି କଳିଯୁଗରେ, ମୁଁ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ; ତେବେ ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେବ ଏବଂ ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇବି। ଏପରି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି, ମୁଁ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଭବ୍ୟ, ଆସ୍ତିତ୍ୱ-ଚେତନା-ଆନନ୍ଦ ମୟୀ ବିଶ୍ୱ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲି। ପିତୃଶର୍ମା କହିଲେ, "ତିନି ଗୁଣର ଏକତ୍ୱ ମୂର୍ତ୍ତି, ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥିତି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ମହାତ୍ତ୍ୱର ଜନନୀ, ଦ୍ୱିତ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ ମାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭିନ୍ନ ଗୁଣର ଧାରିଣୀ, ଶୁଭ୍ରା, ମାତା, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଜ୍ଞାନର ମାତା, ପବିତ୍ରତାର ମାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ରଜୋଗୁଣ ମୟୀ, ତିନି ଲୋକରେ ବିରାଜିତା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାହା ଦେବୀ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେଉଁଥିରେ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ରଜସ୍ୱଳା ଥିଲେ, ସେଉଁଥିରେ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେଲେ। ଏହି ବିବାହରେ ଋଗ୍, ଯଜୁସ୍, ସାମ ଓ ଚତୁର୍ଥ ଅଥର୍ବଣ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ଯଜୁସ୍ ଠାରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ମୀମାଂସା ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।