ଏହି କଥାରେ, ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଗଳାରୁ ଜପା ଗାମ୍ଛା ଉତାରି, ଏକ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ନମ୍ରଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିମ୍ବା ଆପଣ କିଏ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଭାବକୁ ଜାଣିନାହିଁ।” ତପସ୍ବୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୂର୍ଖତା ପରିତ୍ୟାଗ କର, ଓ ସାଧୁ, ଅର୍ଥହୀନ କଥା ନ କହ।” ଏହା ଶୁଣି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ପଦର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଯେଉଁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା, ତାହା ସେ ମନେ ରଖିନଥିଲେ; ଏହି ଅବହେଳା ଫଳରେ ସେ ନିର୍ଥକ ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ଅସମ୍ଯମ ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ପାଇପାରିବ? ଏହି ସମୟରେ, ସାଧୁ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଭାବରେ ଦେଖି, ଗଭୀର ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ କଥା କହିଲେ: “ହେ ବିଶ୍ୱର ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଜ ଶୁଭତା ଦେଖିପାରନାହିଁ। ମୁଁ ମୂର୍ଖ, ଧନର ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ମଦରେ ଆବୃତ। ମୋ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ହେ ତପସ୍ବୀର ଆଶ୍ରୟ, ହେ ହରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।” ଏପରେ, ସେ ନିଜ ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଖରେ ଲକ୍ଷା ମୁଦ୍ରା ରଖିଲେ। ନାରାୟଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ। ଶେଷରେ, ମୋ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବା ପରେ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିବ।” ଏପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ସାଧୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ନଗର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ତ୍ୱରିତ ଆଶ୍ରମ ପଠାଇଲେ। ସାଧୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜାମାତା, ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି, ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ଭାର ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଦେଇ, ସେ ନୌକାର କୂଳକୁ ଗଲେ। କଳାବତୀ, ଦୟାକୁ ଅବହେଳା କରି, ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ଦୟାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିବାରୁ, ନୌକାର ଅଧିକାରୀ— ସେ ଜାମାତାକୁ ଉପସ୍ଥିତ ନୌକାରେ ଡୁବିଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଅପସ୍ଥିତ ହୋଇଗଲେ। କଳାବତୀ ଏହି ଦେଖି, ଭୂମିରେ ଅପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, “ହେ ନାଥ, ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, କରୁଣାରେ ନିପୁଣ, ମୋ ପତିର ଅର୍ଦ୍ଧ କାହିଁକି ଚାଲିଗଲା? ଅର୍ଦ୍ଧ ଶରୀର କିପରି ବଞ୍ଚିପାରିବ?” ଫୁଲ ଦୃଷ୍ଟିର ମହିଳା, ଲୋଟସ ଆଖିରେ ପାଣି ଚୁଇଁ ଚୁଇଁ ପଡିଲା, ମୁକ୍ତା ଓ କୁଳିର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ସେ ଦୁଃଖରେ ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ, “ହେ ସତ୍ୟନାରାୟଣ, ସତ୍ୟର ସାଗର, ବିୟୋଗରେ ବୁଡିଯାଇଛି, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।” ଏପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ, “କଳାବତୀ ଶୀଘ୍ର ମୋ ଦୟା ଅର୍ପଣ କରୁ।” ଆକାଶରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି କଳାବତୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ ଦୟା ଅର୍ପଣ କଲେ। ଏଠାରେ ସାଧୁ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଗଲେ। ସେ ଉପବାସର ଶକ୍ତିରେ ପୁତ୍ର ଓ ପୁତ୍ରସନ୍ତାନରେ ଆବୃତ ହେଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପବାସର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପବାସ କଥା କହିଛି। ସମସ୍ତ ଉପବାସ ମଧ୍ୟରେ, ନାରାୟଣ ଉପବାସ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ହେ ସୂତ, ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି ଏହା ତ୍ରିବିଧ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱ କରେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଉପରେ କିଛି ଅଧିକ ଅଛି କି? ଯେଉଁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିବା ଲୋକ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଜାଣିଥିବା, ସେମାନେ ଯମର ଭୟରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିବା। ଅଧର୍ମ ଜନିତ, ଦୁଷ୍ଟ କଳି ଯୁଗର ଅତି ଭୟାନକ ସମୟକୁ ଜାଣି, କେଉଁ ଆଶ୍ରମ କିମ୍ବା ଜାତି ମାନେ ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ପାଇପାରିବେ? କଳି ଯୁଗରେ, ବାନପ୍ରସ୍ଥ ନାହିଁ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ କେବଳ କିଛି ଥାନାରେ ଦେଖାଯାଏ। ତେଣୁ ଏହି ଭୟାନକ କଳି ଯୁଗରେ ମୁଁ ଏକ ଜୀବନସାଥୀ ଗ୍ରହଣ କରିବି; ତାହେଲେ ମୋ ଜନ୍ମ ଫଳବତ୍ ହେବ, ଏଠାରେ ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ହେବ। ଏପରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି, ମୁଁ ଶୁଭ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା, ଏକାଧିକ ବିଶ୍ୱ ଦେବୀ, ଅସ୍ତିତ୍ବ-ଚେତନା-ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛି।