କାରାଗାର ଭିତରେ, ଏହା ପରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ପଡିଲା। ଏହି ଦୁଃଖର ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମଜନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଭଣ୍ଡାରପାଳଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ତାଙ୍କର ଜାଇଁ ଓ ଭଣ୍ଡାରପାଳ ଏକାସাথে ଗୀତ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବ୍ରତ କରିଲେ। କଳିଯୁଗରେ ଭଗବାନ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଦୃଶ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଧର୍ମଜନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ତୁରନ୍ତ ନୌକାପ୍ରେଷଣ କର।" ଭଣ୍ଡାରପାଳ କହିଲେ: "ମହୋଦୟ, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଧନ ନାହିଁ; ମୋ ଭଣ୍ଡାର ଶୁଣା ଓ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ।" ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ତପସ୍ବୀ କହିଲେ: "ଠିକ ଅଛି," ଏବଂ ସହସା କିଛି କଥା କହିଲେ। ନୌକାରେ ଧନ ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣି, ଧର୍ମଜନ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ମହା ଦୁଃଖରେ ପଡିଲା, ଯେପରି ଏକ ଦୀଘ୍ର ତୁଡ଼ ଲାଗିଛି। ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ଧର୍ମଜନ ଅବସାନ ହୋଇ ବାରମ୍ବାର ବିଳାପ କରିଲେ। ତାଙ୍କର ଗଳାରୁ ଗାମ୍ଛା ଖୋଲି, ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ। "ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, କିମ୍ବା ଆପଣ କିଏ, ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ମୋ ପ୍ରତିତିରେ ନାହିଁ," କହିଲେ। ତପସ୍ବୀ କହିଲେ: "ଧର୍ମଜନ, ଅଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼; ଅପରିଗ୍ରହ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମଜନ ବଡ଼ ଧନ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ ରାଜା ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ଆଶା କରିଥିଲେ, ତାହା ସ୍ମରଣ କରିନଥିଲେ; ଏହି ଅସ୍ମରଣରେ ଏବେ ନିଷ୍ଫଳ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ଅନ୍ୟଥା କିପରି ଧର୍ମ ଲାଭ କରିପାରିବେ? ଏଥିରେ ଧର୍ମଜନ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଭାବରେ ଦେଖି, କମ୍ପିତ ଭାଷାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। "ଆପଣ ଏହି ବିଶ୍ୱର ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ସେମାନେ ନିଜର ଶୁଭତା ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଧନର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ମଦରେ ଅନ୍ଧା। ମୋ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ; ତପସ୍ବୀ ରମ୍ୟ ହରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।" ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ଧର୍ମଜନ ତାଙ୍କର ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଲକ୍ଷା ମୁଦ୍ରା ରଖିଲେ। ନାରାୟଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ: "ତୁମର ଆଶା ପୂରଣ ହେଉ। ଶେଷରେ ମୋ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇବା ପରେ, ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବା।" ଏଭଳି କଥା କହି ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଧର୍ମଜନ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ। ସହର ନିକଟକୁ ପହଁଚି, ଶୀଘ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରେଷଣ କଲେ। ଧର୍ମଜନ ତାଙ୍କର ଜାଇଁ ସହିତ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ପୂଜାର ଭାର ଦେଇ, ନୌକା ତୀରକୁ ଗଲେ। କଳାବତୀ, ଦୟାକୁ ଅବହେଳା କରି, ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ଦୟାକୁ ଅବହେଳା କରିବାରୁ, ନୌକାର ଅଧିକାରୀ— ତାଙ୍କର ଜାଇଁକୁ ଜଳରେ ଡୁବିଥିବା ଦେଖି, ଅସ୍ବସ୍ଥ ହୋଇ ବିଳାପ କଲେ। କଳାବତୀ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅସ୍ବସ୍ଥ ହେଲେ। "ହାୟ, ମହୋଦୟ, ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, କରୁଣାରେ ଦକ୍ଷ, କିପରି ମୋ ଜାଇଁର ଅର୍ଧ ଅଂଶ ଗଲା? ଅର୍ଧ ଶରୀର କିପରି ବଞ୍ଚିପାରିବ?" ପଦ୍ମନୟନୀ କଳାବତୀ ଲୁହ ଝାଡ଼ିଲେ, ମୁକୁତ ଓ କୁଳ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। "ହାୟ, ମହାସତ୍ୟ ସତ୍ୟନାରାୟଣ, ସତ୍ୟର ସମୁଦ୍ର, ବିୟୋଗରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।" "ଧର୍ମଜନ, କଳାବତୀ ଶୀଘ୍ର ମୋ ଦୟା ଅର୍ପଣ କର।" ଏହି ଆକାଶବାଣୀ ଶୁଣି, କଳାବତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ, ନିର୍ଦେଶୀତ କାମ କଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ପବିତ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ମହା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଏହି ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ପୁଅ ଓ ପୁଅପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଲେ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିଥାନ୍ତି...