ଏପରିଭାବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରାଯାଇଲା। ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ଉଠିବା ପରେ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି ଠିକ୍ଭାବେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତୁ, ହେ ରାଜନ୍।” ରାଜା ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆଣି ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ, “ହେ ମହାରାଜ, ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ ବଣିଜ୍ୟ କରୁଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ସହରରେ ରତ୍ନ ଓ ମୁକ୍ତା ବିକ୍ରୟ କିମ୍ବା କ୍ରୟ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛୁ। ବିପରୀତ ଭାଗ୍ୟ ଆସିଲେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କିଏ ଦୁଃଖ ଦେଖୁନଥାଏ? ଆମେ ଚୋର ନୁହେଁ, ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣ ନିଜେ ସତ୍ୟ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।” ଏହା ପରେ, ରାଜା ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ କାଟି ଲୋମଶଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ସହରରେ ତାଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଯାନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା। ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବେ କାରାଗାରରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ। ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ବଉଁ ଭାଇ ସହିତ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ଶୁଭ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଲେ। କଳିଯୁଗରେ ଭଗବାନ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଦ୍ରୁଶ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁରନ୍ତ ନୌକା ଦେଖନ୍ତୁ।” କିନ୍ତୁ ସେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଧନ ନାହିଁ, ମୋ ଗଦାରେ କେବଳ ପତ୍ର ଓ ଏହିପ୍ରକାର ଜିନିଷ ଅଛି।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, “ଏହିଠି ହେଉ,” ଏବଂ ସେମାନେ ସେଠାରେ କଥା କହିଲେ। ନୌକାରେ କୌଣସି ଧନ ନଥିବା ଦେଖି, ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲା, ଯେପରି ମାନେ ଅସିଧାର ଆଘାତ ଲାଗିଛି। ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ, ସେ ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ, ଗଳାରୁ ଚୋଉଣି କାପଡ଼ା ଖୋଲି, ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। “ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଆପଣ ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ଜାଣେନି।” ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, “ମୂର୍ଖତା ଛାଡ଼, ହେ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି, ବ୍ୟର୍ଥ କଥା କହନି।” ଏଭଳି ଶୁଣି ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ବଡ଼ ଧନ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ ଭଗବାନ ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ତାହା ସେ ମନେ ରଖିଲେ ନାହିଁ; ଏବେ ଅବ୍ୟର୍ଥ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ହେ ମୂଢ଼, କିପରି ନିଜ ନ୍ୟାୟ ଲାଭ କରିପାରିବେ? ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ବୋଲି ଦେଖି, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, “ଆପଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ, ସେମାନେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ମୂଢ଼, ଧନର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ, ମୋ ଚକ୍ଷୁ ମଦରେ ଆବୃତ। ମୋ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ହେ ତପୋଧାମ, ହେ ହରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।” ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଖରେ ଲକ୍ଷ ମୁଦ୍ରା ରଖିଲେ। ଏହି ସନ୍ତୋଷରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ତୁମର ଇଚ୍ଛା ସଫଳ ହେଉ। ଶେଷରେ ମୋ ସାନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରି, ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବେ।” ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ସହର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ତୁରନ୍ତ ଆଶ୍ରମକୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ। ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ଜାମାତା ସହିତ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି ଆସିଲେ। ସେ ନିଜ ଝିଅକୁ ପୂଜାର ଭାର ଦେଇ, ନୌକା ପାଖକୁ ଗଲେ। କଳାବତୀ, ଦୟାକୁ ଅବହେଳା କରି, ତୁରନ୍ତ ଚଲିଗଲେ। ଦୟାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିବାରୁ, ତାପରେ ନୌକାର ଅଧିପତି...