ଏକ ଦିନ, ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଆସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିବି।" ଏହା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଡାଟିଲେ। ଏହି ଡାଟ ସହି, ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, "ହେ ଶୁଭା, ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ କେଉଁଠି ରହିବି?" କଳିଯୁଗରେ କର୍ମମାନେ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି ସେ ଅନୁଭବ କଲେ। ତେଣୁ ସେ ଇଚ୍ଛା କଲେ, "ମୋର ପିତା ଓ ପ୍ରଭୁ ଏହି ଦେଶକୁ ଆସନ୍ତୁ।" ଧନ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ସେ ଜଣେ ଶ୍ରୀ ଶୀଳପାଳଙ୍କ ଘରକୁ ପହଁଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରକ୍ଷା ଓ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଶୀଳପାଳ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ନିଷ୍କା ଧନ ଦେଲେ। ଏହିପରି କହି ଓ ଋଣ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଗୟାକୁ ପିତୃକର୍ମ କରିବାକୁ ଯାଁତି। ଲୀଳାବତୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନର୍ମଦା ତଟର ଏକ ସହରରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ମହଳରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ଏହିବେଳେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆସି ମୃଦୁ କଥାରେ ଜଗାଇଲେ, "ଉଠ, ଉଠ, ରାଜା! ସେଇ ଦୁଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।" ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶରେ ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ସେଇ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି, ଭଲଭାବେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତୁ।" ରାଜା ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭରସା ରଖି, ସେଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ ରହୁଛୁ, ଏଠାରେ ମଣି ଓ ମୁକ୍ତା ବିକ୍ରୟ କିମ୍ବା କ୍ରୟ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ।" ସେଉଁଠି ସେ କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟ ବିପରୀତ, ସେଠି କିଏ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେନାହିଁ?" ଏହାସହିତ ସେ ଦୃଢ଼ କଥାରେ କହିଲେ, "ଆମେ ଚୋର ନୁହେଁ, ରାଜା; ଆପଣ ସତ୍ୟକୁ ନିଜେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।" ତାପରେ ରାଜା ଲୋମଶଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ କାଟି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସହରରେ ତାଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଯାନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କରାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। କିନ୍ତୁ କାରାଗାରରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ପରେ ଆସିଥିଲା। ଧର୍ମନିଷ୍ଠଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଖଜାଞ୍ଚିକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର ଭାଇ ସହିତ ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଭଗବାନ କଳିଯୁଗରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ କହିଲେ, "ତୁରନ୍ତ ନାଉକୁ ଦିଅ।" କିନ୍ତୁ ସେ କହିଲେ, "ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଧନ ନାହିଁ; ମୋର ଗୋଦାମ ପତ୍ର ଓ ଏହିପ୍ରକାର ଜିନିଷରେ ଭରିଛି।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, "ଯେପରି ତୁମର ଇଚ୍ଛା," ଏବଂ ସେଠାରେ ଏହି କଥା କହିଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ନାଉରେ ଧନ ନଥିବା ଦେଖିଲେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମନେ ହେଲା ଯେପରି ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ରପାତ ହୋଇଯାଇଛି। ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ ବାରମ୍ବାର ଦୁଃଖ କରି କାନ୍ଦିଲେ। ତାପରେ ଗଳାର ପଟିକା ଖୋଲି ତପସ୍ବୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ, "ହେ ଦେବମହେଶ୍ୱର, କିମ୍ବା ଆପଣ ଯେଉଁଠିଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ଜାଣେ ନାହିଁ।" ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, "ଅବିବେକ କରିବା ଛାଡ଼, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ; ଫୁଟା କଥା ନ କହ।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯିବା ସତ୍ୱେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମହାଧନ ନୁହେଁ ବୋଲି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ ରାଜା ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେଖାନ୍ତି ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ ତାହା ସେ ମନେ ରଖିନଥିଲେ; ଏହିଯୋଗୁ ଏବେ ଅନବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖ ପାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ମୂଢ଼ ମନ, କିପରି ନିଜ ଧର୍ମ ଲାଭ କରିପାରିବେ? ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସେଇ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଭାବେ ଦେଖି, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, "ଆପଣ ସଂସାରର ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।" ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ, ସେମାନେ ନିଜ ଶୁଭକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।