ବାପା ଝିଅ ଓ ଦାମାଦ—ଏହି ଦୁଇଁଜଣେ, ବର୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଧରି ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅତିବାହିତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଧାମରେ ବାସ କରନ୍ତି। ହରିଙ୍କ ବିରୋଧୀ, ତାଙ୍କୁ ନ ମାନିବା ଲୋକେ, ବହୁ ନରକରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଧର୍ମ, ଯଜ୍ଞ, ରାଜା ଓ ଚୋର—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଲପାଆନ୍ତି। ମାନ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନେ, ଯଜ୍ଞରେ 'ସ୍ୱଧା' ଓ 'ସ୍ୱାହା' ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି। ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଚୋର ହେଉଛି ହତ୍ୟାକାରୀ; ଏହି ସମସ୍ତେ ଧର୍ମର ସେବକ। ଏହି ଭଳି, ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରେ ଥିବା ଧନ, ଯେଉଁଥିରେ ସତ୍ୟ ନଥିଲା, ସେ ଧନକୁ ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ବିକ୍ରି କରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ଦିନ ଏମିତି ହେଲା, ଝିଅ ଖାଇବା ଓ ପିନ୍ଧିବା ଜିନିଷ ବିନା ରହିଗଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ବାପା ସମ୍ସାରନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଆସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିବି।" ମାଆଁ ତାକୁ ଡାଟିଲେ। ଝିଅ ଭାବିଲେ, "ହେ ଶୁଭେ, ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ କେଉଁଠି ରହିବି?" କଳିଯୁଗରେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତୁରନ୍ତ ମିଳେ। ସେ ଚାହିଲେ, "ମୋ ବାପା ଓ ସ୍ୱାମୀ ଏହି ଦେଶକୁ ଆସନ୍ତୁ।" ଧନ ଲାଗି ଏକ ମହିଳା ଶୀଳପାଳଙ୍କ ଘରେ ଗଲେ, ଯିଏ ସେଠାର ସୁରକ୍ଷକ ଓ ରକ୍ଷକ ଥିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଶୀଳପାଳ ପାଞ୍ଚ ନିଷ୍କ ଧନ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଋଣମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଗୟାକୁ ପିତୃତର୍ପଣ କାମନା କରି ଚାଲିଗଲେ। ଲୀଳାବତୀ ତାଙ୍କ ସହ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ନର୍ମଦା ତଟର ଏକ ସହରରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜମହଳରେ ଶୁଅଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖାଦେଲେ ଓ ମୃଦୁ କଥାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଗାଇ କହିଲେ, "ଉଠ, ଉଠ, ରାଜା! ସେଇ ଦୁଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।" ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ ଓ ଚିରଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି, ଠିକ୍ ଭାବେ ପ୍ରଶ୍ନ କର।" ଧର୍ମନିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଆଣି, ରାଜା ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତି କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ, ହେ ମହାରାଜ, ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏଠାରେ ବସୁଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ସହରରେ ମଣି, ମୁକ୍ତା ବିକ୍ରି କିମ୍ବା କ୍ରୟ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଆସେ, କିଏ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁନାହାନ୍ତି? ଆମେ ଚୋର ନୁହେଁ, ରାଜା; ଆପଣ ସତ୍ୟକୁ ନିଜେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।" ଏହାପରେ ଶକ୍ତ ବନ୍ଧନ କାଟି, ରାଜା ଲୋମଶଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସହରରେ ସେ ମାନ୍ୟ, ଭୂଷଣ ଓ ଯାନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ କାରାଗାରରେ ବହୁ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଦାମାଦ ସହିତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଭଗବାନ କଳିଯୁଗରେ ଦ୍ରୁତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜଣେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ତୁରନ୍ତ ନୌକାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଣ।" ତେବେ ସେ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର କିଛି ଧନ ନାହିଁ; ମୋର ଗଦାମାନେ ପତ୍ର ଓ ଏହିପ୍ରକାର ଜିନିଷରେ ଭରିଛି।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ତ୍ୟାଗୀ କହିଲେ, "ଠିକ୍ ଅଛି," ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। "ନୌକାରେ କିଛି ଧନ ନାହିଁ," ଏହି ଭାବନାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ବଜ୍ରପାତରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ଏଭଳି, ଅଚେତନ ହୋଇ, ସେ ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।