ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଚୋରମାନେ ମିଶିଥିବା ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ବହୁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମିଳିପାରିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ରାଜା ମୋତେ ଏବଂ ମୋ ଦଳକୁ ମାରିଦେବେ; ମୁଁ କଣ କରିବି, ମୋ ପାଇଁ କେଉଁଠି ସୁଖ ଅଛି?” ତାଙ୍କର ମନ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଚିନ୍ତା କଲେ—“ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ମୃତ୍ୟୁ ଶିବ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।” ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବିଦେଶୀ ବ୍ୟାପାରୀ ତାଙ୍କର ବହୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଖିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଭାବିଲେ—“ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଚୋର ଅଟୁ।” ସ୍ବ-ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏଉଁ ଦୁଃଖରେ, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିଲେନି ଯେ ସେ ହରିଙ୍କ ବିରୋଧୀ। ବ୍ୟାପାରୀ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଓ ପାଦରେ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳା ପିନ୍ଧି ପ୍ରିଜନରେ ରହିଲେ। ଏହି ନ୍ୟାୟବାନ ବ୍ୟାପାରୀ ତାଙ୍କ ସାଳା ସହିତ ବହୁ ଦୁଃଖରେ ପୁନଃପୁନଃ କାନ୍ଦିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଚିନ୍ତା କଲା—“ମୋ ଝିଅ ଓ ଜନାନୀ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଦେଖ, ଭାଗ୍ୟର ପରିବର୍ତନ।” ତାଙ୍କର ମନ ଅନୁଭବ କଲା—“ମୁଁ ଗତକାଲି ଭାଗ୍ୟକୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛି।” ସାଳା ଓ ଶ୍ୱଶୁର, ଦୁଇଜଣେ ଏକାଠି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ। ଏହି ନିମିତ୍ତେ, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଶୁଣିଥିବା, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ନିବାସରେ ବାସ କରନ୍ତି। ହରିଙ୍କ ବିରୋଧୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବହୁ ନରକରେ ଯାନ୍ତି। ଧର୍ମ, ଯଜ୍ଞ, ରାଜା ଓ ଚୋର—ସମସ୍ତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ମା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ୱଧା ଓ ସ୍ୱାହା ଦିଆଯାଏ। ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ, ଚୋର ହତ୍ୟାକାରୀ; ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମର ସେବକ। ଏହି ନ୍ୟାୟବାନ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କର ଗୃହରେ ଥିବା ଅସତ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି, ସେ ତାହାକୁ ବିକ୍ରି କରିଲେ—ପୋଶାକ, ଭୂଷଣ ଆଦି—ଏବଂ ତାହାକୁ ଭୋଗ କରିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଝିଅ ଅନ୍ନ ଓ ପୋଶାକ ନଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ବ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଦେଖିଲେ, ଝିଅ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। “ଆସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିବି,” ବଡ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ। ମା ତାଙ୍କୁ ଡାଟିଲେ, ଝିଅ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଓ ଶୁଭା, ଏ ଦିନେ ମୁଁ କେଉଁଠି ରହିବି?” କଳି ଯୁଗରେ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଝିଅ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୋ ପିତା ଓ ମାଳିକ ଏ ଦେଶକୁ ଆସନ୍ତୁ, ମୁଁ ଏହି ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।” ଧନ ଚାହିଁ ଥିବା ନାରୀ ଶୀଳପାଳଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯିଏ ରକ୍ଷା ଓ ସୁରକ୍ଷାକାରୀ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୀଳପାଳ ପାଞ୍ଚ ନିଷ୍କ ଧନ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ସେ ଋଣମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପିତୃୟ ତର୍ପଣ ପାଇଁ ଗୟାକୁ ଗଲେ। ଲୀଳାବତୀ ଏହି ନାରୀ ସହିତ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ। ନର୍ମଦା ତୀରରେ ଥିବା ନଗରରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଶୁଇଥିଲେ; ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ—“ଉଠ, ଉଠ ରାଜା! ସେ ଦୁଇ ନ୍ୟାୟବାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର।” ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥାରେ ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ଉଠି ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଣି ଠିକ୍ ଭାବେ ପଚାର, ଓ ରାଜା।” ନ୍ୟାୟବାନ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କୁ ଆଣି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି ପଚାରିଲେ। ବ୍ୟାପାରୀ କହିଲେ—“ବ୍ୟାପାର କରିବା ପାଇଁ, ମହାରାଜ, ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ବ୍ୟାପାର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ନଗରରେ ମଣି, ମୁକୁତା ବିକ୍ରି କିମ୍ବା କିଣିବା ପାଇଁ ଆସିଛୁ। ଭାଗ୍ୟ ବିପରୀତ ହେଲେ କେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖ ଭୋଗେ ନାହିଁ? ଆମେ ଚୋର ନୁହଁ, ଓ ରାଜା; ଆପଣ ସତ୍ୟକୁ ନିଜେ ବିବେଚନା କରନ୍ତୁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନକୁ କାଟି ଲୋମଶଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ନଗରରେ, ତାଙ୍କୁ ପୋଶାକ, ଭୂଷଣ ଓ ଯାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରାଗଲା।