ସେ ବ୍ୟାପାରୀ, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁର ଙ୍କ ସହିତ, ପୁନଃ ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ଭୁଲିଯାଇ ଯାତ୍ରା କଲେ । ସୂତ ଏହିପରି କହିଲେ, “ତା’ପରେ ଋଷି ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଏବଂ ରତ୍ନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ ।” ସେ ଜାହାଜଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ । ବ୍ୟବସାୟ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟରେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ, ଏବଂ ମନ ଦେଇ କାମ କଲେ । କିନ୍ତୁ କର୍ମର ଫଳରୁ, ଶୀଘ୍ର ଏହି ବ୍ୟାପାରୀ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ । ଏକ ରାତି ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତେ ଘୁମେଇଥିଲେ, ଚୋରମାନେ ବଡ଼ ଧନ ଚୋରି କରି ନେଲେ । ପ୍ରଭାତରେ ନିଜ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ସେ କହିଲେ, “ହେ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି, ଶୁଣ ।” “ସମସ୍ତ ଚୋର ପଳାଇଯାଇଛନ୍ତି, ଆମେ କିଛି ଜାଣିନାହିଁ, ହେ ରାଜନ୍।” ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତାବିରକ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଆସ । ନହେଲେ, ମୁଁ ତୁମେମାନେ ଓ ତୁମର ସାଥୀମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେବି।” ଏପରି ଆଦେଶ ଦେଲେ ଦୂତମାନଙ୍କୁ । ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଚୋରମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଯାଇଥିବା ସମ୍ପତ୍ତି ଫେରାଇ ଆଣିହେବା ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ । ବ୍ୟାପାରୀ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ରାଜା ମୋତେ ଓ ମୋ ସଙ୍ଗୀମାନୋକୁ ମାରିଦେବେ; ମୁଁ କଣ କରିବି, ମୋ ପାଇଁ ସୁଖ କେଉଁଠି?” ସେ ଭାବିଲେ, “ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ମୃତ୍ୟୁ ଶିବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ଦେଇଥାଏ ।” ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବିଦେଶୀ ବ୍ୟାପାରୀ ତାଙ୍କର ବିପୁଳ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଖିଲେ । ସେମାନେ ଭାବିଲେ, “ଏହିଯିଏ ଚୋର,” ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ । ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏହା ଭାବିଲେନି ଯେ ସେ ବ୍ୟାପାରୀ ହରିଙ୍କ ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ । ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁର ଙ୍କୁ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ପିଡ଼ି ଦେଇ ଜେଲ୍ରେ ରଖାଗଲା । ସେ ଦୁଇଜଣ ଧର୍ମପରାୟଣ ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁର ବହୁ ଦିନ ଧରି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ, ନିରନ୍ତର ଆତ୍ମ-ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ଅନୁତାପ କଲେ: “ମୋ ଝିଅ ଓ ଜଣା ଏବେ କେଉଁଠି? ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ଭାଗ୍ୟ କିପରି ଉଲ୍ଟାଇଗଲା! ନିଶ୍ଚୟ, ଗତଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଅନେକ ଅପକର୍ମ କରିଥିଲି ।” ଏମିତି ଶ୍ୱଶୁର ଓ ଜମାତା ଦୁଇଜଣେ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ । ଏଠି, ଶାସ୍ତ୍ର କହେ – ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଧାମରେ ବାସ କରନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ବିରୋଧୀ, ସେମାନେ ଅନେକ ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି । ଧର୍ମ, ଯଜ୍ଞ, ରାଜା ଓ ଚୋର — ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ । ମା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ‘ସ୍ୱଧା’ ଓ ‘ସ୍ୱାହା’ ଦିଆଯାଏ । ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରୁ ଚୋର ହେଉଛି ହନ୍ତା, ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମର ସେବକ । ସେହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ଘରରେ ଥିବା ଧନ, ଯାହା ସତ୍ୟ ନଥିଲା, ତାହା ଅଲ୍ପ ଅଲ୍ପ କରି ବିକ୍ରୟ କରି ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା । ପୋଶାକ, ଗହନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ବିକ୍ରି କରି ଖର୍ଚ୍ଚ କରାଯାଇଲା । ଏକ ଦିନ ଝିଅ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବିନା ରହିଗଲା । ସେ ଦେଖିଲା ତାଙ୍କ ପିତା ମହାବିଶ୍ୱର ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । “ଆସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିବି,” ବଡ଼ଉଚ୍ଚରେ କହିଲେ । ମା’ ତାଙ୍କୁ ଡାଟିଲେ, ତେବେ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ହେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ କେଉଁଠି ରହିବି?” କଳିଯୁଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ବର ଫଳ ଦେଇଥାଏ । ସେ ଭାବିଲେ, “ମୋ ପିତା ଓ ନାଥ ଏଠି ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ମୋ ଇଚ୍ଛା ।” ଏହିପରି ଧନ ଚାହିଁ ଝିଅ ଶୀଳପାଳଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ଶୀଳପାଳ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଅଛନ୍ତି । ଶୀଳପାଳ ଏହିକଥା ଶୁଣି, ପାଞ୍ଚ ନିଷ୍କ ଧନ ଦେଲେ । ଏହିପରି କହି, ଋଣମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଗୟାକୁ ପିତୃକର୍ମ କରିବାକୁ ଚଲିଗଲେ । ଲୀଳାବତୀ ତାଙ୍କ ସହ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ନର୍ମଦା ତଟରେ ଏକ ସହରରେ ରାଜା ନିଜ ରାଜମହଳରେ ଶୁଇଥିଲେ । ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସି, ମୃଦୁ ସବ୍ଦରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଠାଇ କହିଲେ, “ଉଠ, ଉଠ, ହେ ରାଜା! ସେଇ ଦୁଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ ।