ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆପଣାକୁ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ନମସ୍କାର କରି, ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ମହାନୁଭାବମାନେ, ଏଠାରେ କଣ କରାଯାଉଛି?” ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଲୋକମାନେ ପ୍ରତି ଦୟାଭାବ ରଖି ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଯିଏ ଧନ ଚାହେ, ସେ ଧନ ପାଇଥାଏ; ଯିଏ ସନ୍ତାନ ଚାହେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସନ୍ତାନ ପାଇଥାଏ। ସତ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରେ। ସମ୍ମିଳନୀରେ ନମ୍ରତା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟକ୍ତ କରି କହିଲେ, “ଆପଣମାନେ ଦୟା କରି, ମୋତେ ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏକତ୍ରିତ ଲୋକମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।” ଏହି ଉତ୍ତର ପାଇ ନିର୍ମଳ ମନ ଧରି, ସଜ୍ଜନ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ହୃଦୟରେ ହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି। ସେ ନିଜେ ଅନେକ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ଲୀଳାବତୀ ତାଙ୍କ ରଜସ୍ୱଳା ପରେ ସ୍ନାନ କରି, ପତିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ଏହା ପରେ ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ଅତି ମନୋହର, ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ; ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏହି ଝିଅର ଜନ୍ମରେ ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ସେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଡାକି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଗୃହରେ କଳାବତୀ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଭଳି ବଢ଼ିଲେ। ଝିଅ ଦଶ ବର୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପକ୍୷ ହେଲେ ଓ ରଜସ୍ୱଳା ହେଲେ। କଞ୍ଚନପୁର ନଗରରେ ଶଂଖପତି ନାମକ ଏକ ବଣିକ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ଥିଲେ। ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଝିଅ ପାଇଁ ଉଚିତ ବର ବୋଲି ବାଛିଲେ। ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ସହିତ, ସମ୍ମିଳନୀରେ ଯଥାବିଧି ଝିଅ କୁ ବିବାହ କରାଇଲେ। ଋଷି ଅତି ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ଝିଅ କୁ ଶୁଭ କାମନା ସହିତ ଦେଲେ। ଋଷି ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଶଂଖପତି ଋଷିଙ୍କୁ ପିତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ପରେ, ଶଂଖପତି ତାଙ୍କ ଭାଉଜ ନିଅ ସହିତ ବ୍ୟବସାୟ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ; ଏବେ, ଋଷି ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ସେ ଜାହାଜ ଗଠନ କରି ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ କରି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାହାଁରେ ରହିଲେ। କର୍ମର ଫଳରେ, ବଣିକ ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତେ ଘୁମାଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଅନେକ ଧନ ଚୋରମାନେ ଚୋରି କରି ନେଇଯିବା। ସେ ପ୍ରଭାତର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ସମ୍ମିଳନୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଶୁଣନ୍ତୁ।” “ସମସ୍ତ ଚୋର ପଳାଇଯିଛନ୍ତି; ଆମେ କିଛି ଜାଣୁନାହିଁ, ରାଜା।” ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ନିର୍ଦେଶ କଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ ଆସ।” “ନହିଁ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମେ ଓ ତୁମର ସାଥୀମାନେକୁ ମାରିଦେବି,” ଦୂତମାନେକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚୋରମାନେ ମିଶିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ପୁନଃ ପାଇଯିବାଯିଲା ନାହିଁ। “ରାଜା ମୋତେ ଓ ମୋ ଦଳକୁ ମାରିଦେବେ; ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ମୋ ପାଇଁ?” “ନର୍ମଦାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଶିବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ଦିଏ।” ଏକ ବିଦେଶୀ ବଣିକ ତାଙ୍କ ଅଧିକ ଧନ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚୋର ଭାବି, ନିଜମାନେ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ। ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ବିଚାର କରିଲେନି ଯେ, ସେ ହରିଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିଛନ୍ତି। କାରାଗାରରେ ହାତ ପାଉରେ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳା ପିନ୍ଧି, ସଜ୍ଜନ ବଣିକ ତାଙ୍କ ଭାଉଜ ନିଅ ସହିତ ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ଅନେକ ଥର କ୍ଷୋଭ କରିଲେ। “ମୋ ଝିଅ ଓ ଜନା ଏବେ କେଉଁଠି? ଭାଗ୍ୟର ବିପରୀତତା ଦେଖ।” “ଏପରି ଦୁଃଖ ଆଜି ଆସିଛି, ଏହି ଭାଗ୍ୟକୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲି।