ସେମାନେ ନମ୍ରତାରେ ଶରୀର ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ଭଗବାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଭ କଲେ। ଏହିଘଟଣା ପରେ ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କ ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଲା। ତାପରେ ଏଠିରେ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼। ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶାନ୍ତ, କୋମଳ ଭାଷାରେ କଥାହୁଏ, ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ଭକ୍ତିଶୀଳ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ଙ୍କ ବିଶାଳ ସେନା ଯମପୁରୀକୁ ଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ପଦାତି ସେନା ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ଗଲେ। ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା ମିଛ ଚଳ କରୁଥିବା ମ୍ଲେଛମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ ସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଉପଲକ୍ଷେ କାଶୀ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। କାଶୀ ନଗର ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି, ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସେଠି ସେ ସତ୍ୟଦେବଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସଦାନନ୍ଦଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ ଓ ଦେଖିଲେ। ରାଜା ଦ୍ୱିଜରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, "ଓ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ସଦାନନ୍ଦ! ଯେପରି ସ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି, ସନ୍ତାନ ଓ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତି। ସତ୍ୟନାରାୟଣ ବ୍ରତ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ।" ସଦାନନ୍ଦ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "କଦଳୀ ଗଛର ସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶୋଭାବନ୍ତି ତୋରଣ ତିଆରି କର, ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିର୍ମିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବେଦୀ ରଖ। ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ଭରି, ଗନ୍ଧ ଓ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ରାଜା କାଶୀରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ଶତ୍ରୁ ଦଳ ନାଶକ ତଳୱାର ଲାଭ କରି, ସାଠିଏ ଚୋର ଦଳକୁ ହତ୍ୟା କରି, ବହୁ ଧନ ଅର୍ଜନ କଲେ। ପ୍ରତି ମାସ ରାଜା ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ନିୟମାନୁସାରେ ବ୍ରତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଇ ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗ୍ରାମର ଅଧିପତି ହେଲେ। ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ଉପରେ 'କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହ' ଭାଗରେ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର 'ଚତୁର୍ୟୁଗ ଖଣ୍ଡ' ର 'ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବ' ର ଛବିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହିପରେ ନିଷାଦମାନେ, ସଦା କାଠ ବୋଝି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। କେବେ କେବେ ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲର କାଠ ବିକ୍ରି କରିବା ପାଇଁ କାଶୀ ନଗରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେଠି ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା, ବିଶାଳ ଧନ ଥିବା ହରିଙ୍କୁ। ଏକ ସମୟରେ ଯିଏ ଦରିଦ୍ର ଥିଲେ, ସେ ଆଜି ବହୁତ ଧନୀ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ନିଷାଦମାନେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ! ଆପଣଙ୍କ ଏହି ସମୃଦ୍ଧି କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ଆପଣଙ୍କ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କେଉଁଠାରେ ଗଲା? ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା ବିନା କେହି ଶାନ୍ତି ପାଇପାରେ ନାହିଁ। ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସହିତ ସଠିକ୍ ଉପାୟ କହିଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଉପକାରୀ।" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଓ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, "ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି ସେ ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଯାହା କହିଥିଲି, ତୁମେ ଶୁଣ। ଅଧ ମାନା ଗହୁଁ ଚାଉଳ ଚିନି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ଭଲଭାବେ ମିଶା। ପଞ୍ଚାମୃତ ଦ୍ୱାରା ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର। ବିଭିନ୍ନ ଫଳ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ଜଳ ଦିଅ—ବଡ଼ ଛୋଟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ। କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଭକ୍ତିରେ ଯେପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ବାହ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।" ଏଭଳି, ସତ୍ୟନାରାୟଣ ପୂଜା ଓ ତାହାର ମହତ୍ମ୍ୟ ଜଗତରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଲା, ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକ ଏହାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରି ମୁକ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।