ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦିନ, ଭଗବାନ୍ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ହଳଦୀର ଆବରଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନୟନ ନୂତନ ପଦ୍ମ ପୁଷ୍ପ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଖେଳୁଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରୁ ବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତିଦାତା। ଏହି ସତ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ପାଳକଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।" ସେ ଆହୁରି କହିଲେ, "ଆଜି ମୋ ଜୀବନ ଧନ୍ୟ ହେଲା, ସଫଳ ହେଲା; ଏହି ଦିନ ମୋ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ନେଇଆସିଛି। ଏହି ସଉଭାଗ୍ୟ କିପରି ମିଳିଲା, କାହାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଏହା, ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ଏହି ବିଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସାଥୀଙ୍କ ପୂଜା ଆବଶ୍ୟକ।" ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ହରି ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲା। ସେ କହିଲେ, "ଯାହା ସହଜରେ ମିଳିଥାଏ, ସେଥିରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖି ମୋ ପୂଜା କର। ଏହି ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶୁଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମନରେ ଫଳ ପ୍ରାର୍ଥନା ରଖ। ଏକ ସେଟକା ପରିମାଣ ଗହୁଁ ଚାଟୁ ନିଅ, ଏହାକୁ ଘୃତ ସହିତ ମିଶା, ଯାହା ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଚାଟୁ ଗଙ୍ଗାଜଳ, ମଧୁ ଓ ପଞ୍ଚାମୃତ ସହିତ ମିଶାଇ, ଶୁଭ ଫୁଲ, ପୂଷ୍ପ, ମନୋହର ବେଦମନ୍ତ୍ର ଓ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ, ପାନୀୟ, ଭକ୍ତିସହିତ ଦାନ, ଭୋଜ୍ୟ, ପକା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କର।" ଏହିପରି ପୂଜା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ନିଜ ପରିବାରବଳୀଙ୍କୁ ନେଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ପୂର୍ବପୁରୁଷ, ରାଜା, ଭିଲ୍ଲ ଓ ବଣିକମାନଙ୍କ ଇତିହାସ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ପୂଜାର ପ୍ରସାଦ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କରି, ଉତ୍ସାହ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମାନ୍ୟ କଲେ। ଏପରି ପ୍ରକାର ଯିଏ ଏହି ବିଧିରେ ପୂଜା କରେ, ସେମାନେ ସେଶେ ମୋ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି କଥା କହି ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ପରମ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଆଜି ଯେଉଁ ଭିକ୍ଷା ମିଳିଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜିଛି।" ସେ କିଛି ମାଗିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ନିଜ ଜଣେ ଜଣେ ରହିଥିବା ଝିଅକୁ କହିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ନିଜ ପରିବାର, ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ଓ ପଡ଼ୋଶୀମାନୋ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ପ୍ରଭୁ ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯାହା ଇଛା କଲେ, ଭଗବାନ୍ ସେହି ଇଛା ପୂରଣ କରିଲେ—ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ସୁଖ ଦେଇଲେ। ରଥ, ଶୁଭ୍ର ହାତୀ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଘର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ସୁନାର ହାର ଦେଇ ପ୍ରଭୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ହରି କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ତାପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ଭୂମିକୁ ଶିର ନମାଇ, ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରସାଦ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ଦିନଠାରୁ ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କ ପୂଜା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼। ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶାନ୍ତ, ମୃଦୁଭାଷୀ, ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ଙ୍କ ବିରାଟ ସେନା ଯମପୁରୀକୁ ଗଲା, ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ପଦାତି ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ଗଲେ। ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା କିଛି ଧୂର୍ତ୍ତ ମ୍ଲେଛମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହି ରାଜା ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ନାମରେ କାଶୀ ନଗରକୁ ଆସିଲେ, ସେଠାରେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗର ଦେଖିଲେ।