ଶତାନନ୍ଦ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ନିୟମରେ ନିବଦ୍ଧ ଥିଲେ । ସେ ବହୁତ ନମ୍ର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ଥିଲେ । ଏକ ଦିନ, ସେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ କେହି ପଚାରିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କେଉଁଠିଯାଉଛ? ଯଦି ଚାହଁ, ତୁମର ଜୀବିକା ବିଷୟରେ କହ।” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନୀମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରକୁ ଯାଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ । କଳିଯୁଗରେ ଏହି ଭାବରେ ଧନ ଲାଭ କରାଯାଏ ।” ତେବେ ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ ହରି କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଉପଦେଶରେ ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କ ଉପାସନା କର । ମୋର ପଦକମଳକୁ ଶରଣ ନିଅ, ସେ ମୁକ୍ତିଦାତା ।” ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି କୃପାମୟ ବାଣୀ ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ବୁଧ୍ଧ ହେଲା । ଏହିପରି ଭାବେ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ତୁମ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି । ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହରିଙ୍କ ପାଦହିଁ ଉଦ୍ଧାରର ଉପାୟ । ଏବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପାସନା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସମଗ୍ରୀ ସଂଗ୍ରହ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ । ଏହିପରି କଥା କହିବା ସମୟରେ, ସେ ଋଷି ଅଚାନକ ଦେଖିଲେ ସଂସାରର ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ—ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ତରୁଣ କମଳ ଫୁଲ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ମୃଦୁ ହାସି ହୋଇଥିବା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭକ୍ତିର ଅଶ୍ରୁ ଆସିଲା । ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ । ଯିଏ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଥିଲେ, ସେ ଏବେ ବ୍ୟକ୍ତ ହେଲେ, ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖର ମୋକ୍ଷଦାତା । ସତ୍ୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ନିର୍ମାତା, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ବିଶ୍ୱର ଧାରକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ଆଜି ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ସଫଳ, ଆଜି ମୋ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ । ଏହି ଭାଗ୍ୟର କୃତ୍ୟ—ମୁଁ କ'ଣ କହିପାରିବି? ଏହା କାହାର ଫଳ ମୁଁ ଜାଣିନି ।” “ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଦରକାର ।” ଏହାପରେ ଭଗବାନ ହରି ମୃଦୁ ହସି, ମଧୁର କଥାରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଆକର୍ଷିତ କରି କହିଲେ, “ଯାହା ସହଜରେ ମିଳିଥାଏ, କେବଳ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ମୋତେ ଉପାସନା କର । ଏହାର ବିଧି ଶୁଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନରେ ଫଳକୁ ଆଶା କର । ଅର୍ଧ ସେଟକ ଗହଁମ ଚୁନା, ଯେଉଁଠାରେ ସେଟକ ମାପ ଅଛି, ଏହି ଚୁନା ହରିଙ୍କୁ ଘିଅ ସହିତ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ । ଏହା ଗଙ୍ଗା ଜଳ, ମଧୁ ଓ ପଞ୍ଚାମୃତ ସହିତ ମିଶାଇ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ, ନୈବେଦ୍ୟ, ମନୋହର ବେଦମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅର୍ପଣ କର । ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ, ମାନ୍ୟ ସମ୍ମାନ, ଭୋଜ୍ୟ, ପକା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଫଳ ଦେଇ ଉପାସନା କର । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ନିଜ ଜନମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ଉପାସନା କର । ଏହିପରି ଉପାସନା କରି, ରାଜା, ଭିଲ୍ଲ, ଓ ବଣିକଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ ଓ ଇତିହାସ କଥା ପଢ଼ । ଉପାସନାର ପ୍ରସାଦ ନିଜେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗ୍ରହଣ କର । ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ବିଧିରେ ଯେଉଁମାନେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶେଷରେ ମୋ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରି, ମୋ ସହ ଅନନ୍ଦ କରନ୍ତି ।” ଏଭଳି କଥା କହି, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଲାଭ କଲେ । “ଆଜି ଭିକ୍ଷାରେ ଯେଉଁ ଧନ ମିଳିଛି, ତାହାରେ ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଛି ।” ଶରୀର ଚାହିଁନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅପାର ଧନ ପାଇଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜଣେଇଲେ, ତାଙ୍କ ଜଣେଇବାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ । ସେ ନିଜ ପରିବାର, ମିତ୍ର ଓ ସମୀପ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପାସନା କରିବାରେ, ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଭଗବାନ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କଲେ, ଭଗବାନ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଶୁଭ ଦେଇଲେ । ଏକ ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ, ଅନ୍ଦମୁଦ୍ରା ଘର, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାର ଦାନ ହେଲା । ହରି କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ,” ଏବଂ ପରେ ଭଗବାନ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।