ଏହି ଉତ୍କଳେ ଏକ ଦିନ, କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ରାଜାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ—ତୃଷ୍ଣା, ତୃପ୍ତି, ସୁଖ, ଆଚରଣ, ହିଂସା, ଧୈର୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ ଚଳନ—ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଶକ୍ତିର ଉପରେ ଆଧାର କରି, ବେତାଳ କ୍ଷତ୍ରସିଂହଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ଏହି ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଓ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ, ଚିରଯୁବତୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଉପାସନା କର।" ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିଛି। ଏବେ ଦେଖ, ଚୋରମାନେ ସମସ୍ତ ନଗର ଓ ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିଛନ୍ତି। ଯେ ରାଜା ପୁନି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳକୁ ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ସେ ଏହି ବିକ୍ରମା ଯୁଗର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ। ଏହି ଯୁଗର ଶେଷରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।" ନୈମିଶାରଣ୍ୟରେ ସୂତ ଆଦି ଋଷିମାନେ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣରେ ନିମଗ୍ନ ହେବେ। ବେତାଳ ଏପରି କଥା କହି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରେ, ଋଷିମାନେ ଗୋଧୂଳି ବେଳା ଆସିବାକୁ ଜାଣି, କେଦାର ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରି ମନରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ଧ୍ୟାନରେ ଏକ ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଋଷିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ଦେଖି ଏହି କଥା କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ରାଜା ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ସୂତ ସମ୍ମତି ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଥମେ କପିଳଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ, ପଛରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ସେତୁବନ୍ଧକୁ ଗଲେ। ଅଶ୍ୱ ଶୀଘ୍ର କ୍ଷିପ୍ରା ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ଯଜ୍ଞରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆସିଯିବା କଥା ହେଲା। ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇ ବେତାଳ ସହିତ ଆସିଲେ। ବେତାଳ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ରାଜନ୍, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିବ..." ଏହିପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଅମୃତସ୍ମ ଜଳ ଦେଇ ପୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଅମୃତ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବା ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ସମୟରେ ଜୟନ୍ତ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ଭର୍ତୃହରିଙ୍କୁ ବହୁତ ସ୍ତୁତି କରି ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁନା ଦେଇ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ। ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ଏକାଉଁ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବରେ ରାଜ୍ୟ ରଖିଥିଲେ। ଶୌନକ ଆଦି ଋଷିମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହେବା ଜାଣି, ପୁରାଣ ଶୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି ଆସି, କଳିଯୁଗର ଇତିହାସର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଚାରି ଯୁଗର ଚକ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଭାବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ଗୌରବ ଅଧ୍ୟାୟ। ଏହା ପରେ, ଋଷିମାନେ ପୁରାଣ ପାଠକ ବାଦକୁ ସମ୍ମାନ ପୂର୍ବକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଓ ପୂଜ୍ୟ, ଚାରି ଯୁଗର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କଥା କହନ୍ତୁ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଚେଷ୍ଟା ବିନା ସୁଭ ଲାଭ କରନ୍ତୁ।" "ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ଧୂମ୍ରକେତୁ ବିରୋଧରେ, ମୁଁ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଦେବଙ୍କୁ ସଦା ସ୍ତୁତି କରେ। ଶ୍ରୀରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶୀତା ସହିତ, ଶୀତାଙ୍କ ମୁଖପଦମରେ ପ୍ରମଦିତ ମଧୁମକ୍ଷୀ, ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ନାଶକ ଦୟାମୟ ରାମଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।" "କଳି ଦୂଷଣ ନାଶକ, କାମପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।" ଏକ ଦିନ, ଯୋଗୀ ନାରଦ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପା ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଦେଖିଲେ। "କିପରି ଏହି ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିବୃତି ହେବ?" ଏହି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଶ୍ୱେତ ରୂପ ନାରାୟଣ ଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।