ଭୂଗୋଳ ଓ ଜୀବନର ଏକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନୁଭବରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ, ମାଂସ ଓ ମଦ୍ୟ ପାନରେ ଅତିରିକ୍ତ ଲିନ୍ ହେବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେଠି ଜନମେ ଜନମେ ଏହି ପାପରେ ଲୋକ ଆବୃତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ଅଜୟ, ଜଗନ୍ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅନାସ୍ଥା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମନକୁ ନ୍ୟାୟ ମାର୍ଗରେ ଲଗାଇବା ଆବଶ୍ୟକ। କାରଣ, ଦେବତାମାନେ ଆମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶରୀର ଅଙ୍ଗ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଆଉ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ମୃତକୁ ଜୀବିତ କରିବା ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ। ସେଠାରେ, ମନ୍ତ୍ରସ୍ନାନିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଘ ଅସ୍ଥିରେ ଛିଟାଇଲେ। ପରେ, ଏକ ଭୋଗବିଲାସୀ ମନ୍ତ୍ରସ୍ନାନିତ ଦୁଧ ତାହାରେ ଢାଲିଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖପ୍ରିୟ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଢାଲିଲେ। ଏବଂ ଏକ ଅନାସ୍ଥିକ ବ୍ୟକ୍ତି ବାଘକୁ ଶୁଅ ଦେଖି, ତାହାରେ ଜଳ ଢାଲିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟରେ ମୂର୍ଖ କିଏ?" ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—"ଯିଏ ବାଘକୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଲେ, ସେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମୂର୍ଖ।" ଏହିପରି ଭାବେ, ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଚତୁର୍ୟୁଗ ଖଣ୍ଡରେ କଳିଯୁଗ କଥାର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପୁନଃ ଏକ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କଥା ଆସିଲା—"ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲି। ଏହି ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ଥିଲେ, ଦୁହେଁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଛୋଟ ପୁଅ ମୋହନା ଶକ୍ତିପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହେଲେ।" ଏକ ଦିନ, କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ନିଜେ ଏକ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଛାଗ ବଳିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ଏଠି ଶମ୍ଭୁଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଶିବପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦରେ ହୋମ କଲେ। ଲୀଳାଧର ନାମକ ଜଣେ, ଛାଗକୁ ବଳି ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ଭାବିଲେ—"ଏପରି ହିଂସା ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।" ତାଙ୍କ ଭାଇ ମୋହନା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତ୍ୟଯୁଗର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଲେ—"ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଳିରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଥିଲେ, ଶେଷରେ ତିଳକୁ ଛାଗଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବି, ତିଳ ହୋମ କରିଥିଲେ।" ସେମାନେ କହିଥିଲେ—"ତୁମର ମତ ଫଳଦାୟି ନୁହେଁ।" ସେଠି ଏକ ପିତୃ ନାମ ଅମାବାସୁ ଦେଖାଦେଲେ, ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି, ଭୟହୀନ ଭାବେ ଋଷିମାନେଂକୁ ଉପଦେଶ କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାହାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଓ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇଲେ। ଲୀଳାଧର, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମନେ କଲେ—"ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ରଜୋଗୁଣରେ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ରକ୍ତଝ ମାଂସ ନୁହେଁ, ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।" ସେ ଏପରି ଅନେକ ଫଳ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିବେଦନ କଲେ ଓ ଏକ ସହରକୁ ସହିତ ତାହାର ଲୋକଙ୍କୁ ଦାହ କଲେ। ମହାମାୟାର ଶକ୍ତିରେ, ଶିବପ୍ରିୟ ଶମ୍ଭୁଦତ୍ତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ପରେ, ଦଶପୁତ୍ରସମେତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୀଳାଧର ରହିଲେ। ଏଥିରେ ରାଜା କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ମୋହନାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଉଚ୍ଚାରିଲେ—"ଓ ଅମ୍ବା, ତୁମକୁ ପୁନପୁନ ନମନ। ମହାବୀରା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର।" ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ବୈଷ୍ଣବୀ ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଯାହାଙ୍କର ଶରୀରରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି, ସେଇ ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମନ। ତୁମେ ଶଚୀ, ସିଦ୍ଧି, ମୃତ୍ୟୁ, ତେଜ, ଦେବସେନା, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତା—ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର।