ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ମଦରେ ମତାଳ ଦୂତୀ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଗୁଡିକୁ ଘୁମାଇ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଦେଖା ହେବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲା। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ ଲଗିଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, ସେ ମହିଳା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ମହିଳାର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ସୁନ୍ଦର ଭୂରୁ ଥିବା ଏହି ମହିଳାକୁ ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତି ଅଧୀନ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଖକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସି, ନିଜ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ବିଳାପ କଲେ। ଏହିପରେ ବେତାଳ ରାଜା ବିକ୍ରମଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ସେ ମହିଳା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଥିବା, ସଦା ବଣିକ୍ ବ୍ରାତିରେ ପୂଜ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ମହିଳାକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ଏହି ସମୟରେ, ହରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ଦେଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଏଠିରେ କଳି ଯୁଗର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ସାରାଂଶ ଶେଷ ହେଲା, ଚତୁର୍ୟୁଗର ଅନ୍ୟ ଚକ୍ର ବିଷୟରେ, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବ ଭାଗରେ, ଶ୍ରୀମତ୍ ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣରେ। ଏହିପରେ, ସୂତ କହିଲେ: ଜୟସ୍ଥଳ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ନଗରରେ ବର୍ଧମାନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ତାହାର ଶାଖାଗୁଡିକରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଚାରିପୁଅ ଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅଲଗା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିବେଶ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଭାଗ୍ୟର ଦୁର୍ବଳତାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡିଗଲେ। ସେମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ପ୍ରିୟ ପିତା, ଆମର ଧନ କିପରି ହରାଇଗଲା?" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଜୁଆ ଅପରାଧର ମୂଳ ଓ ମହାପାପ, ଏହା ଧନ ହାନି କରେ; ଜୁଆର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମର ସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି।" ସେ କହିଲେ, "ପୁଅମାନେ, ଜୀବିକାର ଉପାୟ ଖୋଜ; ଜଣାଶୁଣା ସହିତ ପିତାମାତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କର।" ଏହିପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକ ପୁଅକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅସଂଯମୀ, ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବା ଅଶୁଭ।" ଅତି ଭୋଗ, ମାଂସ ଓ ମଦ ଦିନେ ଦିନେ ପାପ ବଢାଇଥାଏ। ତେଣୁ, ସେମାନେ ବିଜୟୀ ବିଷ୍ଣୁ, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ନାସ୍ତିକ୍ୟ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଛାଡ଼; ମନକୁ ଠିକ୍ ରଖ। ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଶରୀରର ଅଂଗ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ମୃତକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେବା ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ବେଦମନ୍ତ୍ର ପରିଶୁଧ୍ଧ ଜଳ ଅପର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଘର ହାଡ଼ ଉପରେ ଛିଟିଲେ। ଅସଂଯମୀ ମନ୍ତ୍ର ପରିଶୁଧ୍ଧ ଦୁଧ ଛିଟିଲେ। ଭୋଗୀ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ ଦେଲେ। ନାସ୍ତିକ ବାଘକୁ ଘୁମୁଥିବା ଦେଖି ତାହା ଉପରେ ଜଳ ଦେଲେ। ସୂତ କହିଲେ: "ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପଚାରିଲେ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଏକଦମ ମୂର୍ଖ?" ଯିଏ ବାଘକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେବା ଉପଦେଶ ଦେଲା, ସେ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ମୂର୍ଖ। ଏଠିରେ ଏକାଳି ଯୁଗ ଉପଖ୍ୟାନର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଚତୁର୍ୟୁଗ ଅଂଶରେ, ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣରେ। ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ, ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲି। ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ଥିଲେ, ଦୁଇଜଣେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କନିଆ ମୋହନା ଶକ୍ତି ପୂଜାରେ ନିବେଶ ହେଲେ। ଏକ ଦିନ, କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ନିଜେ ଏକ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଏକ ମେଁଢ଼ା ବଳି ଦେବାର ଉଦ୍ୟମ କଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଶଂଭୁଦତ୍ତ, ପକ୍୶ ଚିତ୍ତ ଥିବା, ଶିବ ପୂଜାରେ ନିବେଶ ହେଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ଉପହାର ଦେଇ ଆନନ୍ଦରେ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଲୀଳାଧର, ମେଁଢ଼ାକୁ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି...