ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ ଏବଂ ପରେ କାନ୍ଦିପକା ଲାଗିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ବଦ୍ଧା ରାଜା କହିଲେ, "ଶୁଣ, ଓ ୱେତାଳ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ।" ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜାଣି, ମଧ୍ୟମ ପୁଅ ରାଜାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ତଳୱାର ହାତରେ ଓ ଶିବ ଭକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ଦେଖି, ସେ ହସି ପଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, କଳିଯୁଗର ଇତିହାସର ସାରାଂଶ, ଚତୁର୍ଯ୍ୟୁଗର ଅନ୍ୟ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉନଏଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଶୋଭାମୟ ଭିଷାଳା ନଗରରେ ବିପୁଳେଶ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଠି ଏକ ବଣିକ ଥିଲେ, ଯିଏ ସଦା ବ୍ୟାପାର ଏବଂ ଲାଭ ପାଇଁ ଲାଗିଥିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଏକ ବଣିକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ନିଜେ ଧନ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅଧିକ ଧନ ଲାଗି ଲୋଭରେ ସେ ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିଲେ। ତକ୍ଦିରର ଚକ୍ରେ, ଏକ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନଙ୍ଗମଞ୍ଜରୀଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ। ଏକ ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତିରେ, ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ସଫା କରିବାକୁ ଗଲେ। ମଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଘୂରୁଥିବା ସେଇ କନ୍ୟା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଏକ ମିଳନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ। ସେଉଁଠି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଗମନ ଆଶାରେ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତକ୍ଦିରର ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଶୋଭାମୟ ଭୃକୁଟି ଥିବା ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତି ଅଧୀନ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ସାମ୍ନା କଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ବିଳାପ କଲେ। ଏପରେ ୱେତାଳ ରାଜା ବିକ୍ରମାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରତି ସ୍ନେହବଶତଃ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ସୁରପୁରୀକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା, ସବୁବେଳେ ବଣିକ୍ ବର୍ଗଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେଇ ସମୟରେ, ହରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ମାର୍ଗ ଦାନ କଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ଏହିପରି ଭାବରେ, କଳିଯୁଗର ଏହି ଚରିତ୍ର ଉପରେ ଭିତି କରି, ଚତୁର୍ଯ୍ୟୁଗର ଅନ୍ୟ ଚକ୍ର ସଂପର୍କିତ ବିବରଣୀ ସହିତ, ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ସୂତ କହିଲେ: ଶୋଭାମୟ ଜୟସ୍ଥଳ ନଗରରେ ବର୍ଦ୍ଧମାନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ତାଙ୍କ ଉପବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ସେଠି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଅଲଗା ଶିକ୍ଷାରେ ନିପୁଣ। କିନ୍ତୁ ତକ୍ଦିରର ଖେଳରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ପ୍ରିୟ ପିତା, ଆମର ଧନ କିପରି ହରାଇଗଲା?" ପିତା କହିଲେ, "ଜୁଆ ହେଉଛି ପାପର ମୂଳ ଏବଂ ମହାପାପ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଧନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ତୁମର ସମସ୍ତ ଧନ ଏହା ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି।" "ପୁଅମାନେ, ଜୀବିକା ପାଇଁ ଉପାୟ ଖୋଜ; ପିତାମାତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।" "ପୁଅ, ତୁମେ ଚଞ୍ଚଳ, ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ସଂଗ କରୁଛ; ଏହା ଅଶୁଭ।" "ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ, ମାଂସ ଓ ମଦ ପାନ ପାପ ଉପରେ ପାପ ବଢ଼ାଏ।" "ସେହିପାଇଁ, ତୁମେ ବିଜୟୀ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ପରମେଶ୍ୱର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" "ନାସ୍ତିକତା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଛାଡ଼; ମନକୁ ସଠିକ୍ ରାସ୍ତାରେ ଲାଗିବାକୁ ଶିଖ।" "ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଦେହର ଅଙ୍ଗରେ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବସନ୍ତି।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପୂଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ମହାଦେବ ସେମାନଙ୍କୁ ମୃତକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିବା ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ବାଘର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ଥିରେ ଛିଁଟିଲେ। ତା'ପରେ ଚଞ୍ଚଳ ପୁଅ ମନ୍ତ୍ରଶୁଦ୍ଧ ଦୁଧ ଛିଁଟିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ ପୁଅ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଛିଁଟିଲେ। ନାସ୍ତିକ ପୁଅ, ବାଘକୁ ଶୁଅ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ତା'ପରେ ଜଳ ଛିଁଟିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଏହି ତିନି ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଶେଷ ହେଉଛି, ଯେଉଁଥିରେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ, ଚତୁର୍ଯ୍ୟୁଗର ଅନ୍ୟ ଚକ୍ର ଓ ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।