ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳେ, ହ୍ରଦର କୂଳରେ ରାଜା ଜଣେ ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ମିଳିଲା, ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ ଏକା ହୋଇଗଲା। ଏହି ଦେଖା ମାତ୍ରେ ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହେଲା। ତାପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “କରୁଣା ଦ୍ୱାରା ଅଧର୍ମକୁ ପୋଷଣ କରିବା, ଭୟ ବିନା ସମାନ ଦାନ ଦେବା କେବେ ହେଉନି, ହେବି ନାହିଁ। ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ସତ୍ୟତା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା।” ଏହିପରେ ଋଷି ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହା ପରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଭକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଦାନ ପାଇଁ ସେ ଏକ ସାତ ବର୍ଷ ଥରେ ଦ୍ୱିଜ ଶିଶୁକୁ ରଖିଥିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମନ୍ଜୁରି ଦେଲେ, ରାକ୍ଷସ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ଜୋରେ ହସିଲେ ଏବଂ ପରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ରାଜା କହିଲେ, “ଶୁଣ, ବେତାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।” ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ମଧ୍ୟମ ପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଶରଣେ ଗଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ତଳୱାର ହାତରେ, ଶିବ ଭକ୍ତିରେ ଦେଖି, ସେ ହସିଲେ। ଏହିପରେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସର ସାରାଂଶ ଏଠାରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଚତୁର୍ୟୁଗର ଅନ୍ୟ ଚକ୍ର ଅଂଶରେ, ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ୱରେ। ବିଶାଳା ଶହରରେ ବିପୁଳେଶ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ସଦା ଲାଭ ପାଇଁ ବ୍ୟବସାୟ କରୁଥିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବାପା ନିଜେ ଧନ ଦେଇଥିଲେ, ଅଧିକ ଧନ ଲାଗି ଲୋଭରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିଲେ। ଭାଗ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ଅନଙ୍ଗମଞ୍ଜରୀଙ୍କ ଘରକୁ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ। ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ, ଏକ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ସଫା କରିବାକୁ ଗଲେ। ମଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଘୁରାଉଥିବା ସେ କନ୍ୟା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ଦେଖା କରିବା ନିଷ୍ପତି କଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ମଧ୍ୟରାତିରେ, ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆସିବା ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କଲେ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ସମୟରେ କନ୍ୟାର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ସୁନ୍ଦର ଭୃ ବିଶିଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଶକ୍ତିରେ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ବିଳାପ କଲେ। ଏହିପରେ ବେତାଳ ରାଜା ବିକ୍ରମାକୁ ଉପଦେଶ କଲେ। ସ୍ତ୍ରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଦେବତା ନଗରକୁ ଗଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବ୍ୟାପାରୀ ଶ୍ରେଣୀକୁ ସଦା ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ଏହି ସମୟରେ ହରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ଵର୍ଗର ପଥ ଦେଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମନରେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ଏଠାରେ କଳିଯୁଗର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ସାରାଂଶ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଚତୁର୍ୟୁଗ ଅନ୍ୟ ଚକ୍ର ଅଂଶରେ, ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ୱରେ। ସୂତ କହିଲେ: ଜୟସ୍ଥଳ ଶହରରେ ବର୍ଧମାନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଚାରିଜଣ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ। ଏକ ସମୟରେ, ଭାଗ୍ୟର ଚାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରିୟ ପିତା, ଆମର ଧନ କିପରି ହରାଇଗଲା?” ପିତା କହିଲେ, “ଜୁଆ ଅପରାଧ ଓ ମହାପାପର ମୂଳ, ଧନ ହରାଇ ଦେଇଥାଏ; ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମର ସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ପୁଆମାନେ, ଜୀବିକା ଉପାୟ ଖୋଜ; ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପିତାମାତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କର। ପୁଆ, ତୁମେ ଚରିତ୍ରହୀନ, ବେଶ୍ୟାମାନେ ସହ ମିଶୁଛ, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶୁଭ।” ଏହିପରି ଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡିକର କଳିଯୁଗ ଇତିହାସର ସାରାଂଶ ସମାପ୍ତ ହେଲା।