ଏକ ଦିନ ହଠାତ୍ ଏକ ବୈଶ୍ୟ ଜାତିର ଜିଅ ଏସିଗଲେ । ସେ ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଛୁଇଁଲେ । ସେ ବାରମ୍ବାର ଆକୁଳ ହୃଦୟରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ!” । ଏହା ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ବିପ୍ର; ତିନି ଦିନ ହେଲା ମୁଁ ଏଠାରେ ଶୂଳ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧନବତୀ ନାମକ ସେଇ ଜିଅ, ନିଜ ଝିଅ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେଇଦେଲେ । ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଶୁଣ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁଠି ଆକାଂକ୍ଷା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—” ଏପରି କହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ଏବଂ ଯମଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ । ମୋହିନୀ, ଏବେ ଯୁବତୀ ହୋଇ, ନିଜ ମାଆଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ । ଏଠି ଥିଲେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ: କ’ଣ ଆନନ୍ଦ, କ’ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, କିଏ ଜାଗେ, କିଏ ଶୁଏ? ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ଦ୍ୱିଜ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ । ଏହି ସମୟରେ ଶାନ୍ତ ମନଯୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋହିନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୁଣ, ହେ ମନୋହରିଣୀ, ଶଯ୍ୟା, ଭୂଷଣ, ଭୋଗ—ଏହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି ।” ପ୍ରତିଦିନ ଜଣେ ମରନ୍ତି, ଆଉ ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି । ଯିଏ ବିବେକ ଲାଗି ପୁଣ୍ୟ କର୍ମ ସଂଗ୍ରହ କରେ, ଯିଏ ସଂସାର ରୂପୀ ସର୍ପକୁ ଜାଣି ବିରାକ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରୁ ଆସୁଥାଏ କାମନା, ତାହାରୁ ଲୋଭ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଯିଏ ଜଳର ସ୍ୱଭାବରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସେ ସ୍ୱାଦ ଓ ତାହାର ବିକାର ଅନୁଭବ କରେ । କଳିଯୁଗରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଲୋକଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୱଂସ କରେ । ସେଇ ମୋହରୁ ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ତାହାର ପ୍ରିୟ ହେଲା । ଏହି ଦୁଇଁର ସଂଯୋଗରୁ ଦୁଃଖ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହା ସଦା ଶୋକ ସହିତ ରହିଲା । ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ଗର୍ବିତ, ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ଚତୁର, ଅଧିକାରୀ ଓ ଧର୍ମାତ୍ମା ଥିଲେ । ଏହିପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଏକ ଶିଶୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ସୁନା ନେଇ ଚାଲିଗଲେ । ଦଶମାସ ପରେ ଏକ ଦିନ ଶିବ ମୋହିନୀଙ୍କୁ କହିଲେ । ଝୁଲାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶିଶୁ ଓ ହଜାର ମୁଦ୍ରା ସୁନା ଥିଲା । ଶିବଙ୍କ ଉପଦେଶାନୁସାରେ ରାଜା, ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଉପାସନା ଆଶାରେ, କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ପୂତ୍ର ଜନ୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ବହୁ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ । ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେଇ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କରି, ଧର୍ମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ । ତାପରେ ତିନିଟି ହାତ ଜନ୍ମିଲା; ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ଏହିପରି କଥା କହି ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍…” । ଜିଏ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ଧନ ଚାହେ, ଏବଂ ଗୁରୁ ସମ ରାଜା, ସେମାନେ ଏପରି ଜଣାଯିବେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ । ଏହିପରି ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତରେ ରୂପଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ । ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହେ, ଝିଲିକ ପାରେ ରାଜା ଏକ ଋଷିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ଦୁହେଁର ଦୃଷ୍ଟି ମିଶିଗଲା; ଦୁହେଁର ଦୃଷ୍ଟି ଏକ ହୋଇଗଲା । କେବଳ ଦେଖିବା ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହେଲା । ତାପରେ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି କହିଲେ, “ଅନ୍ୟାୟର ପୋଷଣ କରିବା, କିମ୍ବା ଭୟ ବିନା ସମାନ ଦାନ ଦେବା, ଏପରି କେବେ ହୋଇନାହିଁ, ନ ହେବ । ଅଯୋଗ୍ୟକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଓ ଯୋଗ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ । ସତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନା, ସଂୟମ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପାସନା ।” ଏପରି କହି ଋଷି ନିଜ ଝିଅକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ରାଜାଙ୍କ ଜଣେ ନାରୀ ସହଧର୍ମିଣୀକୁ ଭକ୍ଷିବାକୁ ଆସିଗଲା । ଦାନ ନିମିତ୍ତେ ସେ ମାଂସାଶୀ ଏକ ସପ୍ତବର୍ଷୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅକୁ ରଖିଥିଲା । ତାପରେ ରାଜା ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହମତିରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁନା ଦେଇଦେଲେ । ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଘଟିଲା ।