पर्वतः प्राह राजानं कन्येयं वरवर्णिनी
पर्वत म्हणाला, 'राजा, ही कन्या अत्यंत सुंदर वर्णाची आहे.'
पद्मपत्रेक्षणनखा पद्मकिंजल्कसप्रभा
हिच्या डोळ्यांची आणि नखांची शोभा कमळाच्या पाकळ्यांसारखी आहे, आणि तिचा तेज कमळाच्या केसरासारखा आहे.
सविलासा गजगतिः सुनासा कोकिलस्वरा
ती अत्यंत लाघवी आहे, तिची चाल हत्तीप्रमाणे आहे, नाक सुंदर आहे आणि आवाज कोकिळेसारखा गोड आहे.
तिलपुष्पस्फुटा नासा रूपं संपरिलक्ष्यते
तिचे नाक तिळाच्या फुलासारखे नाजूक आहे आणि तिचे रूप स्पष्टपणे दिसते.
एवं ब्रुवा णं तं विप्रं विस्मयोत्फुल्ललोचनम्
असे बोलताना, तो ब्राह्मणाकडे आश्चर्याने मोठ्या डोळ्यांनी पाहू लागला.
अथोवाच नृपं धीमान्नारदः क्षुभितेन्द्रियः १६ ईप्सितं तव दास्यामि वरं मर्त्येषु दुर्ल्लभम्
तेव्हा ज्ञानी नारद, ज्याची इंद्रिये अस्वस्थ झाली होती, राजाला म्हणाला, 'मर्त्य लोकांत दुर्मिळ असा तुझ्या इच्छेप्रमाणे वर मी तुला देईन.'
कृताञ्जलिरुवाचेदं प्रहर्षोत्फुल्ललोचनः
त्याने दोन्ही हात जोडून, आनंदाने फुललेल्या डोळ्यांनी अशी वाणी केली.
यस्य मूत्रं पुरीषं वा श्लेष्माणं क्षिपति क्षितौ
जो कोणी मूत्र, विष्ठा किंवा कफ जमिनीवर टाकतो—
एवमस्त्विति तं राजन्नारदः प्रत्यभाषत 4.13.
राजा, तसेच असो असे नारदांनी त्याला उत्तर दिले.
एवमुक्त्वा स तां कन्यां सालङ्कारां सुमध्यमाम्
असे म्हणून, त्याने ती अलंकारांनी सजलेली, सडपातळ कुमारी दिली.
तत्तस्य चेष्टितं दृष्ट्वा पर्वतः क्रोधमूर्छितः
त्याचे वर्तन पाहून पर्वत रागाने भरून गेला.
मयेयं प्रार्थिता पूर्वं त्वया यस्माद्विवाहिता
ही कन्या मी आधी मागितली होती, पण तू तिला विवाह केला आहेस.
दत्तस्त्वयास्य यः पुत्रो वरदानेन नारद
नारद, वर देऊन तू जो मुलगा त्याला दिलास—
एवमुक्तः पर्वतेन नारदः प्राह दुर्मनाः
पर्वताने असे म्हणताच, नारद दुःखी होऊन म्हणाले:
सामान्यं सर्वभूतानां कन्या भवति सुव्रत
सुव्रत, कन्या सर्व प्राण्यांसाठी समान असते.
न सेवितास्त्वया वृद्धास्तेन मां शपसे रुषा
तू वडीलधाऱ्यांची सेवा केली नाहीस, म्हणूनच तू रागाने मला शाप देतोस.
यस्मादेतदविज्ञाय शपसे मामनागसम्
हे तुला न कळता, तू मला निरपराध असूनही शाप देतोस—
संजयस्य सुतः शापाद्यदि पञ्चत्वमेष्यति
जर तुझ्या शापामुळे संजयाचा मुलगा मरण पावला—
एवं शप्त्वा तदाऽ न्योन्यं देवर्षी तावुभौ पुनः 4.13.
अशा रीतीने एकमेकांना शाप देऊन, ते दोन्ही देवर्षी—
अथास्य सप्तमे मासि जातः पुत्रो नृपस्य सः
नंतर, सातव्या महिन्यात त्या राजाला पुत्र झाला.
जातिस्मरः स्मरवपुः सुवर्णोत्पत्तिकारणम्
तो पूर्वजन्म आठवणारा, कामासारखा रूप असलेला आणि सुवर्णाच्या उत्पत्तीचे कारण होता.
मूत्रश्लेष्मपुरीषादि यत्किञ्चित्क्षिपति क्षितौ
तो जे काही मूत्र, कफ किंवा विष्ठा जमिनीवर टाकायचा—
तेनासौ यजते राजा विधिवद्भूरिदक्षिणैः
त्याच्यामुळे राजाने विधिपूर्वक, भरपूर दक्षिणा देऊन यज्ञ केले.
बभार भृत्याननिशं पुपोष स्वजनातिथीन्
त्याने आपल्या नोकरांची रात्रंदिवस काळजी घेतली आणि आपल्या लोकांना व पाहुण्यांना पोसले.
जातस्नेहं तथा पुत्रं ररक्ष रक्षि भिर्वृतः
त्याला आपल्या मुलावर प्रेम जडले होते, म्हणून त्याने रक्षकांच्या वेढ्यात त्याचा मुलगा काळजीपूर्वक जपला.
अथास्य दस्यवः केचिच्छ्रुत्वा तं कनकाकरम्
तेव्हा काही चोरट्यांनी त्या सोन्याच्या खाणीबद्दल ऐकले.
तस्मिन्विनष्टे तन्नष्टं वरदानसमुद्भवम्
ते हरवल्यावर, वरदानाने मिळालेलं ते सगळंही नाहीसं झालं.
पातितं दस्युभिः पुत्रं दृष्ट्वा राजा सुदुःखितः
चोरट्यांनी मुलाला मारलेलं पाहून राजा फारच दुःखी झाला.
विलपंतं तु तं दृष्ट्वा नारदः प्राह संजयम् 4.13.
तो अश्रू ढाळताना पाहून नारदांनी संजयाला सांगितले.
इत्युक्त्वा स समाचख्यौ चरितानि महौजसाम्
असं म्हणून त्यांनी मोठ्या सामर्थ्यवान लोकांच्या कथा सांगितल्या.