तद्दिने नगरे तस्मिन्भ्रामितो गर्दभोपरि
त्या दिवशी, त्या नगरात, त्याला गाढवावर बसवून फिरवलं.
तस्य रूपं समालोक्य मुमोह सुखभाविनी
त्याचं रूप पाहून सुखी असणारी ती स्त्री बेशुद्ध पडली.
स गत्वा नृपतिं प्राह पंचलक्षधनं मम
तो राजाकडे गेला आणि म्हणाला, 'पाच लाखाचं धन माझं आहे.'
विहस्याह नृपस्तं वै चौरोऽयं धनलुंठकः
हसून राजा म्हणाला, 'हा चोर आहे, धन चोरणारा आहे.'
इति श्रुत्वा निराशोऽभूत्स चौरो मरणं गतः
हे ऐकून चोर निराश झाला आणि मरण पावला.
एतस्मिन्नेव तत्पुत्री देवमायाविमोहिता
त्याच वेळी त्याची मुलगी देवमायेच्या प्रभावाने भ्रमित झाली.
तदा प्रसन्ना सा दुर्गा तावुजीव्य प्रसादतः
त्या वेळी प्रसन्न झालेल्या दुर्गेने आपल्या कृपेने त्यांना दीर्घायुष्य दिलं.
इत्युक्त्वा स तु भूपालं पुनः प्राह विहस्य तम्
हे बोलून तो पुन्हा राजाकडे हसत हसत म्हणाला.
तस्यै किं च प्रदातव्यं मया तत्स्नेहरूपिणा
जी माझ्यावर प्रेम करते, तिला मी काय द्यावं?
अतो रोदितवान्पश्चाद्धसने कारणं शृणु ।। 3.2.13.
म्हणूनच मी नंतर रडलो—माझ्या हसण्याचं कारण ऐक.
अधर्मिणे च नाकस्य फलं दातुं समर्हति
धर्महीन माणसाला स्वर्गाचं फळ मिळण्यास पात्रता नाही.
अतः स हसितः पूर्वं मोहितो हरिलीलया
म्हणूनच तो सुरुवातीला हसला, कारण तो हरिच्या लीलेने मोहून गेला होता.
वाक्यं तेन कृतं शूल्यामतो जीवितवाच्छुचिः
त्यामुळे त्याने कठोर शब्द बोलले, आणि त्या शुद्ध व्यक्तीचं प्राण वाचलं.
राजन्पुष्पावती रम्या नगरी तत्र भूपतिः
राजा, पुष्पावती नावाचं एक सुंदर नगर होतं, तिथे एक राजा राज्य करत होता.
चन्द्रप्रभा तस्य पत्नी रूपयौवन शालिनी
त्याची पत्नी चंद्रप्रभा ही रूप आणि तारुण्याने भरलेली होती.
कदाचित्स्वालिभिः सार्द्धं विपिनं कुसुमाकरम्
एकदा ती आपल्या सखींसोबत फुलांनी भरलेल्या बागेत गेली.
मोहिता चाभवद्देवी विप्रोपि पतितः क्षितौ
तिथे राणी मोहून गेली आणि ब्राह्मणही जमिनीवर पडला.
तस्यां गतायां सदने द्वौ विप्रौ तत्र चागतौ
ती घरी परतल्यावर दोन ब्राह्मण तिथे आले.
तथागतं द्विजं दृष्ट्वा रूपयौवनशालिनम्
तेथे आलेल्या सुंदर आणि तरुण ब्राह्मणाला पाहून,
स श्रुत्वा रोदनं कृत्वा सर्वं तस्मै न्यवेदयत्
त्याने सगळं ऐकून रडला आणि त्याला सर्व काही सांगितलं.
गृहे जप्त्वा महामंत्रं चामुण्डाबीजसंयुतम्
घरात त्याने चामुंडेच्या बीजासह मोठा मंत्र जपला.
एकया सुंदरी कन्या द्वादशाब्दमयी शुभा
तेथे एक सुंदर, शुभ आणि बारा वर्षांची मुलगी होती.
द्वौ गतौ राजसदने नृपमाशीर्भिरर्च्य तम् 3.2.14.
ते दोघं राजवाड्यात गेले आणि राजाला शुभाशीर्वाद देऊन पूजा केली.
पलायितौ सुतः पत्नी तावन्वेष्टुं समाययौ
पळून गेलेल्या मुलगा आणि पत्नी त्यांना शोधायला एकत्र आले.
यावदहं न गच्छामि स्वगेहे रक्ष धर्मतः तस्यै समर्प्य तां पश्चात्स द्विजो गेहमाययौ
जोपर्यंत मी माझ्या घरी परत येत नाही, तोपर्यंत तू तिची नीट काळजी घे. नंतर तिला त्या स्त्रीकडे सोपवून तो ब्राह्मण आपल्या घरी गेला.
सुदेवस्तु निशीथे वै रमणीं प्राह निर्भयः
मग मध्यरात्री सुदेव निर्भयपणे त्या रमणीशी बोलला.
साह मे हृदये नित्यं सुदेवो ब्राह्मणोत्तमः
ती म्हणाली, 'सुदेव हा श्रेष्ठ ब्राह्मण नेहमीच माझ्या हृदयात आहे.'
सुदेवश्चाह भोः सुभूर्यदि ते ब्राह्मणोत्तमम् साह ते सर्वदा दासी भवामि द्विजभामिनि
सुदेव म्हणाला, 'सुभू, जर तुला श्रेष्ठ ब्राह्मण हवा असेल, तर मी नेहमीच तुझा दास राहीन, हे ब्राह्मणकन्ये.'
इति श्रुत्वा सुदेवस्तु मुखान्निष्कृष्य यंत्रकम्
हे ऐकून सुदेवाने तिच्या तोंडातून यंत्र काढले.
चतुर्मास्यो भवद्गर्भस्तस्मिन्काले तु भो नृप
राजा, त्या काळात चार महिन्यांनी ती गर्भवती झाली.