इत्युक्त्वा सा तु भूपाय मार्गभेदमदर्शयत्
असं सांगून तिने राजाला दुसरा रस्ता दाखवला.
आययौ सेनया सार्द्धं यत्र चौरः स्वयं स्थितः
ती सैन्यासोबत तिथे आली जिथे चोर स्वतः उभा होता.
संपूज्य वर्णयामास यथा जातं तथाविधि ।। विहस्याह च रक्षस्तं त्वया मे भोजनं कृतम्
तिने त्याचा सन्मान केला आणि सगळं जसं घडलं तसं सांगितलं; हसून तिने राक्षसाला म्हटलं, 'तू माझं जेवण तयार केलं आहेस.'
अद्य भक्ष्याम्यहं सर्वान्मानुषान्दैवचोदितान्
आज मी सर्व माणसांना, दैवाच्या इच्छेने, खाऊन टाकीन.
चखाद बहुलां सेनां तेपि याता दिशो दश
तिने मोठं सैन्य खाल्लं; तेही दहा दिशांना पळाले.
तदा चौरः स्वयं प्राप्य भूपतिं प्राह रोषतः
तेव्हा चोर स्वतः राजाजवळ गेला आणि रागाने बोलला.
इति श्रुत्वा नृपश्चैव तूर्णमागत्य तत्र ह
हे ऐकून राजा लगेच तिथे आला.
रक्षसा सह तद्गर्तं भस्मसादभवत्क्षणात्
राक्षसासोबत तो खड्डा क्षणात राख झाला.
तथा सर्वधनैः सार्धं स्त्रीभिस्ताभिः समाययौ
मग ती सर्व धन-दौलत आणि स्त्रियांना घेऊन परत आली.
पटहाताडितेनैव शब्देन च गृहेगृहे 3.2.13.
ढोल वाजवण्याचा आवाज प्रत्येक घरात घुमत होता.
तद्दिने नगरे तस्मिन्भ्रामितो गर्दभोपरि
त्या दिवशी, त्या नगरात, त्याला गाढवावर बसवून फिरवलं.
तस्य रूपं समालोक्य मुमोह सुखभाविनी
त्याचं रूप पाहून सुखी असणारी ती स्त्री बेशुद्ध पडली.
स गत्वा नृपतिं प्राह पंचलक्षधनं मम
तो राजाकडे गेला आणि म्हणाला, 'पाच लाखाचं धन माझं आहे.'
विहस्याह नृपस्तं वै चौरोऽयं धनलुंठकः
हसून राजा म्हणाला, 'हा चोर आहे, धन चोरणारा आहे.'
इति श्रुत्वा निराशोऽभूत्स चौरो मरणं गतः
हे ऐकून चोर निराश झाला आणि मरण पावला.
एतस्मिन्नेव तत्पुत्री देवमायाविमोहिता
त्याच वेळी त्याची मुलगी देवमायेच्या प्रभावाने भ्रमित झाली.
तदा प्रसन्ना सा दुर्गा तावुजीव्य प्रसादतः
त्या वेळी प्रसन्न झालेल्या दुर्गेने आपल्या कृपेने त्यांना दीर्घायुष्य दिलं.
इत्युक्त्वा स तु भूपालं पुनः प्राह विहस्य तम्
हे बोलून तो पुन्हा राजाकडे हसत हसत म्हणाला.
तस्यै किं च प्रदातव्यं मया तत्स्नेहरूपिणा
जी माझ्यावर प्रेम करते, तिला मी काय द्यावं?
अतो रोदितवान्पश्चाद्धसने कारणं शृणु ।। 3.2.13.
म्हणूनच मी नंतर रडलो—माझ्या हसण्याचं कारण ऐक.
अधर्मिणे च नाकस्य फलं दातुं समर्हति
धर्महीन माणसाला स्वर्गाचं फळ मिळण्यास पात्रता नाही.
अतः स हसितः पूर्वं मोहितो हरिलीलया
म्हणूनच तो सुरुवातीला हसला, कारण तो हरिच्या लीलेने मोहून गेला होता.
वाक्यं तेन कृतं शूल्यामतो जीवितवाच्छुचिः
त्यामुळे त्याने कठोर शब्द बोलले, आणि त्या शुद्ध व्यक्तीचं प्राण वाचलं.
राजन्पुष्पावती रम्या नगरी तत्र भूपतिः
राजा, पुष्पावती नावाचं एक सुंदर नगर होतं, तिथे एक राजा राज्य करत होता.
चन्द्रप्रभा तस्य पत्नी रूपयौवन शालिनी
त्याची पत्नी चंद्रप्रभा ही रूप आणि तारुण्याने भरलेली होती.
कदाचित्स्वालिभिः सार्द्धं विपिनं कुसुमाकरम्
एकदा ती आपल्या सखींसोबत फुलांनी भरलेल्या बागेत गेली.
मोहिता चाभवद्देवी विप्रोपि पतितः क्षितौ
तिथे राणी मोहून गेली आणि ब्राह्मणही जमिनीवर पडला.
तस्यां गतायां सदने द्वौ विप्रौ तत्र चागतौ
ती घरी परतल्यावर दोन ब्राह्मण तिथे आले.
तथागतं द्विजं दृष्ट्वा रूपयौवनशालिनम्
तेथे आलेल्या सुंदर आणि तरुण ब्राह्मणाला पाहून,
स श्रुत्वा रोदनं कृत्वा सर्वं तस्मै न्यवेदयत्
त्याने सगळं ऐकून रडला आणि त्याला सर्व काही सांगितलं.