पूज्यमानं रविं भक्त्या यः पश्येन्मानवः खग
जो मनुष्य भक्तीने पूजा होत असलेल्या सूर्याचे दर्शन करतो, हे पक्षिराज, त्या व्यक्तीला—
श्रुत्वानुमोदते यस्तु पूज्यमानं दिवाकरम्
आणि जो सूर्याची पूजा होत असल्याचे ऐकून आनंदित होतो—
एकजन्मानुगं दानं भक्त्या यच्च निवेदितम् आभूतसंप्लव स्थायि प्रदानं जपजीविनाम्
आपल्या जन्मानंतर भक्तीने दिलेले दान, जप करणाऱ्यांसाठी, जगाचा अंत होईपर्यंत टिकून राहते.
अत्यल्पमपि यद्दत्तं वाचकाय खगाधिप
हे पक्षिराज, जप करणाऱ्याला अगदी थोडेसे जरी काही दिले—
न दानमल्पं बहुधा किंचिदस्ति विजानताम्
समजूतदार लोकांसाठी, कोणतेही दान कधीच लहान किंवा तुच्छ नसते.
पात्रे देशे च काले च विधिना श्रद्धया च यत्
योग्य पात्राला, योग्य ठिकाणी, योग्य वेळी, योग्य पद्धतीने आणि श्रद्धेने जे काही दिले जाते—
तिलार्धमपि यद्वीर दीयते श्रद्धया द्विज
हे वीर, अगदी अर्धा तीळसुद्धा श्रद्धेने द्विजाला दिला, तरी—
यत्स्नातं ज्ञानसलिलैः शीलभस्मप्रमार्जितम्
जे ज्ञानरूपी पाण्याने स्नान केलेले आणि चांगल्या वर्तनाच्या भस्माने शुद्ध केलेले असते—
जपो दमो यमः पुंसां त्राता संसाग्सागरात् 1.187.
जप, संयम आणि नियम या गोष्टी माणसाला संसाराच्या समुद्रातून तारतात.
ज्ञानप्लवेन चोपेतं शास्त्रं पापमहार्णवात्
ज्ञानरूपी नौकेने युक्त असे शास्त्र पापाच्या महासागरातून तारते.
द्विजानां वेदविदुषां कटिसंभोगि यत्फलम्
जे द्विज वेद जाणतात आणि कमरेला यज्ञोपवीत घालतात, त्यांना मिळणारे फळ—
जीवो यस्यैत्य गृहे च भुङ्क्ते सत्कृतिसत्कृतः
ज्याच्या घरी आदराने आणि सन्मानाने वागवले जाते, त्याच्या घरी आत्मा आनंदाने वास करतो.
यज्ञाग्निहोमतीर्थेषु यत्फलं परिकीर्तितम्
यज्ञ, अग्निहोत्र आणि तीर्थक्षेत्रात जे फळ सांगितले आहे—
भोजिने शांतचित्ताय परिध्यानरताय च
जो शांतचित्ताने जेवतो आणि यज्ञोपवीत धारण करण्यात आनंद मानतो—
जपकाञ्छांतिसंयुक्तानादित्यार्पितचेतसः
ज्यांचे मन सूर्यदेवाला अर्पण केले आहे, जे जप, समाधान आणि संयम यांत रमलेले आहेत—
ध्यायमानो रवेः सूक्तं भोजयेत्सततं च यः
जो सूर्याच्या स्तोत्राचे ध्यान करतो आणि नेहमी अन्नदान करतो—
पितॄनुदिश्य यः श्राद्धे भोजयेद्भोजकं नरः
जो पितरांसाठी श्राद्धात योग्य पाहुण्याला जेवू घालतो—
इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे सौरधर्मे धेनुमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्ताशीत्यधिकशततमोऽध्यायः
अशा प्रकारे, श्री भविष्यमहापुराणातील ब्राह्मपर्वातील सप्तमीकल्पातील सौरधर्मात, गायीच्या महात्म्याचे वर्णन असलेला एकशे सत्त्याऐंशीवा अध्याय संपला.
भोजकसत्कारवर्णनम् हुत्वाग्नौ प्रक्षिपेद्वीर बलिं दिक्षु समंततः
अग्नीत होम करून, वीर, सर्व दिशांना समानपणे बळी ठेवावा.
सूर्याग्निगुरुविप्राणां सर्वपाकान्नमन्वहम्
रोज सूर्य, अग्नी, गुरु आणि ब्राह्मण यांना सर्व प्रकारचे शिजवलेले अन्न अर्पण करावे.
कृषिपाल्ये च वाणिज्ये क्रोधसत्यक्षयादिभिः
शेती, पशुपालन आणि व्यापारात, राग, असत्य, तोटा अशा कारणांनी—
कंडनी पेषणी चुल्ली उदकुंभः प्रमार्जनी
कांडणी, दळणाची जात, चुल, पाण्याचा मडका आणि झाडण—
सूर्याग्निगुरुपूजाभिः पापैरेतैर्न लिप्यते
सूर्य, अग्नी आणि गुरु यांची पूजा केल्यास, या गोष्टींमुळे झालेले पाप लागून राहत नाही.
सूर्याग्निगुरुनैवेद्यं यावत्स्यादन्नसंख्यया
सूर्य, अग्नी आणि गुरु यांना जेवढे अन्न असेल तेवढे नैवेद्य द्यावे.
घृतपूपयुतैः सिक्तैः पुण्यं दशगुणोत्तरम्
तुप आणि गोड पुऱ्या याने शिंपडल्यास, पुण्य दहा पट वाढते.
षष्टिकौदननैवेद्यं सहस्रगुणितं फलम्
षष्टिक तांदळाचा भात नैवेद्य दिल्यास, हजारपट फळ मिळते.
भक्ष्यान्नपानदानानि तत्फलानि तथातथा भक्ष्यं निवेद्य पूर्वोक्तमक्षयं लभते फलम्
खाण्याचे, पिण्याचे आणि अन्नदानाचे फळ जसे सांगितले तसेच मिळते; वरील अन्न अर्पण केल्यास, अक्षय फळ मिळते.
एवं यः कुरुते भक्तिं देव देवे दिवाकरे 1.188.
जो कोणी अशा प्रकारे देवांचा देव असलेल्या दिवाकराची भक्ती करतो—
गंगास्नानमिदं पुण्यं दर्शनात्प्राप्नुयाद्रवेः
त्याला हे पुण्यकर्म फक्त पाहिल्याने गंगास्नानाचे पुण्य मिळते.
मुच्यते सर्वपापेभ्यः प्रणम्य शिरसा रविम्
रवीला डोके वाकवून नमस्कार केल्याने सर्व पापांपासून मुक्ती मिळते.