व्रीडिता तु कथां कृत्वा भूपतिं प्राह कामिनी
लाजून, ती कामिनी आपली कथा सांगून राजाला म्हणाली.
चिरंदेवं तु संप्राप्य कामांधा त्वां समागता शापिता देवदेवेन नरभोगकरी ह्यहम्
मी देवाकडे बराच काळ गेले, वासनेने आंधळी होऊन तुझ्याकडे आले; देवाधिदेवाने मला पुरुषसुख भोगणारी होण्याचा शाप दिला.
इति श्रुत्वा स भूपालो धर्मात्मा शीलविग्रहः
हे ऐकून धर्मात्मा आणि उत्तम आचाराचा राजा म्हणाला.
चिरंदेवस्तु राजन्यो मत्पुत्र इव वर्तते
चिरंदेव हा क्षत्रिय माझ्या स्वतःच्या पुत्रासारखा वागतो.
लज्जिता सा तदा देवी स्नुषेवः च ववर्त वै
तेव्हा ती देवी लाजली आणि सून जशी वागते तशी वागली.
इत्युक्त्वा भूपतिं प्राह वैतालो रुद्रकिंकरः
हे बोलून रुद्राचा सेवक असलेला वेताळ राजाला म्हणाला.
सत्यं धर्मश्च वेताल शृणु तत्कारणं शुभम्
वेताळा, सत्य आणि धर्म — ते शुभ कारण ऐक.
नृपाणां परमो धर्मः सर्वोपकरणं स्मृतः
राजांचा सर्वोच्च धर्म सर्वांना उपकार करणे असा मानला जातो.
भृत्येन च कृतं कर्म तच्छृणुष्व वदाम्यहम् सेवा वृत्तिः कृता सर्वा यथान्यैर्न नरैः कृता
सेवकाने केलेले कर्म ऐक, ते मी सांगतो; इतरांनी जशी सेवा आणि उपजीविका केली, तशीच सर्व सेवा केली, माणसांनी नाही.
पश्चाद्भूपतिना ज्ञातः संकटे बृहदागते 3.2.8.
नंतर मोठ्या संकटात राजा हे जाणून गेला.
महाप्रवीणश्च मतस्तमाह स च भूपतिम्
अत्यंत विद्वानाने त्या राजाला सांगितले.
राजन्कामपुरे रम्ये वीरसिंहो महीपतिः
राजा, कामपूर या रम्य नगरीत वीरसिंह नावाचा एक मोठा राजा होता.
हिरण्यदत्तस्तत्रैव वैश्यो धनमदान्वितः
तेथे हिरण्यदत्त नावाचा एक वैश्य राहत होता, जो आपल्या संपत्तीच्या गर्वाने भरलेला होता.
अवसत्सुखतो नित्यं वसंते कुसुमप्रिया
तो नेहमीच सुखात राहत असे आणि वसंत ऋतूतील फुलांचा आनंद घेत असे.
गच्छन्तीं तां समालोक्य धर्मदत्तात्मजो बली
ती जात असताना, धर्मदत्ताचा बलवान मुलगा तिला पाहतो.
सा तु तं निर्जने स्थाने प्रोवाच विनयान्विता
ती नम्रपणे, एकांत स्थळी त्याच्याशी बोलली.
विवाहे सति पूर्वं त्वां भजामि दशमेऽहनि
लग्न झाल्यास, मी दहाव्या दिवशी तुझ्याकडे येईन.
तथेति मत्वा तां त्यक्त्वा निजगेहं समागतः
‘ठीक आहे’ असे मनात ठरवून, त्याने तिला सोडले आणि आपल्या घरी परत गेला.
मदपालाय वैश्याय मणिग्रीवसुताय च
मदपाल नावाच्या वैश्याला आणि मणिग्रीवाच्या मुलीला देखील.
नवमेऽहनि तत्स्वामी गृहीत्वा कामिनीं बलात् 3.2.9.
नवव्या दिवशी, तिच्या मालकाने जबरदस्तीने त्या स्त्रीला घेतले.
अरुदत्सा तु तत्पत्नी मित्रवाक्येन कर्षिता
ती पत्नी, मैत्रिणीच्या बोलण्याने व्याकुळ होऊन रडू लागली.
किं रोदिषि मदापूर्णे सत्यं कथय शोभने
अगं, गर्वाने भरलेली, तू का रडतेस? खरं सांग, सुंदरिणी.
यदि नायामि पार्श्वे त्वां सोमदत्त धनोत्तम
सोमदत्त, श्रीमंतांमध्ये श्रेष्ठ, मी तुझ्या जवळ आलो नाही तर—
इति वाक्येन बद्धाहं यास्याम्यद्य तदंतिके
या शब्दांनी मी बांधली गेले आहे; आज मी त्याच्याकडे जाईन.
सुष्वाप सा तु तत्पार्श्वे ह्यगमत्कामविह्वला
ती त्याच्या शेजारी, कामाने व्याकुळ होऊन, गाढ झोपली.
वचश्चोवाच लोभात्मा कुत्र यासि च सुन्दरि
लोभी मनाने त्याने विचारले, 'सुंदरिणी, कुठे चालली आहेस?'
कामालसा तु तं चौरमुवाच मदविह्वला
कामाने थकलेली ती, मनात वासनेने व्याकुळ होऊन त्या चोराला म्हणाली.
चौरस्तामाह भोः सुभ्रूर्भूषण देहि मेऽबले
चोर म्हणाला, 'सुंदर भुवया असलेल्या, मला तुझे दागिने दे, सौम्य स्त्री.'
आलिंग्योपपतिं मित्रं तुभ्यं दास्यामि भूषणम्
आपल्या प्रियकराला, मित्राला मिठी मारून मी तुला दागिने देईन.
दृष्ट्वा तामब्रवीद्वैश्यः कथं याता स्मरालसे 3.2.9.
तिला पाहून, वैश्य म्हणाला, 'प्रेमाने थकून तू कशी आलीस?'