ब्रह्मा विष्णुः सुरा ब्रह्मंस्तमाराध्य दिवाकरम्
ब्रह्मा, विष्णू आणि देवांनी ब्रह्म, म्हणजेच दिवाकराची पूजा केली,
कविष्णू कुरुशार्दूल जग्मतुस्तौ हिमाचलम्
कवी आणि विष्णू, कुरुवंशातील वाघा, हिमालयाकडे गेले,
गोपतेरंतिकं वीर प्रहृष्टौ विभुदर्शने
गोपतेराच्या आसपास, हे वीर, देवांचे दर्शन पाहून आनंदित झाले,
ददृशतुर्महात्मानं चंद्रार्धकृतशेखरम्
त्यांनी त्या महात्म्याचे दर्शन घेतले, ज्याच्या शिरावर अर्ध्या चंद्राचा मुकुट होता,
आर्च्योचतुर्महात्मानं कविष्णू तं त्रिलोचनम्
कवी आणि विष्णू यांनी त्या महात्मा, त्रिनेत्रीची पूजा केली,
श्रुत्वोवाच तयोर्वाक्यं कंजजस्याच्युतस्य च
त्यांनी दोघांचे, कमलज आणि अच्युताचे शब्द ऐकून उत्तर दिले,
उवाच मधुरं वाक्यं शिक्षाक्षरसमन्वितम्
त्याने अतिशय गोड आणि उपदेशाने भरलेली वाणी बोलली.
किमाराध्य रविं प्राप्तौ सर्वदेववरं विभुम्
रवीची भक्ती करून आम्ही सर्व देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्या प्रभूला कसा प्राप्त झालो?
दृष्टवंतौ परं किंचिद्रूपं देवस्य शंकरम् 1.160.१
आम्ही शंकराच्या एका अत्युच्च रूपाचे दर्शन घेतले आहे.
निशम्य वचनं वीर शंकरस्य महात्मनः
महान आणि पराक्रमी शंकराचे शब्द ऐकून,
न तत्पश्यावहे रूपं यत्तत्परममद्भुतम्
ते अद्भुत आणि श्रेष्ठ रूप आम्हाला दिसत नाही.
तस्मादाराधयामो हि एकीभूय विभावसुम्
म्हणून आपण सर्वांनी एकत्र येऊन तेजस्वी सूर्याची पूजा करूया.
श्रुत्वा तु वचनं वीर कंजजाच्युतयोर्हरः
कमळातून जन्मलेला आणि अच्युत यांच्या वीर शब्द ऐकून हराने,
अथ ते राजशार्दूल विविगोगतयो नृप
मग ते वाघासारखे पराक्रमी राजे, हे नृप, ठाम मनाने पुढे गेले.
तमासाद्य नगं पुण्यं शृंगैस्त्रिभिरलंकृतम्
ते तीन शिखरांनी सुशोभित अशा पवित्र पर्वतावर पोहोचले.
आराधनाय विधिवद्यत्नं चक्रुर्विभावसोः
त्यांनी विधिपूर्वक आणि मन लावून तेजस्वी सूर्याची पूजा केली.
दिव्यवर्षसहस्रांते तपंतः संस्थिता नगे
दिव्य हजारो वर्षांच्या शेवटी, ते पर्वतावर तप करत राहिले.
स्थाणुवत्संस्थितो भूमावूर्ध्वबाहुस्त्रिलोचनः
तीन डोळे असलेला, हात वर करून, स्थिरपणे पृथ्वीवर उभा राहिला.
एवं वर्षसहस्रांते तपश्चक्रुः सुदारुणम् 1.160.
अशा प्रकारे, हजारो वर्षांच्या शेवटी, त्यांनी कठोर तपस्या केली.
अथ ब्रह्मेशविष्णूनां कुर्वतां तप उत्तमम्
मग ब्रह्मा, ईश आणि विष्णू हे तिघेही उत्तम तप करत होते.
ब्रह्मञ्छंभो हरे ब्रूत मत्तः किमभिवांछथ
ब्रह्मा, शंभू आणि हरि, सांगा — तुम्हाला माझ्याकडून काय हवे आहे?
प्रणम्य शिरसा केशा इदं वचमब्रुवन्
केशव आणि इतरांनी डोके वाकवून ही वाणी बोलली.
कृतकृत्या वयं सर्वे प्रसादात्तव गोपते
गोपाळ, तुझ्या कृपेने आम्ही सर्वजण कृतार्थ झालो आहोत.
उत्पत्तिस्थितिनाशानां वयं सर्वे दिवाकर
सूर्यदेवा, आम्ही सर्वजण सृष्टी, स्थिती आणि संहार करणारे आहोत.
किं त्वेकं देवदेवेश वरमिच्छामहे विभो
हे देवाधिदेव, आम्ही तुझ्याकडून एकच वर मागतो, हे महाबळवान प्रभो.
तस्मादस्माज्जगन्नाथ रूपं दर्शय तेऽच्युतम्
म्हणून, हे जगन्नाथ, आम्हाला तुझे अच्युत रूप दाखव.
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मविष्ण्वीशभाषितम्
ब्रह्मा, विष्णु आणि ईश्वर यांनी सांगितलेले त्यांचे शब्द ऐकून,
अनेकवक्त्रशिरसमनेकाद्भुतदर्शनम्
त्यांनी अनेक तोंडे आणि मस्तके असलेले, असंख्य अद्भुत दृश्ये दाखवणारे रूप प्रकट केले.
भूः पादौ द्यौः शिरश्चापि तत्राग्नी लोचने मते 1.160.
त्याचे पाय म्हणजे पृथ्वी, डोके म्हणजे आकाश, आणि डोळे म्हणजे अग्नी होते, हे ज्ञानी.
विश्वे देवाः स्मृतास्तस्य जंघासंघाः सुरोत्तमाः
सर्व देव म्हणजे त्याच्या मांड्यांमध्ये असलेले श्रेष्ठ देव समजले गेले.