एवमुक्तो रविर्भक्त्या विष्णुना वाक्यमुत्तमम्
अशा भक्तिपूर्वक विष्णूने म्हटलेल्या उत्तम वचनांवर रविने असे उत्तर दिले:
साधु साधु महाबाहो ब्रह्मणस्त्वं जघन्यजः
शाबास, शाबास महाबाहू; तू ब्रह्माचा सर्वात लहान पुत्र आहेस.
भक्तश्चापि ममात्यंतं ब्रह्मण्यश्च सदानघ 1.156.
तो माझा अत्यंत भक्त आहे, नेहमी निष्पाप आणि धर्मनिष्ठ असतो.
एतदेव महद्व्योम चक्रं ते प्रभविष्यति तथा स्थानं च परमं सर्वलोकनमस्कृतम्
हे महान आकाश तुझ्या सामर्थ्याचं चक्र होईल आणि सर्व लोकांनी वंदनीय असं सर्वोच्च स्थान तुला मिळेल.
इत्थं भानोर्वरं प्राप्य हरिर्देवो जगत्पतिः
अशा प्रकारे भानूचा वर मिळवून, हरि जो जगाचा देव आणि स्वामी आहे—
भास्करोऽपि वरं दत्त्वा केशवायामितौजसे
प्रकाशमान भास्करानेही तेजस्वी केशवाला वर दिला.
लोकानां पालने शक्तिं बलं वीर्यं यशः सुखम्
लोकांचे पालन करण्यासाठी शक्ती, बळ, पराक्रम, कीर्ती आणि सुख मिळाले.
एवं ब्रह्मादयो देवाः पूजयित्वा दिवाकरम्
अशा प्रकारे ब्रह्मा आणि इतर देवांनी दिवाकराची पूजा केली.
इति ते कथितं पुण्यमाख्यानं पापनाशनम्
हे पुण्यदायक आणि पाप नष्ट करणारे आख्यान तुला सांगितले.
स्तोत्रत्रयसमायुक्तं धर्मकामार्थसाधनम्
हे तीन स्तोत्रांनी युक्त असून धर्म, काम आणि अर्थ साध्य करायला मदत करते.
य इदं शृणुयान्नित्यं पठेत्स्तोत्रत्रयं च यः
जो हा कथा दररोज ऐकतो आणि तीनही स्तोत्रे म्हणतो—
अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमश्नुते
ज्याला मूल नाही त्याला पुत्र मिळतो, आणि ज्याच्याकडे धन नाही त्याला संपत्ती मिळते.
तेजसा रविसंकाशः प्रभया पृश्निसन्निभः 1.156.
तो तेजाने रविप्रमाणे उजळतो आणि प्रभेने पृथ्नीप्रमाणे शोभतो.
इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे सौरधर्मे त्रैसुरोपाख्यानवर्णनं नाम षट्पंचाशदुत्तरशत तमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीभविष्य महापुराणाच्या ब्राह्म पर्वातील सप्तमी कल्पातील सौरधर्मातील त्रिसुरोपाख्यानवर्णन नावाचा एकशे छप्पन्नावा अध्याय समाप्त झाला.
सूर्यावतारकथाप्रस्ताववर्णनम् दत्तवांस्तव पुत्रत्वमन्वये कश्यपस्य तु
सूर्यावतारकथेची प्रस्तावना सांगतो: मी तुला कश्यपांच्या वंशात पुत्रत्व दिले आहे.
यास्यामि द्विजशार्दूल प्रपन्नतिमिरापहः
हे द्विजश्रेष्ठ, मी सर्वत्र पसरलेल्या अंधाराचा नाश करणारा म्हणून जाईन.
देवादीनां प्रणेता यो यो भुवि प्रसवो विभुः
जो देवांचा आणि इतरांचा नेता आहे, आणि पृथ्वीवरील प्रत्येक महान उत्पत्तीचा स्वामी—
किमर्थं दिव्यमात्मानं जन्मने स नियोक्ष्यति
तो दिव्य आत्मा जन्म घेण्यासाठी स्वतःला का प्रवृत्त करतो?
गोपायनं यत्कुरुते जगतः सर्वलौकिकम्
तो जगासाठी जे काही सार्वत्रिक रक्षणाचे कार्य करतो—
गोभिः पालयते कृत्स्नमात्मनो यः स्वयं रविः
जो स्वतः रवि आहे, तो गाईंच्या माध्यमातून सर्वांचे रक्षण करतो.
अगर्भः स कथं गर्भमुदरे याचते विभुः
जो अजन्मा आहे, तो प्रभु पोटात गर्भ मागतो कसा?
योऽन्तकाले जगत्पीत्वा कृत्वा वज्रमयं वपुः
जो काळाच्या शेवटी सगळं जग गिळून, वज्रासारखं शरीर घेतो.
लोकमेकार्णवं चक्रे दृश्यते स्वेन कर्मणा
ज्याने आपल्या कृतीने हे जग एकाच महासागरासारखं केलं, असं आपण पाहतो.
अपि सृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ यः ससर्ज वसुंधराम् 1.157.
द्विजश्रेष्ठा, ज्याने सृष्टी निर्माण केली, त्याने पुन्हा पृथ्वी घडवली.
ददौ कृत्वा वसुमतीं सुराणां सुरसत्तमः पातालस्थोर्णवरसं मध्यतोयमयं हविः
सर्वश्रेष्ठ देवाने पृथ्वी तयार करून ती देवांना अर्पण केली—ती पृथ्वी पाताळासह, मधला भाग पाण्याने भरलेला आणि जलाचे सार असलेली होती.
सहस्रचरणं ब्रह्मन्यमाहुर्वै युगे युगे
युगानुयुगे हजारो पाय असलेला ब्रह्मन् आहे, असं लोक म्हणतात.
मुखाद्यस्य समुत्पन्नो वेधा लोकपितामहः
ज्याच्या तोंडातून वेध, जगाचा पितामह, उत्पन्न झाला.
येन ते निहता दैत्या मंदेहा नाम नामतः
ज्याने मंदेह नावाचे दैत्य नष्ट केले.
सर्वदेवमयं कृत्वा सर्वायुधधरं वपुः
ज्याने सर्व देवांचा समावेश असलेलं, सर्व शस्त्रांनी युक्त असं रूप घेतलं.
करांते यो जगत्सर्वं सह दानवराक्षसम्
ज्याच्या हाताच्या टोकावर सगळं जग, दानव आणि राक्षसांसह, धरलेलं आहे.