पुनराह सुरज्येष्ठः प्रणम्य शिरसा रविम्
पुन्हा, देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या व्यक्तीने शिर वाकवून रवीला नमस्कार केला आणि बोलला.
तत्र देवकदंबैस्तु भवान्नित्यं निवत्स्यति
तेथे, देवांच्या समूहात, तू नेहमी वास करशील.
इन्द्रः पूर्वदिशो भागे आग्नेय्यां शांडिलीसुतः
पूर्व दिशेला इंद्र राहील, आग्नेयेला शांडिलीचा पुत्र असेल.
पश्चिमायां तु वरुणो वायव्यां तु सदागतिः
पश्चिमेला वरुण राहील, वायव्येला सदा गति असेल.
ऐशान्यां शंकरो देवो मध्ये त्वं विष्णुना सह
ईशान्येला शंकर देव राहील, आणि मध्यभागी तू विष्णूसोबत असशील.
कृतकृत्यं तथात्मानं मन्यते च नराधिप 1.155.
अशा प्रकारे, राजा स्वतःला सर्व कार्य साध्य झालेला आणि समाधानी समजतो.
स च सिद्धिं गतो वीर प्रसादाद्भास्करस्य तु
त्या वीराने भास्कराच्या कृपेने सिद्धी प्राप्त केली.
जगाम सह देवेन पर्वतं गन्धमादनम्
तो देवासोबत गंधमादन पर्वतावर गेला.
कपर्दिनं शूलधरं चन्द्रार्ककृतशेखरम्
कपर्दी, त्रिशूळधारी, चंद्रसूर्य किरीटधारी याच्याकडे ते गेले.
गन्धमाल्योपहारैश्च नृत्यगीतप्रवादितैः । संपूज्यैव महद्व्योम जगाम शिरसा महीम्
सुगंधी फुलांच्या माळा, नृत्य, गाणे आणि वाद्य यांच्या अर्पणाने त्याने आकाशाची पूजा केली आणि नम्रतेने पृथ्वीला मस्तक टेकवले.
दृष्ट्वैवं पूजयन्तं च भास्करस्त्रिपुरांतकम्
अशा प्रकारे पूजा करताना पाहून भास्कराने त्रिपुरांतकाला पाहिले.
भीम तुष्टोऽस्मि ते वत्स वरं मत्तो वृणुष्व वै
भीम, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, बाळा, माझ्याकडून वर माग.
श्रुत्वैवं वचनं भानोर्महादेवो महीपते उवाच प्रणतो भूत्वा अष्टांगैर्भूतलं गतः
राजन, भानूचे हे शब्द ऐकून महादेवाने अष्टांग नमस्कार करून पृथ्वीला वंदन केले आणि नम्रतेने बोलला.
नमोनमस्ते देवेश प्रभाकर दिवाकर
देवेश, प्रभाकर, दिवाकर, तुला माझे पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
तवांगसंभवो देव पुत्रोहं वल्लभस्तव 1.155.
देवा, मी तुझ्या अंगातून जन्मलेला तुझा पुत्र आणि प्रिय आहे.
ललाटात्त्वं समुत्पन्नः पुत्रः पुत्रवतां वर
तू कपाळातून उत्पन्न झालास, पुत्रांमध्ये श्रेष्ठ आहेस.
वरं वरय भद्रं ते मनना त्वं यमिच्छसि
तू वर माग, तुझे कल्याण होवो; जे तुझे मनात आहे ते निवड.
प्रयच्छ मे वरं भानो देहि भक्तिं ममाचलाम्
भानू, मला वर दे, मला अचल भक्ती दे.
देवदानवगंधर्वयक्षरक्षोगणांस्तथा
देव, दानव, गंधर्व, यक्ष आणि राक्षस यांच्या समूहांनाही.
तथा प्रयच्छ मे देव स्थानं च परमं विभो
देवा, मला सर्वोच्च स्थानही दे, हे महाबळा.
हरिष्यसि जगच्चापि युगान्ते त्रिपुरान्तक
त्रिपुरांतका, युगाच्या शेवटी तू जगाचा संहार करशील.
यदेतत्पूजितं नित्यं मद्रूपं व्योम चोत्त मम् ईशाने च तथा भागे व्योम्नो वासो भविष्यति
माझे जे रूप नेहमी पूजले जाते आणि वरील आकाश, ईशान्य दिशेत, तिथेच आकाशात निवास असेल.
कृतकृत्योऽस्मि देवेश यन्मे देवो वरप्रदः
देवेश, देवाने मला वर दिला म्हणून मी कृतार्थ झालो आहे.
त्रैसुरोपाख्यानवर्णनम् शालग्रामं जगामाशु वरं दातुं हरेर्नृप
त्रिसुरांची कथा सांगितली आहे; राजन, तो हरिला वर देण्यासाठी लवकरच शाळग्रामाकडे गेला.
ददर्श स हरिं तत्र तपन्तं परमं तपः
तेथे त्याने हरिला अत्युच्च तप करताना पाहिले.
पूजयन्तं महद्व्योम चक्राकारमनौपमम्
तो अद्वितीय, चक्रासारख्या महान आकाशाची पूजा करत होता.
एवं संपूज्य तद्व्योम भक्त्या श्रद्धासमन्वितः
त्याने भक्ती आणि श्रद्धेने त्या आकाशाची मनोभावे पूजा केली.
विष्णुं तं प्रणतं दृष्ट्वा तुष्टो देवो विभावसुः
विष्णूने वंदन करताना पाहून विभावसु देव आनंदी झाला.
तद्वाक्यं केशवः श्रुत्वा शिरसा च महीं गतः
ती वचने ऐकून केशवाने डोकं झुकवून पृथ्वीला स्पर्श केला.
जगत्पते नमस्तेऽस्तु ग्रहाणां पतये नमः
जगाच्या अधिपती, तुला नमस्कार; ग्रहांच्या स्वामीस वंदन.