सूर्यप्रसादवर्णनम् शतानीक उवाच कथमाराधितः सूर्यः साम्बेनामिततेजसा । विमुक्तस्तु कथं रोगैर्ब्रूहि मां द्विजसत्तम । । १ सुमन्तुरुवाच साधु पृष्टोऽस्मि राजेन्द्र शृणु साम्बकथां पुरा । विस्ताराद्वच्मि ते सर्वां कथां पापविमोचिनीम् । । २ पुरा संश्रुत्य माहात्म्यं भास्करस्य स नारदात् । विनयादुपसङ्गम्य वचः पितरमब्रवीत् । । ३ कश्मलेनाभिभूतोऽस्मि मलेन व्याधिनाच्युत । वैद्यैरोषधिभिश्चापि न शान्तिर्मम विद्यते । । ४ वनं गच्छामि भगवन्ननुज्ञां दातुमर्हसि । शिवेन पुण्डरीकाक्ष ध्याय मां पुरुषोत्तम । । ५ अनुज्ञातः स कृष्णेन सिन्धोरुत्तरकूलतः । गत्वा सन्तारयामास चन्द्रभागां महानदीम् । । ६ ततो मित्रवनं गत्वा तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । उपवासपरः साम्बः शुष्को धमनिसन्ततः । । ७ आराधनार्थं सूर्यस्य गुह्यं स्तोत्रं१ जजाप ह । वेदैश्चतुर्भिः समितं पुराणाश्रयबृंहितम् । । ८ यदेतन्मण्डलं शुक्लं दिव्यं ह्यजरमव्ययम् । युक्तं मनोजवैरश्वैर्हारीतैर्ब्रह्मवादिभिः
सूर्याच्या कृपेचे वर्णन शतानिक म्हणाले — साम्ब या अमर्याद तेजस्वीने सूर्याची कशी आराधना केली? त्याने रोगांपासून कसा मुक्त झाला? हे मला सांग, श्रेष्ठ ब्राह्मण. सुमंतु म्हणाले — राजेंद्र, तू फार चांगला प्रश्न विचारलास. ऐक, मी तुला साम्बाची कथा विस्ताराने सांगतो, जी सर्व पापे दूर करते. पूर्वी, साम्बाने नारदाकडून सूर्याचे माहात्म्य ऐकले. नम्रतेने वडिलांकडे जाऊन म्हणाला — 'माझ्यावर रोगाचे आणि मलाचे संकट आले आहे, अच्युत. वैद्यांनी आणि औषधांनीही मला शांती मिळत नाही. मी वनात जातो, भगवन्, तू मला परवानगी द्यावी. शिव आणि पुंडरीकाक्ष, तू मला ध्यानात ठेव.' कृष्णाने त्याला परवानगी दिली. सिंधूच्या उत्तर काठावर जाऊन, त्याने चंद्रभागा या महानदीत स्नान केले. मग मित्रवनात जाऊन, त्रैलोक्यात प्रसिद्ध असलेल्या तीर्थावर, साम्ब उपवास करून, खूप कृश झाला. सूर्याच्या आराधनेसाठी, त्याने गुप्त स्तोत्र जपले, जे चारही वेदांनी आणि पुराणांनी पुष्ट झालेले आहे. ते जे दिव्य, शुद्ध, नित्य, अविनाशी सूर्यमंडल आहे, जे मनासारख्या वेगवान, हिरव्या घोड्यांनी युक्त आहे आणि ब्रह्मज्ञांनी वंदिले आहे.
प्रतिष्ठास्नानविधिवर्णनम् नारद उवाच अतः परं प्रवक्ष्यामि स्नानकर्मविधिं तव । स्नापकस्तु महाप्राज्ञो ब्राह्मणो वेदपारगः । । १ अभिज्ञः सौरशास्त्राणामरुणो यदुसत्तम
नारद म्हणाले — आता मी तुला प्रतिष्ठा स्नानाच्या विधीचे वर्णन सांगतो. स्नान विधी करणारा ब्राह्मण अत्यंत विद्वान, वेदपारंगत आणि सौरशास्त्राचा जाणकार असावा.
९ आदिरेष१ हि भूतानामादित्य इति संज्ञितः । त्रैलोक्यचक्षुरेवात्र परमात्मा प्रजापतिः । । 1.127.१० एष वै मण्डले ह्यस्मिन्पुरुषो दीप्यते महान् । एष विष्णुरचिन्त्यात्मा ब्रह्मा चैष पितामहः । । ११ रुद्रो महेन्द्रो वरुण आकाशं पृथिवी जलम् । वायुः शशाङ्कः पर्जन्यो धनाध्यक्षो विभावसुः । । १२ यष एष मण्डले ह्यस्मिन् पुरुषो दीप्यते महान् । एकः साक्षान्महादेवो वृत्रमण्डनिभः सदा । । १३ कालो ह्येष महाबाहुर्निबोधोत्पत्तिलक्षणः । य एष मण्डले ह्यस्मिंस्तेजोभिः पूरयन्महीम् । । १४ भ्राम्यते ह्यव्यवच्छिन्नो वातैर्योऽमृतलक्षणः । नातः परतरं किञ्चित्तेजसा विद्यते क्वचित् । । १५ पुष्णाति सर्वभूतानि एष एव सुधामृतैः । अन्तस्थान्म्लेच्छजातीयांस्तिर्यग्योनिगतानपि । । १६ कारुण्यात्सर्वभूतानि पासि त्वं च विभावसो । श्वित्रकुष्ठ्यंधबधिरान्पंगूंश्चापि तथा विभो । । १७ प्रपन्नवत्सलो देव कुरुते नीरुजो भवान् । चक्रमण्डलमग्रांश्च निर्धनाल्पायुषस्तथा । । १८ प्रत्यक्षदर्शी त्वं देव समुद्धरसि लीलया । का मे शक्तिः स्तवैः स्तोतुमार्तोऽहं रोगपीडितः । । १९ स्तूयसे त्वं सदा देवैर्ब्रह्मविष्णुशिवादिभिः । महेन्द्रसिद्धगन्धर्वैरप्सरोभिः सगुह्यकैः । । 1.127.२० स्तुतिभिः किं पवित्रैर्वा तव देव समीरितैः । यस्य ते ऋग्यजुः साम्नां त्रितय मण्डलस्थितम् । । २१ ध्यानिनां त्वं परं ध्यानं मोक्षद्वारं च मोक्षिणाम् । अनन्ततेजसाक्षोभ्यो ह्यचिंत्याव्यक्तनिष्कलः । । २२ यदयं व्याहतः किञ्चित्स्तोत्रेऽस्मिञ्जगतः पतिः । आर्तिं भक्तिं च विज्ञाय तत्सर्वं ज्ञातुमर्हसि । । २३ तमुवाच ततः सूर्यः प्रीत्या जाम्बवतीसुतम् । प्रीतोऽस्मि तपसा वत्से ब्रूहि तन्मां यदिच्छसि । । २४ साम्ब उवाच यदि प्रसन्नो भगवानेष एव वरो मम । भक्तिर्भवतु मेऽत्यर्थं त्वयि देव सनातन । । २५ श्रीसूर्य उवाच भूयस्तुष्टोऽस्मि भद्रं ते वरं वरय सुव्रत । स द्वितीयं वरं वव्रे तदैव वरदं विभुम् । । २६ मलः शरीरसंस्थो मे त्वत्प्रसादात्प्रणश्यतु । येन मे शुद्धमखिलं वपुर्भवतु गोपते । । २७ सुमन्तुरुवाच स तथास्त्विति तेनोक्तो भास्करेण महात्मना । तां मुमोच रुजं साम्बो देहात्त्वचमिवोरगः । । २८ ततो रूपेण दिव्येन रूपवानभवत्पुनः । प्रणम्य शिरसा देवं पुरतोऽवस्थितोऽभवत् । । २९ श्रीसूर्य उवाच भूयश्च शृणु मे साम्बं तुष्टोऽहं यद्ब्रवीमि ते । अद्य प्रभृति त्वन्नाम्ना मम स्थानानि सुव्रत । । क्षितौ ये स्थापयिष्यन्ति तेषां लोकाः सनातनाः । । 1.127.३० स्थापयस्वैव मामस्मिंश्चन्द्रभागातटे शुभे । तव नाम्ना च साम्बेदं परां ख्यातिं गमिष्यति । । ३१ कीर्तिस्तवाक्षया लोके ख्यातिं यास्यति सुव्रत । भूयश्च ते प्रदास्यामि प्रत्यहं स्वप्नदर्शनम् । । ३२ सुमन्तुरुवाच एवं दत्त्वा वरं तस्मै वृष्णिसिंहाय चापरम् । प्रत्यक्षदर्शनं दत्त्वा तत्रैवान्तरधाद्धरिः । । ३३ य इदं पठते स्तोत्रं त्रिकालं भक्तिमान्नरः । त्रिसप्तशतमावर्त्य होमं वा सप्तरात्रकम् । । ३४ राज्यकामो लभेद्राज्यं धनकामो लभेदधनम् । रोगार्तो मुच्यते रोगाद्यथा साम्बस्तथैव सः । । ३५ सूर्यलोकं व्रजेच्चापि भक्त्या पूज्य दिवाकरम् । रमते च तथा तस्मिन्देवैश्च परिवारितः । । ३६ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने सूर्यप्रसादवर्णनं नाम सप्तविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः
तो सर्व सृष्टीचा आरंभ आहे, म्हणून त्याला आदित्य म्हणतात. तो त्रैलोक्याचा डोळा आहे, परब्रह्म आणि प्रजापती आहे. या मंडलात तो पुरुष तेजाने उजळतो. तो विष्णू, अगम्य आत्मा, ब्रह्मा आणि पितामह आहे. रुद्र, महेंद्र, वरुण, आकाश, पृथ्वी, जल, वायु, चंद्र, पर्जन्य, धनाध्यक्ष आणि अग्नी — हे सर्व त्याच्यामध्ये आहेत. या मंडलात जो पुरुष तेजाने उजळतो, तो एकच, प्रत्यक्ष महादेव, वज्रासारखा तेजस्वी आहे. तोच काळ आहे, महाबाहू, उत्पत्तीचे लक्षण आहे. या मंडलात जो तेजाने पृथ्वी भरतो, तो अमृतासारखा, वायूंनी फिरणारा आहे. त्याच्या तेजापेक्षा श्रेष्ठ काहीच नाही. तो सर्व प्राण्यांना अमृतासारख्या रसांनी पोसतो, अंतःस्थ म्लेच्छ आणि पशुयोनीत असलेल्यांनाही. विभावसो, तू करुणेने सर्व प्राण्यांचे रक्षण करतोस. कोढ, कुष्ठ, आंधळे, बहिरे, पंगू — यांनाही तू आरोग्य देतोस. शरण आलेल्यांवर प्रेम करणारा देव, तू त्यांना निरोगी करतोस. चक्रमंडल, अग्रमांश, निर्धन, अल्पायुष — यांनाही तू उध्दरतोस. देवा, तू प्रत्यक्षदर्शी आहेस, सहजपणे सर्वांना तारतोस. मी रोगांनी पीडित आहे, माझ्यात स्तुती करण्याची शक्ती नाही. देव, तुला ब्रह्मा, विष्णू, शिव, महेंद्र, सिद्ध, गंधर्व, अप्सरा आणि गुप्त देव नेहमी स्तुती करतात. पवित्र स्तुतींनी तुझी काय उपमा द्यावी? तुझ्या मंडलात ऋग्वेद, यजुर्वेद, सामवेद — हे तिन्ही वेद आहेत. ध्यान करणाऱ्यांसाठी तू परध्यान, मुक्तीसाठी मुक्तिद्वार आहेस. अनंत तेजाचा, अचल, अगम्य, अव्यक्त, निष्कल आहेस. या स्तोत्रात काही दोष असेल, तर तो तू जगाचा स्वामी समजून, माझी व्यथा आणि भक्ती जाणून, सर्व जाणावं. मग सूर्याने प्रीतीने जांबवतीपुत्र साम्बाला सांगितले — 'वत्सा, मी तुझ्या तपामुळे प्रसन्न आहे, सांग, तुला काय हवे आहे?' साम्ब म्हणाला — 'भगवन्, तू प्रसन्न असावास, हीच माझी इच्छा आहे. माझी भक्ती तुझ्यावर सदैव राहो.' श्रीसूर्य म्हणाले — 'मी अधिक प्रसन्न आहे, भद्र, दुसरा वर माग.' त्यावर साम्ब म्हणाला — 'माझ्या शरीरातील मल तुझ्या कृपेने नाहीसा होवो, माझे शरीर पूर्णपणे शुद्ध होवो.' सुमंतु म्हणाले — 'तसेच होईल,' असे महात्मा भास्कराने सांगितले. मग साम्बाने सर्प त्वचेप्रमाणे आपली व्याधी सोडली. मग तो दिव्य रूपाचा, सुंदर झाला. देवाला नमस्कार करून, समोर उभा राहिला. श्रीसूर्य म्हणाले — 'साम्बा, पुन्हा ऐक, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, तुला सांगतो — आजपासून तुझ्या नावाने माझी स्थाने पृथ्वीवर प्रसिद्ध होतील. जे ती स्थाने स्थापतील, त्यांना सनातन लोक मिळतील. या चंद्रभागा तटावर मला स्थाप, तुझ्या नावाने हे साम्ब तीर्थ जगात प्रसिद्ध होईल. तुझी कीर्ती कधीही कमी होणार नाही, ती जगभर पसरली जाईल. तुला मी दररोज स्वप्नात दर्शन देईन.' सुमंतु म्हणाले — अशा प्रकारे वृष्णिसिंह साम्बाला वर देऊन, प्रत्यक्ष दर्शन देऊन, हरि तिथे अदृश्य झाला. जो मनुष्य हे स्तोत्र तीन वेळा भक्तीने पठण करतो, किंवा सात रात्री होम करतो, तो राज्याची इच्छा असेल तर राज्य मिळवतो, धनाची इच्छा असेल तर धन मिळवतो, रोगी असेल तर रोगमुक्त होतो, जसा साम्ब झाला तसा. सूर्यलोकात जाऊन, दिवाकराची भक्तीने पूजा करून, देवांच्या संगतीत रमतो.
साम्बस्तववर्णनम् सुमन्तुरुवाच अस्तावीच्च तत साम्बः कृशो धमनिसन्ततः । राजन्नामसहस्रेण सहस्रांशुं दिवाकरम् । । १ खिद्यमानं ततो दृष्ट्वा सूर्यः कृष्णात्मजं तदा । स्वप्नेऽस्मै दर्शनं दत्त्वा पुनर्वचनमब्रवीत् । । २ श्रीसूर्य उवाच साम्ब साम्ब महावाहो शृणु जाम्बवतीसुत । अलं नामसहस्रेण पठ चेमं शुभं स्तवम् । । ३ यानि गुह्यानि नामानि पवित्राणि शुभानि च । तानि ते कीर्तियिष्यामि प्रयत्नादवधारय । ४ वैकर्तनो विवस्वांश्च मार्तण्डो भास्करो रविः । लोकप्रकाशकः श्रीमांल्लोकचक्षुर्ग्रहेश्वरः । ५ लोकसाक्षी त्रिलोकेशः कर्ता हर्ता तमिस्रहा । तपनस्तापनश्चैव शुचिः सप्ताश्ववाहनः । ६ गभस्तिहस्तो ब्रह्मा च सर्वदेवनमस्कृतः । एकर्विशतिरित्येष स्तव इष्टस्सदा मम । । ७ शरीरारोग्यदश्चैव धनवृद्धियशस्करः । स्तवराज इति ख्यातस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । ८ य एतेन महाबाहो द्वे सन्ध्येऽस्तमनोदये । स्तौति मां प्रणतो भूत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ।। ९ मानसं वाचिकं वापि कायिकं यच्च दुष्कृतम् । एकजाप्येन तत्सर्वं प्रणश्यति ममाग्रतः । 1.128.१० एष जप्यश्च होमश्च सन्ध्योपासनमेव च । बलिमन्त्रोऽर्घ्यमन्त्रोऽथ धूपमन्त्रस्तथैव च । ।११ अन्नप्रदाने स्नाने च प्रणिपाते प्रदक्षिणे । पूजितोऽयं महामन्त्रः सर्वपापहरः शुभः । । १२ एवमुक्त्वा स भगवान्भास्करो जगतां पतिः । आमन्त्र्य कृष्णतनयं तत्रैवान्तर्हितोऽभवत् । । १३ साम्बोऽपि स्तवराजेन स्तुत्वा सप्ताश्ववाहनम् । प्रीतात्मा नीरुजः श्रीमांस्तस्माद्रोगाद्विमुक्तवान् । । १४ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बस्तववर्णनं नामाष्टाविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः
सुमंतुरुवाच: नंतर सांब अत्यंत कृश झाला, त्याच्या अंगावर फक्त शिरा दिसत होत्या. राजन, त्याने दिवसा सूर्यदेवाचे हजारो नावांनी स्तुती केली. त्यावेळी कृष्णपुत्र सांबाला खचलेला पाहून सूर्यदेवाने त्याला स्वप्नात दर्शन दिले आणि पुन्हा बोलले. श्रीसूर्य म्हणाले: "सांबा, सांबा, महाबाहू, जांबवतीपुत्रा, माझे बोल ऐक. हजारो नावांनी स्तुती करण्याची गरज नाही, हा शुभ स्तोत्र पाठ कर. ही जी गुप्त, पवित्र आणि मंगल नावं आहेत, ती मी तुला सांगतो, नीट लक्ष दे. वैकर्तन, विवस्वान, मार्तंड, भास्कर, रवि, लोकप्रकाशक, श्रीमंत, लोकांचे डोळे, ग्रहांचा स्वामी, लोकांचा साक्षी, त्रिलोकांचा स्वामी, कर्ता, संहार करणारा, अंधाराचा नाश करणारा, tapan, ताप देणारा, शुद्ध, सात घोड्यांचा रथ असलेला, किरणांनी युक्त, ब्रह्मा, सर्व देवांनी वंदनीय, एकवीस नावांचा हा स्तोत्र मला नेहमी प्रिय आहे. हे शरीराला आरोग्य देणारे, धनवृद्धी आणि कीर्ती देणारे, स्तोत्रांचा राजा म्हणून प्रसिद्ध आहे आणि तिन्ही लोकांत याची कीर्ती आहे. हे महाबाहू, जो माणूस सकाळी आणि संध्याकाळी, सूर्यास्त आणि सूर्योदयाच्या वेळी, माझी नम्र होऊन या स्तोत्राने स्तुती करतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होतो. मनाने, वाणीने किंवा शरीराने केलेले सर्व पाप, एकदा हे जप केल्याने माझ्या समोर नाहीसे होते. हे जप, होम, संध्योपासना, बळी, अर्घ्य, धूप यासाठी मंत्र म्हणून वापरता येतो. अन्नदान, स्नान, नमस्कार, प्रदक्षिणा या वेळी हा महामंत्र पूजिला तर सर्व पापांचा नाश करणारा आणि शुभ फल देणारा आहे. असे सांगून जगाचा स्वामी भास्कर तेथेच अदृश्य झाला. सांबाने या स्तोत्रराजाने सात घोड्यांच्या रथावर आरूढ असलेल्या सूर्याची स्तुती केली आणि आनंदी, निरोगी, श्रीमंत होऊन त्या रोगातून मुक्त झाला. इथे श्रीभविष्य महापुराणाच्या ब्राह्म पर्वातील सप्तमीकल्पातील 'सांबस्तववर्णन' नावाचा एकशेट्ठावीसवा अध्याय संपला."
साम्बकृतादित्यमूर्तिस्थापनवर्णनम् सुमन्तुरुवाच अथ लब्धवरः साम्बो वरं प्राप्य पुरातनम् । मन्यमानस्तदाश्चर्यं प्रहृष्टेनान्तरात्मना । । १ पूर्वाभ्यासेन तेनैव सार्धमन्यैस्तपस्विभिः । स्नापनार्थं नातिदूरं चन्द्रभागां नदीं ययौ । । २ कृत्वात्ममण्डलाकारं श्रद्दधानो दिनेदिने । सस्नौ सञ्चिन्तयामास किं रूपं स्थापयाम्यहम् । । ३ स स्नातः सहसैवाथ प्रणम्य१ तु प्रभावतीम् । उह्यमानां जलौघेन प्रतिमां सम्मुखीं रवेः । । ४ तां दृष्ट्वा तस्य वीरस्य समुत्पन्नमिदं यथा । देवेन यत्तदाज्ञप्तं तदिदं नात्र संशयः । । ५ स तामुत्तार्य सलिलादानीय च महीपते । तस्मिन्मित्रवनोद्देशे स्थापयामास तां तदा । । ६ निधाय प्रतिमाँल्लोके साम्बस्तस्य महात्मनः । मित्रं मित्रवने रम्ये स्थापयित्वा विधानतः । । ७ ततस्तामेव पप्रच्छ प्रणम्य प्रतिमां रवेः । केनेयं निर्मिता नाथ भवतो ह्याकृतिः शुभा । । ८ प्रतिमा तमुवाचाथ शृणु साम्ब ब्रुवे स्वयम् । निर्मिता येन चाप्येषा मदीया पुरुषाकृतिः । । ९ ममातितेजसाविष्टं रूपमासीत्पुरातनम् । असह्यं सर्वभूतानां ततोऽस्म्यभ्यर्चितः सुरैः । । सह्यं भवतु ते रूपं सर्वप्राणभृतामिति । । 1.129.१० ततो मया समादिष्टो विश्वकर्मा महातपाः । तेजसां शातनं कुर्वन्रूपं निर्वर्तयस्व मे । । ११ ततस्तु मत्समादेशात्तेनैव निपुणं तदा । शाकद्वीपे भ्रमिं कृत्वा रूपं निर्वर्तितं मम । । १२ प्रीत्या तेषां प्रपञ्चोऽयं स मया कारितः पुनः । तेनेयं कल्पवृक्षात्तु निर्मिता विश्वकर्मणा । । १३ कृत्वा हिमवतः पृष्ठे पुरा सिद्धनिषेविते । त्वदर्थं चन्द्रभागायां ततस्तेनावतारिता । । १४ भवतस्तारणार्थं हि ततः स्थानमिदं शुभम् । रुचिरं सर्वदा साम्ब सान्निध्यं मेऽत्र यास्यति । । १५ सान्निध्यं मम पूर्वाह्णे सुतीरे द्रक्ष्यते जनैः । कालप्रिये च मध्याह्नेऽपराह्णे चात्र नित्यशः । । १६ पूर्वाह्णे पूजयेद् ब्रह्मा मध्याह्ने चक्रधृत्स्वयम् । शङ्करश्चापराह्णे तु मां पूजयति सर्वदा । । १७ इत्युक्तोऽसौ भगवता भास्करेण स यादवः । हर्षमाप महाबाहो भास्करोऽन्तर्दधे ततः । । १८ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने साम्बकृतादित्यमूर्तिस्थापनं नामैकोनत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
सुमंतुरुवाच: वर मिळाल्यावर सांबा खूप आनंदी झाला आणि त्याला हे सगळं अद्भुत वाटलं. तो आतून अत्यंत आनंदित झाला. पूर्वीच्या सरावाप्रमाणे, इतर तपस्वींसह तो स्नानासाठी फार दूर नसलेल्या चंद्रभागा नदीकडे गेला. रोज श्रद्धेने, आपल्या शरीराचा मंडलाकार करून, तो स्नान करत होता आणि मनात विचार करत होता, 'मी कोणते रूप स्थापन करू?' एकदा स्नान करून, प्राभावतीला नमस्कार केला आणि पाण्याच्या प्रवाहात वाहणारी सूर्याची प्रतिमा त्याला समोर दिसली. त्या वीराने ती प्रतिमा पाहिली, आणि जशी देवाने आज्ञा केली होती, तशी ती प्रतिमा निःसंशय त्याच्यासमोर आली. तो ती प्रतिमा पाण्यातून काढून, त्या मित्रवनाच्या प्रदेशात नेऊन, तेथे स्थापन केली. सांबाने त्या महात्म्याची प्रतिमा मित्रवनात योग्य प्रकारे ठेवली. नंतर त्याने सूर्याच्या प्रतिमेला नमस्कार करून विचारले, 'हे प्रभो, ही प्रतिमा कोणत्या कर्त्याने बनवली? हे शुभ रूप तुझेच आहे का?' प्रतिमेने उत्तर दिले, 'सांबा, ऐक, मी स्वतः सांगतो. हे माझे पुरुषरूप ज्याने बनवले, ते मी सांगतो. माझ्या अतिशय तेजामुळे हे प्राचीन रूप निर्माण झाले होते. सर्व जीवांना सहन न होणारे होते, म्हणून मी देवांकडून पूजिला गेलो. माझे रूप सर्व प्राण्यांना सहन होईल असे व्हावे म्हणून देवांनी प्रार्थना केली. मग मी विश्वकर्म्याला आज्ञा केली, 'माझ्या तेजाचा नाश करणारे रूप तयार कर.' माझ्या आज्ञेने, त्याने शाकद्वीपात भ्रमण करून, माझे हे रूप कुशलतेने तयार केले. त्यांच्या आनंदासाठी मी हा प्रपंच पुन्हा निर्माण केला. म्हणूनच ही प्रतिमा कल्पवृक्षापासून विश्वकर्म्याने बनवली आहे. पूर्वी हिमालयाच्या पाठीमागे, सिद्धांनी पूजिलेल्या स्थळी, तुझ्यासाठी चंद्रभागेच्या काठी ती प्रतिमा आणली. तुला तारण्यासाठी हे शुभ, सुंदर स्थान मी निवडले आहे. सांबा, येथे माझे नेहमी सान्निध्य राहील. माझे सान्निध्य सकाळी या तीरावर लोकांना दिसेल, तसेच दुपारी आणि संध्याकाळीही येथे नेहमी राहील. सकाळी ब्रह्मा, दुपारी स्वतः चक्रधारी, आणि संध्याकाळी शंकर नेहमी माझी पूजा करतात. असे भगवंत भास्कराने सांगितल्यावर, तो यादव अत्यंत आनंदित झाला आणि सूर्यदेव तेथे अदृश्य झाले. इथे श्रीभविष्य महापुराणाच्या ब्राह्म पर्वातील सप्तमीकल्पातील 'सांबकृत आदित्य मूर्तिस्थापनवर्णन' नावाचा एकशेकोंतीसवा अध्याय संपला."
प्रसादलक्षणवर्णनम् शतानीक उवाच कथं साम्बेन विप्रेन्द्र प्रतिष्ठा कारिता रवेः । कस्य वा वचनात्तेन प्रासादः कारितो रवेः । । १ सुमन्तुरुवाच अत्र ते वच्मि राजेन्द्र यथा साम्बेन धीमता । प्रतिष्ठा कारिता भानोः प्रसादश्च महीपते । । २ सुलब्ध्वा प्रतिमां भानोश्चिन्तयामास नारदम् । स चापि चिन्तितश्चागाद्यत्र जाम्बवतीसुतः । । ३ तमागतमभिप्रेक्ष्य नारदं मुनिसत्तमम् । सम्पूज्य विधिवत्सांबो नारदं वाक्यमब्रवीत् । ।४ प्रासादं कारयेद्यस्तु भास्करस्य नरो द्विज । किं फलं तस्य देवर्षे प्रतिष्ठां यश्च कारयेत् । । ५ नारद उवाच प्रासादं शोभने देशे यस्तु कारयते रवेः । स याति नरशार्दूल सूर्यलोकं न संशयः । । ६ साम्ब उवाच कथं कुर्यादायतनं कस्मिन्देशे द्विजोत्तम । कीदृक्छस्तं चायतनं देवदेवस्य१ वै द्विज । । ७ नारद उवाच यत्र प्रभूतं सलिलमागमे च विनाशने । देवतायतनं कुर्याद्यशोधर्मविवृद्धये । । ८ इष्टापूर्तेन लभते लोकांस्तांश्च१ विभूषितान् । देवानामालयं कार्यं द्वयं यत्र च दृश्यते । । ९ सलिलाद्यं च आरामः कृतेष्वायतनेषु च । स्थानेष्वेतेषु सान्निध्यमुपगच्छन्ति देवताः । । 1.130.१० सरःसु नलिनीच्छन्ननिरस्तरविरश्मिषु । हंससंक्षिप्तकह्लारवीथीविमलवारिषु । । ११ हंसकारण्डवक्रौञ्चचक्रवाकविराविषु । पर्यन्तविमलच्छायाविश्रान्तजनचारिषु । । १४ क्रौञ्चकाञ्चीसुलापाश्च कलहंसकलस्वनाः । नद्यस्तोयांशुका यत्र शफरीकृतमेखलाः । । १३ फुल्लद्रुमोत्तमावासाः सङ्गमश्रोणिमण्डलाः । पुलिनाद्युन्नतोरस्का रसहासाश्च निम्नगाः । । १४ वनोपान्तनदीशैलसंस्करोपान्तभूमिषु । रमन्ते देवता नित्यं पुरेषूद्यानवत्सु च । । १५ भूमयो ब्राह्मणादीनां याः प्रोक्ता वास्तुकर्मणि । ता एवं तेषां शस्यन्ते देवतायतनेष्वपि । । १६ चतुःषष्टिपदं कुर्याद्देवतायतनं सदा । द्वारं च मध्यमं तस्मिन्समदिक्सम्प्रशस्यते । १७ यो विस्तारो भवेत्तस्य द्विगुणा तत्समुन्नतिः । उच्छ्रायस्तु तृतीयोऽथ तेन तुल्या कटिर्भवेत् । । १८ विस्तारार्धो भवेद्गर्भो भिन्नयोन्याः समन्ततः । गर्भपादोनविस्तीर्णं द्वारं द्विगुणमुच्छ्रितम् । । १९ उच्छ्रयात्पादविस्तीर्णा शाखा तद्वदुदुम्बरी । विस्तारात्पादप्रतिमाद्बाहुल्यं शेषयोः स्मृतम् । । 1.130.२० नृपं सप्तनवभिः शाखाभिस्तत्प्रशस्यते । अथ शाखाचतुर्भागे प्रतिहारौ निवेशयेत् । । २१ शैलमङ्गल्यविहगः श्रीवृक्षः स्वस्तिकैर्घटैः । मानाष्टमेन१ भागेन प्रतिमा स्यात्सपिण्डिका । । २२ द्विभागा प्रतिमा तत्र तृतीयो भागपिण्डिका । पूर्वे मेरुर्महाबाहो कैलासश्च तथापरे । । २३ भवन्ति चापरे वीर विमानच्छदनं तथा । समुद्रपद्मगरुडनन्दिवर्द्धनकुञ्जराः । । २४ गृहराजो वृषो हंसः सर्वतोभद्रको घटः । सिंहो वृषश्चतुष्कोणः षोडशाष्टाश्रयस्तथा । । २५ इत्येते विंशतिः प्रोक्ताः प्रासादा यदुनन्दन । यथोक्तानुक्रमेणैव लक्षणानि वदामि ते । । २६ नवत्रिंशदुच्छ्रितमेरुर्द्वादशभौमो विविधकुहरश्च । द्वारैर्युतश्चतुभिर्द्वात्रिंशद्धस्तविस्तीर्णः । । २७ त्रिंशद्धस्तायामो दशभौमः सप्त मन्दरः । शिखरयुतः कैलासोऽपि शिखरवानष्टाविंशोष्टभौमश्च । । २८ जालगवाक्षैर्युक्तो विमानसंज्ञस्त्रिसप्तकायामः । नन्दन इति वै भौमो द्वात्रिंशत्षोडशाङ्गयुतः । । २९ वृत्तः समुद्गनामा पद्माकृतिरयं चाष्टौ । शृङ्गेणैकेन भवेदेकेन च भूमिका तस्य । । 1.130.३० गरुडाकृतिश्च गरुडो नन्दी वै षष्टिविस्तीर्णः । कायश्च सप्तभौमो विभूषितोंऽगैश्च सप्तविंशतिभिः । । ३१ कुञ्जर इति गजपृष्ठः षोडशाहस्तोच्छ्रितो मध्ये । गृहराजः षोडशकस्त्रिचक्रशाला भवेद्वलभी । । ३२ वृष एवं मृमिशृङ्गो द्वावशहस्तः समुन्नतो वृत्तः । हंसो हंसाकारो घटोऽष्टसहस्रकलशरूपः । । ३३ द्वारैर्युतश्चतुर्भिर्बहुशिखरो भवति सर्वतोभद्रः । बहुरुचिरचन्द्रशालः षप्तविंशद्भागभूमिश्च । । ३४ सिंहः सिंहाकारो१ द्वादशकोणोऽष्टहस्तश्च । । ३५ सहस्रत्रितयं चैव कथितं विश्वकर्मणा । प्राहुः स्थापयतश्चात्र मतमेकं विपश्चितः । । ३६ कपोतपालिनीयुक्तमतो गच्छति तुल्यताम् । । ३७ साम्ब उवाच य एते कथिता विप्र प्रासादा विंशतिस्त्वया । तेषां सूर्यस्य कः कार्यः प्रासादो भास्करस्य तु । । ३ ८ स्थानानि यानि चोक्तानि प्रासादस्य द्विजोत्तम । तेषां त्वयोक्तं हि पुरं व्ययवद्भिर्नरैर्युतम् । । ३ ९ तस्मिन्प्रदेशे वै कार्यं भानोर्मन्दिरमुत्तमम् । दिशां भागे च कतमे ब्रूहि शेषं द्विजोत्तम । । 1.130.४० नारद उवाच पुरमध्यं समाश्रित्य कुर्यादायतनं रवेः । दिशां भागेऽथ वा पूर्वे पूर्वद्वारसमीपतः । । ४१ भूमिं परीक्ष्य पूर्वं तु कुर्यादायतनं ततः ' । इष्टगन्धरसोपेता निम्ना२ भूमिः प्रशस्यते । ४२ शर्करातुषकेशास्थिक्षाराङ्गारविवर्जिता । मेघदुन्दुभिनिर्घोषा सर्वबीजप्ररोहिणी । । ४३ शुक्ला रक्ता तथा पीता कृष्णा च कथिता क्षितिः । द्विजराजन्यवंश्यानां शूद्राणां च यथाक्रमम् । । ४४ परीक्षितायां तस्यां तु मध्ये तस्याः प्रमाणतः । उपलिप्य चतुर्हस्तं चतुरस्रं च समन्ततः । । ४५ हस्तमात्रमधः कृत्वा मध्ये तस्या दशाङ्गुलम् । गर्तमुत्कीर्य तेनैव पांसुना प्रतिपूरयेत् । । ४६ समे समगुणा ज्ञेया हीने हीनगुणा भवेत् । वर्धमाने तु वै पांसौ भवेद्वृद्धिकरी क्षितिः । । ४७ नित्यं सम्मुखमर्कस्य कदाचित्पश्चिमामुखम् । स्थापनीयं गृहं सम्यक्प्राङ्मुखस्थानकल्पनात् । । ४८ भवनाद्दक्षिणे पार्श्वे रवेः स्नानगृहं भवेत् । अग्निहोत्र गृहं कार्यं रवेरुत्तरतः शुभम् । । उदङ्मुखं भवेच्छम्भोर्मातॄणां गृहमेव च । । ४९ ब्रह्मा पश्चिमतः स्थाप्यो विष्णुरुत्तरतस्तथा । निम्बस्तु दक्षिणे पार्श्वे वामे राज्ञी प्रकीर्तिता । । 1.130.५० पिंगलो पक्षिणे७ भानोर्वामतो दण्डनायकः । श्रीमहाश्वेतयोः स्थानं पुरतस्त्वंशुमालिनः । । ५१ ततःस्थाप्याश्विनोः स्थानं पूर्वदेवगृहाद्वहिः । द्वितीयायां तु कक्षायां राज्ञास्रौषौ व्यवस्थितौ । । ५२ तृतीयायां तु कक्षायां स्थितौ कल्माषपक्षिणौ । जण्डकामचरौ१ स्थाप्यौ दक्षिणां दिशमाश्रितौ । । ५३ उदीच्यां स्थापनीयस्तु कुबेरो लोकपूजितः । उत्तरेण ततस्तस्य रेवतः सविनायकः । । ५४ यत्र वा विद्यते स्थानं दिक्षु सर्वा गुहादयः । द्वे मण्डलेऽर्घ्यदानार्थं कार्ये सव्यापसव्यतः । । ५५ दद्यादुदयवेलायामर्घं सूर्याय दक्षिणे । उत्तरे मण्डले दद्यादर्घ्यमस्तमने रवेः । । ५६ चक्राकृतां तथान्यस्मिन्देवस्य प्रतिमां रवेः । स्थापयेद्विधिवद्वीर चतुर्भिः कलशैः शुभैः । । ५७ नानातूर्यनिनादैश्च शङ्खशब्दैश्च पुष्कलैः । तृतीये मण्डले ह्येव पूजनीयो दिवाकरः । । ५८ चतुरस्रं चतुःशृङ्गं व्योम देवगृहाग्रतः । प्रतिमायास्तु सूत्रेण कार्यं मध्येऽस्य मण्डलम् । । ५९ दिण्डी स्थाप्यः पुरस्तस्मादादित्याभिमुखः स्थितः । यदेतत्कथितं व्योम सर्वदेवमयं मया । । 1.130.६० मध्याह्ने तस्य दातव्यमर्घ्यमत्र यदूत्तम । अथ वा मण्डलं चान्यत्तृतीयं चक्रसम्मितम
शतानिक म्हणाला: "सांबाने सूर्याची प्रतिष्ठा कशी केली? आणि कुणाच्या सांगण्यावरून सूर्याचा प्रासाद बांधला?" सुमंतुरुवाच: "राजेंद्र, मी तुला सांगतो, सांबाने कसा सूर्याची प्रतिष्ठा केली आणि प्रासाद बांधला. त्याला सूर्याची प्रतिमा मिळाल्यावर, त्याने नारदाचा विचार केला. आणि नारदही त्याच्या मनात येताच तेथे आला. तो आला तेव्हा सांबाने त्याचे विधिपूर्वक स्वागत केले आणि विचारले, 'जो मनुष्य सूर्याचा प्रासाद बांधतो, त्याला काय फळ मिळते? प्रतिष्ठा केल्याने काय लाभ होतो?' नारद म्हणाला: 'जो सुंदर स्थळी सूर्याचा प्रासाद बांधतो, तो नक्कीच सूर्यलोकाला जातो, यात शंका नाही.' सांबा म्हणाला: 'मंदिर कसे बांधावे? कुठल्या स्थळी? आणि ते कसे असावे?' नारद म्हणाला: 'जिथे भरपूर पाणी आहे, आणि जिथे पाणी येते आणि जाते, तिथे देवालय बांधावे. यामुळे कीर्ती आणि धर्म वाढतो. इच्छा आणि पुण्यकर्माने सुंदर लोक मिळतात. जिथे दोन गोष्टी दिसतात, तिथे देवालय बांधावे. पाणी आणि बाग असल्यास, तिथे देवता सान्निध्य देतात. सरसोवर, कमळांनी भरलेली, सूर्यकिरण नसलेली, हंसांनी, कौलांनी, क्रौंचांनी, चक्रवाकांनी गजबजलेली, स्वच्छ पाणी असलेली, काठावर छायेत लोक विश्रांती घेतात, फुललेल्या झाडांनी वेढलेली, संगम असलेली, उंच काठाची, हसणाऱ्या नद्यांनी भरलेली, वनाच्या कडेला, नदीच्या काठावर, डोंगराच्या पायथ्याशी, अशा ठिकाणी देवता नेहमी रमतात, तसेच नगरातील बागांमध्येही. भूमीचे जे नियम ब्राह्मणादींसाठी वास्तुशास्त्रात सांगितले आहेत, तेच देवालयासाठीही योग्य आहेत. नेहमी देवालय चौरस आणि चौसष्ट हातांचे असावे. दार मधोमध असावे, आणि सर्व दिशांना सम प्रमाण असावे. जितका विस्तार तितकी दुहेरी उंची असावी. उंचीचा तिसरा भाग कटी असावी. गर्भगृहाचा विस्तार अर्धा असावा, आणि दाराची उंची दुहेरी असावी. शाखा उंचीच्या प्रमाणात असावी, आणि इतर भाग विस्ताराच्या प्रमाणात असावेत. सात, नऊ किंवा तीन शाखा असलेले मंदिर उत्तम समजले जाते. चार भागात प्रतिहारी ठेवावेत. शुभ पर्वत, शुभ पक्षी, शुभ वृक्ष, स्वस्तिक, घडे, या सर्वांचे आठवे भाग प्रतिमेसह असावा. प्रतिमा दोन भागांची, पिंडी तिसऱ्या भागाची असावी. पूर्वेला मेरू, पश्चिमेला कैलास असावा. इतर ठिकाणी विमान, छप्पर, समुद्र, पद्म, गरुड, नंदी, वर्धन, कुंजरा, घराचा राजा, वृषभ, हंस, सर्वतोभद्र, घडा, सिंह, वृषभ, चतु:कोण, सोळा किंवा आठ आश्रय असावेत. हे वीस प्रकारचे प्रासाद सांगितले. त्यांची वैशिष्ट्ये मी तुला सांगतो. मेरू नवत्रिंश उंच, द्वादश भूमी, चार दारे, बत्तीस हात विस्तार, त्रिंशत् हात लांबी, दहा भूमी, सप्तमंदर, शिखरयुक्त कैलास, अष्टाविंश भूमी, जाळीदार खिडक्या, विमान, त्रिसप्त लांबी, नंदन, बत्तीस सोळा अंग, वर्तुळाकार समुद्र, पद्माकृती, आठ शिखर, एक भूमी, गरुडाकृती, गरुड, नंदी, साठ हात विस्तार, सात भूमी, सत्तावीस अंग, कुंजरा, गजपृष्ठ, सोळा हात उंच, घराचा राजा, सोळा शाखा, तीन चाकांची शाळा, वृषभ, मृगशृंग, दोन हात उंच, वर्तुळाकार, हंस, हंसाकृती, घडा, आठ हजार कलश, चार दारे, बहुशिखर, सर्वतोभद्र, बहुरंगी, चंद्रशाळा, सत्तावीस भागांची भूमी, सिंह, सिंहाकृती, बारा कोन, आठ हात, हजार तीन, इत्यादी विश्वकर्म्याने सांगितले. कपोतपाळी असलेले मंदिर तुळनेने समान मानले जाते. सांबा म्हणाला: 'हे विप्र, या वीस प्रासादांपैकी सूर्याचा कोणता प्रासाद योग्य?' नारद म्हणाला: 'नगराच्या मध्यभागी किंवा पूर्वेकडे, पूर्वद्वाराजवळ सूर्याचे मंदिर बांधावे. भूमी नीट पाहून, सुगंधी, रसयुक्त, किंचित खाली असलेली, शुभ मानली जाते. शंकर, राख, केस, हाड, क्षार, कोळसा नसलेली, मेघाच्या गडगडाटासारखी, सर्व बियांचे अंकुर येणारी. शुभ्र, लाल, पिवळी, काळी - ही भूमी ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य, शूद्र यांना अनुक्रमे योग्य आहे. मधोमध चार हात चौकोन खोदावा, त्यात दहा बोट खोल खड्डा करून, त्याच मातीने भरावा. माती सम प्रमाणात असेल तर ती उत्तम, कमी असेल तर दुर्गुणी, जास्त असेल तर वाढ करणारी. नेहमी सूर्याच्या दिशेला मंदिर असावे, कधी कधी पश्चिमाभिमुखही चालते. घराच्या दक्षिणेला स्नानगृह, उत्तरेला अग्निहोत्रगृह, उत्तराभिमुख शंकर व मातांची घरे, पश्चिमेला ब्रह्मा, उत्तरेला विष्णू, दक्षिणेला निम्ब, डाव्या बाजूला राणी, डाव्या बाजूला दंडनायक, श्रीमहाश्वेत यांचे स्थान सूर्याच्या समोर, मग अश्विनीचे स्थान देवगृहाच्या बाहेर, दुसऱ्या कक्षेत राज्ञा व औश, तिसऱ्या कक्षेत कल्माषपक्षी, जंडकामचर दक्षिण दिशेला, उत्तर दिशेला कुबेर, त्याच्या पुढे रेवत व विनायक, सर्व दिशांना गुहा वगैरे, दोन मंडल अर्घ्यदानासाठी, उजवीकडे सूर्योदयाला, डावीकडे सूर्यास्ताला अर्घ्य द्यावा. चक्राकृती दुसऱ्या देवाची प्रतिमा, चार शुभ कलशांनी विधिपूर्वक स्थापन करावी. नाना वाद्यांच्या गजरात, शंखध्वनीत, तिसऱ्या मंडलात सूर्याची पूजा करावी. चौकोनी, चार शिखर असलेले, देवगृहाच्या समोर, प्रतिमेच्या मध्यभागी मंडल करावे. त्याच्या समोर दिंडी ठेवावी, सूर्याभिमुख. हे सर्व देवमय आकाश मी सांगितले. मध्यान्ही त्याला अर्घ्य द्यावा, किंवा तिसरे मंडल चक्रासारखे करावे."
६१ स्थापयित्वा तु देवेशं दातव्योऽर्घः सुपण्डितैः । देवस्य पुरतः कार्यं व्योमस्थानं समीपतः । । पुस्तकवाचनस्थानमथ वा यत्र रोचते । । ६२ एष स्थानविधिः प्रोक्तो देवतानां यथाक्रमम् । गृहराज्ञोऽथ रुद्रस्तु द्वावेतौ भास्करप्रियौ । । ६३ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने प्रासादलक्षणवर्णनं नाम त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
देवेशाची प्रतिष्ठा केल्यावर, विद्वानांनी अर्घ्य द्यावा. देवतेच्या समोर, आकाशाजवळ किंवा जिथे आवडेल, जसे ग्रंथवाचनाचे स्थान असेल, तिथे देवतेचे स्थान करावे. हा देवतांच्या स्थानाचा नियम सांगितला. घराचा स्वामी आणि रुद्र हे दोघेही भास्कराला प्रिय आहेत. इथे श्रीभविष्य महापुराणाच्या ब्राह्म पर्वातील सप्तमीकल्पातील सांबोपाख्यानातील 'प्रासादलक्षणवर्णन' नावाचा एकशेतीसवा अध्याय संपला."
दारुपरीक्षावर्णनम् नारद उवाच अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि प्रतिमाविधिविस्तरम् । सर्वेषामेव देवानामादित्यस्य विशेषतः । । १ अर्चा१ सप्तविधा प्रोक्ता भक्तानां शुभवृद्धये । काञ्चनी राजती ताम्री पार्थिवी शैलजा स्मृता । । २ वार्क्षी चालेख्यका चेति मूतिस्थानानि सप्त वै । वार्क्षीविधानं ते वीर वर्णयिष्याम्यशेषतः । । ३ कर्त्रनुकूले दिवसे संवत्सरविशोधिते । शुभैर्निमित्तैः शकुनैः प्रस्थानैश्च वनं विशेत् । । ४ क्षीरिणो वर्जिताः सर्वे दुर्बलास्ते स्वभावतः । चतुष्पथेषु न ग्राह्या ये च पुत्रकवृक्षकाः
नारद म्हणाले — आता मी तुला देवतांच्या मूर्ती तयार करण्याची सर्व पद्धत, विशेषतः आदित्याची, सविस्तर सांगतो. भक्तांच्या कल्याणासाठी मूर्ती सात प्रकारच्या सांगितल्या आहेत — सोन्याची, चांदीची, तांब्याची, मातीची, दगडाची, लाकडाची आणि चित्रित केलेली. या सातही प्रकारच्या मूर्ती पूजनासाठी योग्य आहेत. त्यातल्या लाकडी मूर्ती कशा तयार कराव्यात, ते मी तुला पूर्णपणे सांगतो. मूर्तीकाराच्या सोयीच्या दिवशी, वर्षभर नीट पाहून, शुभ शकुन आणि चिन्हे बघून, वनात जावे. दूध देणाऱ्या झाडांचे लाकूड घेऊ नये, कारण ती स्वभावतः दुर्बल असतात. चौकात उगवलेली किंवा 'पुत्रक' नावाची झाडेही निवडू नयेत.
५ देवतायतनस्था ये तथा वल्मीकसम्भवा । उत्कीर्णा देवता येषु चैत्यवृक्षाश्च ये स्मृताः । । ६ श्मशानभूमिजा ये च पक्षिणां निलयाश्च ये । सकोटराश्च ये वृक्षाः शुष्काग्रा ये च पादपाः । । ७ शस्त्रेण निहता ये च कुञ्जराशास्तथा कृताः । सामाद्याः सरुजोऽधश्च व्याधिनश्च तथैव च । । ८ अकाले पुष्पिता ये च काले ते च विवर्जिताः । शीर्णपर्णाश्च तरवो रक्षोध्वांक्षनिषेविताः । । एकशाखातिशाखाश्च त्रिशाखाश्च तथाधमाः । । ९ मधूको देवदारुश्च वृक्षराजश्च चन्दनः । बिल्वश्चाम्रातकश्चैव खदिरोथाञ्जनस्तथा । । 1.131.१० निम्बः श्रीपर्णवृक्षश्च पनसः सरलोऽर्ज्जुनः । रक्तचन्दनपर्यन्ताः श्रेष्ठाः स्युः प्रतिमाद्रुमाः । । ११ वर्णानामानुपूर्व्येण द्वौ द्वौ वृक्षौ प्रकीर्तितौ । निम्बाद्याः सर्ववर्णानां वृक्षा साधारणाः स्मृताः । । १२ कथ्यमानान्विशेषेण शृणु वीर तथापरान् । सुरदारुः शमी चैव मधूकश्चन्दनस्तथा । । एते वै तरवस्तात ब्राह्मणानां शुभाः स्मृताः । । १३ क्षत्रस्य च तथारिष्टः खदिरस्तिन्दुकस्तथा । अश्वत्थश्च तथा साम्ब द्रुमः करकतः शुभः । । १४ वैश्यानां तद्वदेव स्युः खदिरश्चन्दनस्तथा । पुण्याश्च तरवश्चैते शुभदास्तु तथैव च । । १५ केसरः सर्जकश्चाम्रः शालवृक्षस्तथेतरः । एते वै तरवः पुण्याः शूद्राणां शुभदायकाः । । १६ लिङ्गं च प्रतिमां चैवमवस्थाप्य यथाविधि । वृक्षं चाभिमतं गत्वा पूजयेद्बलिपुष्पकैः । । १७ शुचौ देशे विविक्ते च केशांगारविवर्जिते । प्रागुदक्सूचके देशे लोककष्टविवर्जिते । । १८ विस्तीर्णस्कन्धविटपः षत्रवानृजुवृद्धिगः । आतङ्कहीनो विवशः सत्त्वक्पर्णः शुभस्तथा । १९ स्वेनैव पतिता ये च हस्तिभिः पातितास्तथा । शुक्लाश्च वह्निदग्धाश्च पक्षिभिश्चापि वर्जिताः । । 1.131.२० तरवो वर्जनीयाश्च ग्रहीतव्याः शुभा द्रुमाः । स्निग्धरूपाः सपर्णाश्र सपुष्पाः सफलास्तथा । । २१ तेषां तु ग्रहणं चाष्टमासेषु कार्त्तिकादिषु । भूत्वा शुभदिने चैव सोपवासोऽधिवासयेत् । । २२ समन्तादुपलिप्याथ तस्याधस्ताद्वसुन्धराम् । गायत्र्या परिपूतेन परितः प्रोक्ष्य वारिणा । । २३ शुक्ले च परिधूते च परिधाय च१ वाससी । पूजयेद्गन्धमाल्यैश्च सधूपबलिकर्मभिः । । २४ ततः कुशैः परिस्तीर्णे हुत्वाग्नौ तस्य चान्तिके । देवदारुसमिद्भिश्च मन्त्रेणानेन तत्त्ववित् । । २५ ॐ भूर्भुवः सुवरिति ततो वृक्षं च पूजयेत् । ॐ प्रजापतये सत्यसदाय नित्यं श्रेष्ठन्तरात्मन्त्सचराचरात्मन् । । सान्निध्यमस्मिन्कुरु देव वृक्षे सूर्यावृतं मण्डलमाविशेश्च नमः । । २६ नारद उवाच एवं सम्पूजयित्या तु वाक्यैस्तं परिसान्त्वयन् । वृक्षलोकस्य शान्त्यर्थं गच्छ देवालयं शुभम् । । २७ देव त्वं स्थास्यसे तत्र च्छेददाहविवर्जितः । काले धूपप्रदानेन सपुष्पैर्बलिकर्मभिः । । २८ लोकास्त्वां पूजयिष्यन्ति ततो यास्यसि निर्वृतिम् । वृक्षमूले कुठारं तु धूपमाल्यैः प्रपूज्य च । । २९ पूर्वतस्तु शिरः कृत्वा स्थापनीयः प्रयत्नतः । परमान्नमोदकौदनपलपूपिकादिभिर्भक्ष्यैः । । 1.131.३० मद्यैः कुसुमैर्धूपैर्गन्धैश्च तरुं समभ्यर्च्य । सुरपितृपिशाचराक्षसभुजङ्गसुरगणविनायकाद्यानाम् । । ३१ कृत्वा पूजां रात्रौ वृक्षं संस्पृश्य च ब्रूयात् । । ३२ अर्चासु देवदेव त्वं देवैश्च परिकल्पितः । नमस्ते वृक्ष पूजेयं विधिवत्परिगृह्यताम् । । ३३ यानीह भूतानि वसन्ति तानि बलिं गृहीत्वा विधिवत्प्रयुक्तम् । अन्यत्र वासं परिकल्पयन्तु क्षमन्तु ते चाद्य नमोऽस्तु तेभ्यः । । ३४ प्रभातायां तु शर्वर्यां पुनः सम्पूज्य तं नगम् । ब्राह्मणेभ्यस्ततो दत्त्वा भोजकेभ्यश्च दक्षिणाम् । । छिन्द्याद्वनस्पतींस्तज्ज्ञैस्तै कृतस्वस्तिवाचनैः । । ३५ पूर्वस्यां दिशि पातोऽस्य ऐशान्यां चापि यो भवेत् । अथवा उत्तरस्यां तु तथा छिन्द्यात्तु१ नान्यथा । । ३६ ऐन्द्र्यैशान्योरुदीच्यां चः पातस्तिसृषु शस्यते । नैर्ऋत्याग्नेययाम्यासु दिक्षु पातो न शोभनः । । वायव्यां चैव वारुण्यां तस्य पातस्तु मध्यमः । । ३७ यस्य बाह्यस्थिता शाखा दिक्षु नष्टा चतसृषु । वास्तुपूर्वं ततः स्थित्वा ततः पश्चादवस्थिता । । ३८ अविलग्नमशब्दं तु पतनं तु प्रशस्यते । उत्पद्येद्द्विदलं यस्य द्रावश्च मधुरो भवेत् । । ३९ सर्पिस्तैलं क्षरेद्यस्य पादपं तं विवर्जवेत् । शुभदं यदुशार्दूल शृणु त्वं कथये शुचि । । 1.131.४० वृक्षं प्रभाते सलिलैर्निषिक्तं पूर्वोत्तरस्यां दिशि सन्निकृत्य । मध्वाज्यदिग्धेन कुठारकेण प्रदक्षिणां शोषमभिप्रहण्यात् । । ४१ पूर्वोत्तरेऽप्युत्तरदिग्विभागे पाते यदा वृद्धिकरस्तदा स्यात् । आग्नेयकोणक्रमशोऽग्निदाह उग्रोग्ररोगाः सुधनक्षयश्च । ।४२ गारुडे दिशि पाषाणं कपोतो गृहगोधिका । सितवर्णं जलं ज्ञेयमङ्गुष्ठाभं भवेत्कृमिः । । दोषैरेतैर्विनिर्मुक्तं मुदा कालं समुद्धरेत् । । ४३ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे दारुपरीक्षावर्णनं नामैकत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
देवतांच्या मंदिराजवळ उगवलेली, वाळवीच्या घरातून आलेली, ज्यात देवतांची कोरीव काम केलेली असते, किंवा जे झाड पवित्र मानले जाते, अशी झाडे, स्मशानभूमीत उगवलेली, पक्ष्यांची वस्ती असलेली, पोकळ असलेली, वाळलेली फांदी असलेली, शस्त्राने तोडलेली, हत्तीने पाडलेली, रोगग्रस्त किंवा खालून सुकलेली, किंवा ज्यांना रोग लागलेला आहे, अशी झाडे घेऊ नयेत. जी झाडे ऋतूच्या बाहेर फुलतात किंवा योग्य वेळी फुलत नाहीत, ज्यांची पाने सुकलेली आहेत, किंवा राक्षस, घुबड, गिधाड यांसारख्या प्राण्यांनी व्यापलेली आहेत, एकच फांदी असलेली, फारशा फांद्या असलेली किंवा तीन फांद्या असलेली झाडे ही नीच मानली जातात. मधूक, देवदारू, झाडांचा राजा, चंदन, बिल्व, अम्रातक, खैर, अंजन, निम्ब, श्रीपर्ण, पनस, सरळ, अर्जुन आणि रक्तचंदन — ही झाडे मूर्ती तयार करण्यासाठी उत्तम मानली जातात. वर्णानुसार प्रत्येकी दोन झाडे सांगितली आहेत; निम्ब वगैरे सर्वांसाठी सामान्य आहेत. आता मी तुला विशेष झाडे सांगतो, ऐक. सुरदारू, शमी, मधूक आणि चंदन — ही ब्राह्मणांसाठी शुभ आहेत. क्षत्रियांसाठी अरिष्ट, खैर, तिंडू, अश्वत्थ आणि सांबा झाड, तसेच करकटा शुभ आहेत. वैश्यांसाठीही खैर, चंदन आणि इतर पुण्यदायक झाडे शुभ आहेत. केसरी, सरजक, आंबा, शाल वगैरे झाडे शूद्रांसाठी पुण्यदायक आणि शुभ फलदायक आहेत. मूर्ती किंवा लिंग योग्य रीतीने स्थापन करून, मनाप्रमाणे झाडाजवळ जाऊन, त्याची फुलांनी, नैवेद्याने पूजा करावी. स्वच्छ, एकांत, केस किंवा कोळसा नसलेल्या, पूर्व किंवा उत्तर दिशेला तोंड असलेल्या, लोकांच्या त्रासापासून दूर अशा जागी, जाड खोड आणि फांद्या असलेले, सरळ वाढलेले, निरोगी, भरपूर पानांचे आणि शुभ झाड निवडावे. जी झाडे आपोआप पडली आहेत, हत्तीने पाडली आहेत, पांढरी आहेत, आगीत जळाली आहेत, पक्ष्यांनी टाळली आहेत, ती वर्ज्य करावीत; गुळगुळीत, पानफूलफळांनी युक्त अशी शुभ झाडे घ्यावीत. अशा झाडांची निवड कार्तिक महिन्यापासून आठव्या महिन्यात, शुभ दिवशी, उपवास करून, पूर्वकृती करून करावी. सर्व बाजूंनी जमीन लिंपावी, झाडाच्या खालीही तसेच करावे, गायत्री मंत्राने शुद्ध केलेले पाणी सर्वत्र शिंपडावे. स्वच्छ, पांढरे वस्त्र परिधान करून, शुद्ध होऊन, गंध, फुले, धूप, नैवेद्य याने पूजा करावी. मग कुशांनी जागा मांडून, झाडाजवळ अग्निहोत्र करून, देवदारूच्या समिधांनी, या मंत्राने — 'ॐ भूर्भुवः स्वः' — झाडाची पूजा करावी: 'ॐ प्रजापतये, सत्यासत्यस्वरूपा, नित्य, श्रेष्ठ अंतरात्मा, चराचरात्मा, या झाडात सूर्यकिरणांनी व्यापलेले मंडळ आहे, त्यात प्रवेश कर, नमस्कार.' नारद म्हणाले — अशा रीतीने पूजा करून, झाडाला शांत करणारे शब्द सांगून, झाडांच्या लोकांचे कल्याण व्हावे म्हणून, शुभ देवालयात जा. हे देवा, तू तिथे राहशील, छेद किंवा जाळण्यापासून मुक्त राहशील; योग्य वेळी, धूप, फुले, नैवेद्य याने लोक तुझी पूजा करतील, आणि मग तुला मुक्ती मिळेल. झाडाच्या मुळाशी, कुऱ्हाड धूप, फुले याने पूजून, झाडाचे डोके पूर्वेकडे ठेवावे. उत्तम अन्न, मोदक, पायस, लाडू वगैरे पक्वान्न अर्पण करावे. मद्य, फुले, धूप, गंध यांनी झाडाची पूजा करावी. देव, पितर, प्रेत, राक्षस, सर्प, गण, विनायक यांना अर्पण करावे. रात्री पूजा करून, झाडाला स्पर्श करून म्हणावे: 'देवतांच्या मूर्तींमध्ये, हे देवदेवा, तू स्थापन झालेला आहेस; नमस्कार, हे वृक्ष, ही पूजा योग्य रीतीने स्वीकार.' 'येथे जे भूतप्राणी राहतात, त्यांनी ही विधिपूर्वक अर्पण केलेली बलि स्वीकारावी, आणि दुसरीकडे वास करावा, त्यांनी क्षमा करावी, आज त्यांना नमस्कार.' सकाळी पुन्हा झाडाची पूजा करून, ब्राह्मणांना आणि जे जे जेवण बनवतात त्यांना दक्षिणा द्यावी. मग, शुभ मंत्र सांगणाऱ्या जाणकारांसह, झाडे तोडावीत. पूर्व किंवा ईशान्य दिशेला झाड पडावे, किंवा उत्तरेकडे, अन्यथा नाही. ईशान्य, आग्नेय, दक्षिण किंवा नैऋत्य दिशेला झाड पडणे अशुभ; वायव्य किंवा पश्चिमेला मध्यम मानले जाते. बाहेरच्या चारही दिशांना फांद्या नसतील, तर पूर्वेकडे उभे राहून, मग पश्चिमेकडे उभे राहावे. झाड पडताना न चिकटलेले आणि निःशब्द असावे, ते उत्तम. दोन तुकडे झाले किंवा रस गोड असेल, तर शुभ. झाडातून तूप किंवा तेल गळले, तर ते वर्ज्य करावे. आता, हे यदुवंशातील श्रेष्ठ, मी तुला शुभ काय ते सांगतो, ऐक. सकाळी झाडाला पाणी शिंपडावे, पूर्व-उत्तर दिशेला ठेवावे, मध, तूप लावलेल्या कुऱ्हाडीने, डावीकडून उजवीकडे फिरत, झाड सुकवावे. पूर्व-उत्तर किंवा उत्तर दिशेला झाड पडले, तर वाढ होते; आग्नेय दिशेला पडले, तर आग, रोग, धननाश होतो. वायव्य दिशेला, जर दगड, कबूतर, घरछिपकली, पांढरे पाणी किंवा अंगठ्याएवढा किडा असेल, तर ते दोष मानावेत. या दोषांपासून मुक्त असेल, तर योग्य वेळी आनंदाने झाड कापावे.
श्रीसूर्यप्रतिमालक्षणवर्णनम् नारद उवाच हन्त ते सर्वदेवानां प्रतिमालक्षणं परम् । वच्मि ते यदुशार्दूल आदित्यस्य विशेषतः । । १ एकहस्ता द्विहस्ता वा त्रिहस्ता वा प्रमाणतः । तथा सार्द्धत्रिहस्ता च सवितुः प्रतिमा शुभा । । २ प्रसादाद्द्वारतो वापि प्रमाणं च प्रकल्पितम् । तद्वत्प्रयाणं कर्तव्यं सततं शुभमिच्छता । । ३ एकहस्ता भवेत्सौम्या द्विहस्ता धनधान्यदा । त्रिहस्ता प्रतिमा भानोः सर्वकामप्रदा स्मृता । । ४ सार्धत्रिहस्ता प्रतिमा सुभिक्षक्षेमकारिणी । अग्रे मध्ये च मूले च प्रतिमा सर्वतः समा । । गान्धर्वी सा तु विज्ञेया धनधान्यावहा स्मृता । । ५ देवागारस्य यद्द्वारं तस्मादष्टांशमुद्यता । विभागैः पिण्डिकाः कार्या द्वौ भागौ प्रतिमा भवेत् । । ६ अङ्गुलैश्च तथा मूर्तिश्चतुरशीतिसंमितैः । विस्तारायामतः कार्या वदनं द्वादशाङ्गुलम् । । ७ मुखात्त्रिभागैश्चिबुकं ललाटं नासिका तथा । कर्णौ नासिकया तुल्यौ पादौ चानियतौ तयोः । । ८ नयने द्व्यंगुले स्यातां त्रिभागा तारका भवेत । तृतीयतारकाभागात्कुर्याद्दृष्टिं विचक्षणः । । ९ ललाटमस्तकोत्सेधं कुर्यात्तत्सममेव च । परिणाहस्तु शिरसो भवेद्द्वाविंशदङ्गुलः । । 1.132.१० तुल्या नासिकया ग्रीवा मुखेन हदयांतरम् । मुखमात्रा भवेन्नाभिस्ततो मेढ्रमनन्तरम् । । मुखविस्तारणमुरस्ततोऽर्द्धं तु कटिः स्मृता । । ११ बाहू प्रवाहतुल्यौ तु ऊरू जङ्घे च तत्समे । गुल्फाधस्तात्तु पादः स्यादुच्छ्रितश्चतुरङ्गुलः । । १२ षडङ्गुलसुविस्तारस्तस्याङ्गुष्ठाङ्गुलत्रयम् । प्रदेशिनी च तत्तुल्या हीना शेषा नखैर्युताः । । १३ चतुर्दशाङ्गुलः पाद आयामात्परिकीर्तितः । एवं लक्षणसंयुक्ता प्रतिमार्च्या भवेत्सदा । । १४ अंसौ हरेस्तथैवोरू ललाटं च सनासिकम् । नियते नयने गण्डौ मूर्तेः कुर्यात्समुन्नते । । १५ विशालधवलावामपक्ष्मलायतलोचने । सस्मिताननपद्मस्य चारुबिम्बाधरस्तथा । । १६ रत्नप्रोद्भासिमुकुटकटकाङ्गदहारवान् । अव्यङ्गपदमध्यादिसमायोगोऽपि शोभितः । । १७ सुप्रभो मण्डलश्चारुर्विचित्रमणिकुण्डलः । कराभ्यां काञ्चनीं मालां प्रोद्वहन्ससरोरुहाम् । । १८ एवं लक्षणसंयुक्तां कारयेदीहितप्रदाम् । प्रजाभ्यश्च सदा भानुः शिवारोग्याभयप्रदः । । १९ अल्पाङ्गायां नृपभयं हीनाङ्गायामकल्पता । खातोदर्यां च क्षुत्पीडा कृशायां तु दरिद्रता । । 1.132.२० सक्षतायां भयं शस्त्रात्स्फुटिता मृत्युकारिणी । दक्षिणावनतायां तु शश्वदायुः क्षयो भवेत् । । २१ उत्तरावनतायां तु वियोगो भवति ध्रुवम् । नालोक्या नाप्यनालोक्या रक्ष्यामूर्तिः प्रशस्यते । । २२ तस्माद्भास्करभक्तेन लोकद्वयहितैषिणा । तन्मूर्तेश्चादरः कार्यस्तदधीनास्तु सम्पदः । । २३ शिरोरुगण्डवदनैः सर्वाङ्गावयवैस्तथा । एवं लक्षणसंपूर्णा प्रतिमा भवते शुभा । । २४ नासाललाटजङ्घोरुदण्डवक्षोभिरन्विता । कुर्यादादित्यवेषं तु गूढपादोदरं तथा । । २५ कमलोदरकान्तिनिभः कञ्चुकगुप्तः प्रसन्नमुखः । रक्तोत्पलप्रभामण्डलश्च कर्तुः शुभं करोत्यर्कः । । २६ कुण्डलभूषितवदनः प्रलम्बहारोऽपि गृहवृत्तः । नृपतिभयं व्यङ्गायां हीनाङ्गायामकल्पना कर्तुः । । २७ खातोदर्यां क्षुद्भयमर्थविनाशः कृशाङ्गायाम् । मरणं तु सक्षतायां शस्त्रनिपातेन निर्दिशेत्कर्तुः । । २८ वामोन्नता तु पत्नीं दक्षिणावनता हिनस्त्यायुः । अन्धत्वमूर्द्ध्वदृष्टिः करोति चिन्तामधोमुखी दृष्टिः । । २९ सर्वप्रतिमास्वेवं शुभाशुभं भास्करेणोक्तम् । ब्रह्मा कमण्डलुकरश्चतुर्मुखः पङ्कजस्थश्च । । ३० स्कन्दः कुमाररूपः शक्तिधरो बर्हिकेतुश्च । शुक्लश्चतुर्विषाणो द्विपो महेन्द्रस्य वज्रपाणित्वम् । । ३१ तिर्यगूर्ध्वललाटसंस्थं तृतीयमपि लोचनं चिह्नम् । । ३२ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने श्रीसूर्यप्रतिमालक्षणवर्णनं नाम द्वात्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
नारद म्हणाले — आता मी तुला सर्व देवतांच्या मूर्तींची उत्तम वैशिष्ट्ये सांगतो, विशेषतः आदित्याची. मूर्तीची उंची एक हात, दोन हात, तीन हात किंवा अडीच हात असावी. मूर्तीची उंची मंदिराच्या प्रवेशद्वाराच्या प्रमाणावर ठरवावी. जो नेहमी शुभ फल हवा असेल त्याने हे प्रमाण पाळावे. एक हाताची मूर्ती शांत, दोन हाताची धन-धान्य देणारी, तीन हाताची सर्व इच्छापूर्ती करणारी, अडीच हाताची समृद्धी आणि सुख देणारी मानली जाते. मूर्तीचे पुढील, मधला आणि तळाचा भाग सर्वत्र सम प्रमाणाचा असावा. अशी मूर्ती 'गंधर्वी' म्हणून ओळखली जाते आणि ती धन-धान्य वाढवते. मंदिराच्या दारापासून आठवा भाग उंचीने पिंडिका करावी, त्यात दोन भाग मूर्ती असावी. मूर्तीची लांबी चौर्याऐंशी अंगुळांची, रुंदी-लांबी त्यानुसार, तोंड बारा अंगुळांचे असावे. तोंडाच्या तीन भागांनी हनुवटी, कपाळ, नाक ठरवावे. कान नाकाएवढे, पायही तसेच असावेत. डोळे दोन अंगुळांचे, त्यात तीन भाग तारा असावी. तिसऱ्या भागात दृष्टी असावी. कपाळाचा उंचावलेला भाग तसाच ठेवावा. डोक्याचा परिघ बावीस अंगुळांचा असावा. नाकाएवढी मान, तोंडाएवढे हृदय, तोंडाएवढी नाभी, मग मेढ्र, तोंडाच्या रुंदीपेक्षा अर्धी कटी, बाही प्रवाहाएवढ्या, उरू आणि जांघही तसेच, घोट्याखाली पाय चार अंगुळांनी उंच, सहा अंगुळांनी रुंद, अंगठा तीन अंगुळांचा, तर्जनी तितकीच, बाकीच्या बोटा नखांसह लहान. पायाची लांबी चौदा अंगुळांची. अशा सर्व वैशिष्ट्यांनी युक्त मूर्ती नेहमी पूजनीय असते. मूर्तीचे खांदे, उरू, कपाळ, नाक, डोळे, गाल उंच असावेत. डावे डोळे मोठे, पांढरे, पापणीदार, लांब असावेत. हसरे कमळासारखे तोंड, सुंदर बिंबासारखे ओठ असावेत. रत्नांनी झळकणारे मुकुट, कडे, अंगद, हार असावेत. सर्व अवयव नीट, मध्यम, सम प्रमाणात असावेत. तेजस्वी मंडल, सुंदर रत्नांचे कुंडल, हातात सोन्याची माळ, हंस आणि कमळ असावेत. अशी सर्व वैशिष्ट्ये असलेली मूर्ती निर्माण करावी, ती सर्व इच्छापूर्ती करते. सूर्य नेहमी प्रजांना कल्याण, आरोग्य, भयमुक्ती देतो. अंग लहान असेल तर राजभीती, अवयव अपूर्ण असतील तर अपयश, पोट खचलेले असेल तर उपासमारी, कृश असेल तर दारिद्र्य येते. जखमी असेल तर शस्त्रभय, फुटलेली असेल तर मृत्यू, उजवीकडे वाकलेली असेल तर आयुष्य कमी होते. डावीकडे वाकलेली असेल तर वियोग होतो. अत्यंत उंच किंवा खाली वाकलेली मूर्ती नको. म्हणून सूर्यभक्ताने, लोकांचे कल्याण इच्छिणाऱ्याने, त्या मूर्तीची आदराने स्थापना करावी, कारण त्यावरच सर्व संपत्ती अवलंबून आहे. डोके, गाल, तोंड, सर्व अवयव नीट असलेली मूर्ती शुभ मानली जाते. नाक, कपाळ, जांघ, उरू, छाती याने युक्त मूर्ती, पाय आणि पोट लपवलेले असावे. कमळाच्या गर्भासारखा रंग, कवच घातलेला, प्रसन्न तोंड, लाल कमळाच्या तेजासारखे मंडल — अशी मूर्ती शुभ फल देते. कुंडलांनी सुशोभित तोंड, मोठा हार, गोल चेहरा असावा. व्यंग असेल तर राजभीती, अवयव अपूर्ण असतील तर अपयश, पोट खचलेले असेल तर उपासमारी, कृश असेल तर मृत्यू. डावे उंच असेल तर पत्नी मिळते, उजवे वाकले असेल तर आयुष्य कमी होते. वर पाहणारी मूर्ती अंधत्व देते, खाली पाहणारी चिंता देते. सर्व मूर्तींमध्ये असे शुभ-अशुभ सूर्याने सांगितले आहे. ब्रह्मा — कमंडलू हातात, चार तोंडे, कमळावर बसलेला; स्कंद — कुमार रूप, शक्तिधारी, मयूरावर बसलेला; श्वेत, चार सोंडांचा हत्ती — इंद्राचा, वज्रधारी; कपाळावर तिसरे डोळे हेही चिन्ह आहे.
विश्वरूपवर्णनम् नारद उवाच ततोऽधिवासनं कुर्याद्विधिदृष्टेन कर्मणा । ऐशान्यां दिशि वै कुर्यादधिवासनमण्डपम् । । १ चतुस्तोरणसम्पन्नं सर्वाभरणसंयुतम् । दिशासु विदिशास्वेव पताकाभिस्तु भूषितम् । । २ आग्नेय्यां दिशि रक्ताः स्युः कृष्णाः स्युर्याम्यनैर्ऋते । श्वेता दिश्यपरस्यां तु वायव्यामेव पाण्डुरा । । ३ चित्रा चोत्तर पार्न्ये तु पीता पूर्वोत्तरे तथा । श्रियमायुर्जयं चैव बलं यशो यदूत्तम । । ४ ददाति सा वीर कृता सम्पदर्धे न संशयः । हिताय सर्वलोकानां मृण्मयी प्रतिमा भवेत् । । ५ सुभिक्षक्षेमदा नित्यं सर्वा मणिमयीकृता । गाङ्गेया१ पुष्टिदा रौप्या स्याद्वै कीर्तिप्रवर्तिनी । । ६ प्रजावृद्धिं ताम्रमयीं कुर्यान्नित्यमसंशयः । भूमेर्लाभं तु विपुलं कुर्यादश्ममयी सदा । । ७ प्रधानपुरुषं हन्ति त्रपुलोहमयी सदा । सर्वदेवमयस्यैवमर्चा कुर्यात्प्रयत्नतः । । ८ साम्ब उवाच सर्वदेवमयत्वं हि ब्रूहि मे भास्करस्य तु । सर्वदेवमयो ह्येष कथं नारद कथ्यते । । ९ नारद उवाच साधु साम्ब महाबाहो शृणु मे परमं वचः । बुधसोमौ स्मृतौ नेत्रे ललाटे चेश्वरः स्थितः । । 1.133.१० सुरज्येष्ठः शिरस्तस्य कपालेऽस्य बृहस्पतिः । एकादशे तथा रुद्राः कण्ठमस्य२ समाश्रिताः । । ११ नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव दशनेषु समाश्रिताः । धर्माधर्मौ च देवस्य ओष्ठसम्पुटके स्थितौ । । १२ सर्वशास्त्रमयी देवी जिह्वायां च सरस्वती । दिशश्च विदिशश्चैव सर्वाः श्रोत्रेषु संस्थिताः । । १३ ब्रह्मेन्द्रौ तालुदेशे तु स्थितौ देवैश्च पूजितौ । आदित्या द्वादश विभोभ्रुर्वोर्मध्ये समाश्रिताः । । १४ ऋषयो रोमकूपेषु समुद्रा जठरे स्थिताः । यक्षकिन्नरगन्धर्वाः पिशाचा दानवास्तथा । । १५ राक्षसाश्च गणाः सर्वे हृदये स्युः स्थिताः रवेः । नद्यो बाहुगताश्चैव नगाः कक्षान्तरे स्थिताः । । १६ पृष्ठमध्ये स्थितो मेरुः स्तनयोरन्तरे कुजः । तस्य पुत्रो धर्मराजः स्थितो वै नाभिमण्डले । । १७ कटिदेशे पृथिव्याद्या लिङ्गे सृष्टिः समाश्रिता । जानुनी चाश्विनीदेवावूरू तस्याचला स्मृताः । । १८ सप्त पाताललोकास्तु नखमध्ये समाश्रिताः । ससागरवना पृथ्वी पादमध्येऽस्य वर्तते । । १९ देवः कालाग्निरुद्रो यो दन्तान्तेषु समाश्रितः । सर्वदेवमयो भानुः सर्वदेवात्मकस्तथा । । 1.133.२० व्यंगेषु वायवश्चैव लोकालोकं चराचरम् । व्याप्तं कर्मशरीरेण वायुना तस्य वै विभोः । । २१ स एष भगवानर्को भूतानुग्रहणे स्थितः । एतत्ते परमं ज्ञानमेतत्ते परमं पदम् । । २२ तस्य स्थानविभागेन प्रतिमास्थापनं यथा । तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि यथोक्तं ब्रह्मणा पुरा । । २३ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने प्रतिमाप्रतिष्ठाकल्पे विश्वरूपवर्णनं नाम त्रयस्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
नारद म्हणाले — त्यानंतर, विधिप्रमाणे अधिवासना करावी. ईशान्य दिशेला अधिवासना मंडप उभारावा. चारही बाजूंना तोरणे असावीत, सर्व अलंकारांनी सजवावा, दिशांना आणि उपदिशांना पताका लावाव्यात. आग्नेय दिशेला लाल, याम्य आणि नैऋत्य दिशेला काळ्या, पश्चिमेला पांढऱ्या, वायव्येला फिकट, उत्तरेला रंगीत, पूर्व-उत्तर दिशेला पिवळ्या पताका असाव्यात. हे यदुवंशश्रेष्ठ, असा मंडप श्री, आयुष्य, विजय, बळ आणि कीर्ती देतो — यात शंका नाही. सर्व लोकांच्या हितासाठी मृण्मयी मूर्ती करावी. ती नेहमी समृद्धी आणि सुख देते; सर्व रत्नांनी बनवलेली मूर्तीही शुभ आहे. गंगेच्या मातीची मूर्ती पुष्टी देते, चांदीची कीर्ती वाढवते, तांब्याची प्रजावृद्धी करते, लोखंडाची भूमीचा लाभ वाढवते, तांब्याची मूर्ती मुख्य पुरुषाचा नाश करते. सर्व देवतांनी बनलेली मूर्ती अत्यंत काळजीपूर्वक करावी. सांबा म्हणाला — हे नारद, सूर्य सर्व देवांचा स्वरूप कसा आहे, ते मला सांग. तो सर्व देवांचा स्वरूप कसा मानला जातो? नारद म्हणाले — उत्तम विचारलंस, सांबा! ऐक, मी तुला अत्यंत गूढ गोष्ट सांगतो. बुध आणि सोम हे सूर्याच्या डोळ्यांत आहेत, कपाळावर ईश्वर आहे. डोक्यावर सुरश्रेष्ठ, कपाळावर बृहस्पती, गळ्यात एकादश रुद्र आहेत. दातांत नक्षत्रे आणि ग्रह आहेत. ओठांवर धर्म आणि अधर्म आहेत. जिभेवर सर्व शास्त्रांची अधिष्ठात्री सरस्वती आहे. कानात सर्व दिशा आणि उपदिशा आहेत. तालूमध्ये ब्रह्मा आणि इंद्र आहेत, ते देवांनी पूजलेले आहेत. भुवयांच्या मध्ये बारा आदित्य आहेत. रोमकूपांत ऋषी, पोटात समुद्र आहेत. हृदयात यक्ष, किन्नर, गंधर्व, पिशाच, दानव, राक्षस यांच्या गणांचा वास आहे. नद्यांचा वास बाहूंमध्ये, पर्वतांचा वास कांखेत आहे. पाठीमधोमध मेरू, स्तनांमध्ये मंगळ, नाभीमध्ये धर्मराज आहे. कटी भागात पृथ्वी वगैरे, लिंगात सृष्टी आहे. गुडघ्यात अश्विनी देवता, उरूत पर्वत आहेत. नखांच्या मध्ये सात पाताळ लोक आहेत. पायात समुद्रांसह पृथ्वी आहे. दातांच्या टोकाला काळाग्निरुद्र आहे. सूर्य सर्व देवांचा स्वरूप, सर्व देवांचा आत्मा आहे. व्यंग असलेल्या अवयवांत वायू, लोकालोक, चराचर व्यापलेले आहे. त्याचे शरीर कर्माने व्यापलेले आहे, वायूने व्यापलेले आहे. तोच भगवान सूर्य सर्व भूतांचे पालन करणारा आहे. हेच परम ज्ञान, हेच परम स्थान आहे. त्याच्या अंगाविभागानुसार मूर्तीची स्थापना कशी करावी, ते मी तुला सर्व सांगतो, पूर्वी ब्रह्म्याने सांगितल्याप्रमाणे.
मण्डलविधिवर्णनम् नारद उवाच प्रतिपच्य द्वितीया च चतुर्थी पञ्चमी तथा । दशमी त्रयोदशी चैव पौर्णमासी च कीर्तिता । । १ सोमो बृहस्पतिश्चैव शुक्रश्चैव बुधस्तथा । एते सौम्या ग्रहाः प्रोक्ताः प्रतिष्ठायज्ञकर्मणि । । २ त्रिषूत्तरासु रेवत्यामश्विन्यां ब्राह्मभे तथा । पुनर्वस्वोस्तथा हस्ते वासवे१ श्रवणेऽथवा । । भरण्यां चैव नक्षत्रे भानोः१ स्थापनमुत्तमम् । । ३ शोधयित्वा तु वै भूमिं तुषकेशविवर्जिताम् । वालुकाङ्गारपाषाणास्थिविहीनां विशोध्य तु । । ४ चतुर्हस्तसमायुक्ता वेदी विस्तरतो रवेः
नारद म्हणाले — प्रतिपदा, द्वितीया, चतुर्थी, पंचमी, दशमी, त्रयोदशी आणि पौर्णिमा या तिथी प्रतिष्ठा यज्ञासाठी योग्य मानल्या आहेत. सोम, बृहस्पती, शुक्र आणि बुध हे सौम्य ग्रह या कर्मासाठी सांगितले आहेत. रेवती, अश्विनी, ब्राह्मी, पुनर्वसु, हस्त, श्रवण, भरणी या नक्षत्रांत आणि सूर्याच्या दिशेने स्थान ठेवणे उत्तम समजले जाते. जमीन नीट स्वच्छ करून, तिथे वाळू, कोळसा, दगड किंवा हाडे नसावीत, अशी निवड करावी. चौरस आकाराची वेदी, चार हात लांब रुंद, सुंदर अशी तयार करावी.
५ मण्डपस्तु प्रमाणेन दशहस्तः समंततः । मण्डलं वृक्षशाखाभिः कारयेद्विधिपूर्वकम् । । ६ नदीसङ्गमतीरोत्थां मृत्तिकां च समानयेत् । उपलिप्य ततो भूमिं कारयेत्कुण्डमुत्तमम् । । ७ चतुरस्रं श्रिया युक्तं पूर्वं कुण्डं तु कारयेत् । दक्षिणे चार्धचन्द्रं स्याद्वारुण्यां दिशि वर्तुलम् । । ८ पद्माकारं तु वै कुर्यादुत्तरे४ च विचक्षणः । तोरणानि ततः कुर्यात्पञ्चहस्तानि सुव्रत । । ९ न्यग्रोधोदुम्बरौ चैव बिल्वपालाशमेव च । अश्वत्थश्च शमी चैव चन्दनश्चेति कीर्तिताः । । 1.134.१० शुक्लवस्त्रसमायुक्तश्चित्रपट्टसमन्वितः । जपमालान्वितः कुर्यात्तोरणानि विचक्षणः । । ११ अग्निमीळेति मन्त्रेण यजेद्वै पूर्वतोरणम् । इषेत्वोर्जेति मन्त्रेण यजेद्दक्षिणतोरणम् । । १२ अग्न आयाहीति मन्त्रेण पश्चिमं तु समर्चयेत् । शं नो देवीति मन्त्रेण यजेदुत्तरतोरणम् । । १३ कलशांस्तु समादाय हेमगर्भसमन्वितान् । श्वेतचन्दनपङ्केन कण्ठस्वस्तिकभूषणान् । । १४ यवशालिशरावान्नवस्त्रालङ्कारविग्रहान् । आजिघ्रेति च मन्त्रेण कलशांस्तु निवेशयेत् । । १५ दुकूलश्चित्रपट्टैश्च वेष्टयेत्स्तम्भमालिकाम् । ध्वजादर्शपताकाभिश्चामरैस्तु वितानकैः । । १६ शङ्खघण्टानिनादैश्च गेयमङ्गलवाचनैः । तूर्यभेरीनिनादैश्च वेदध्वनिसमन्वितैः । । १७ पुण्यैश्च जयशब्दैश्च कारयेत महोत्सवम् । पताकाभिर्विचित्राभिः पूजामाल्योपशोभितम् । । १८ विचित्रस्रग्वितानाढ्यं प्रकीर्णकुसुमाङ्कुरम् । तन्मध्ये तु कुशास्तीर्णे देवार्चां स्थापयेद् बुधः । । १९ पताकां पीतवर्णां तु पूर्वे शक्राय दापयेत् । आग्नेय्यां रक्तवर्णाभां१ २यमाशायां यमोपमान् । । 1.134.२० नीलाञ्जनसमप्रख्यां नैर्ऋत्यां च प्रदापयेत् । वारुण्यां सितवर्णां च कृष्णां वायव्यगोचरे । । २१ हरितां यक्षराजाय ऐशान्यां सर्ववर्णिकाम् । श्वेतरक्तकचूर्णेन पद्ममालेखयेत्ततः । । २२ वैद्या वेदीति मन्त्रेण वेद्या आलभनं भवेत् । पूर्वाग्रानुत्तराग्रांश्च कुशानास्तीर्य यत्नतः । । २३ योगेयोगेति मन्त्रेण कुशश्चास्तरणं भवेत् । शय्या तत्रैव कर्तव्या दिव्यास्तरणसंयुता । । २४ गडुके द्वे विचित्रे तु तन्मध्ये स्थापयेद्बुधः । विचित्रदीपमालाभिर्भक्ष्यभोज्यान्नपानकैः । । २५ पूपकान्सुविचित्रान्वै मोदकांश्च प्रदापयेत् । पायसं कृशरं चैव दध्योदनसमन्वितम् । । २६ दधि चन्द्रसमप्रख्यं शुभच्छत्रं च विन्यसेत् । । २७ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने सूर्यप्रतिष्ठायां मंडलविधिवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
मंडप दहा हात लांबी-रुंदीचा, सर्व बाजूंनी सम प्रमाणात असावा. मंडळ झाडांच्या फांद्यांनी विधिपूर्वक तयार करावे. नदीच्या संगमाजवळ किंवा काठीची माती आणावी. ती माती लावून, उत्तम कुंड तयार करावे. कुंड चौरस, शोभिवंत असावे; दक्षिणेला अर्धचंद्राकार, पश्चिमेला गोल, तर उत्तरेला कमळाच्या आकाराचे असावे. नंतर, पाच हात उंचीची तोरणे बांधावीत. वड, उंबर, बेल, पळस, पिंपळ, शमी आणि चंदन यांचा वापर करावा. तोरणे पांढऱ्या वस्त्रांनी, रंगीत कापडांनी आणि जपमाळांनी सजवावीत. पूर्वेकडील तोरणाला 'अग्निमीळे' मंत्राने, दक्षिणेकडीलला 'इषेत्वोर्जे' मंत्राने, पश्चिमेकडीलला 'अग्न आयाहि' मंत्राने आणि उत्तरेकडीलला 'शं नो देवी' मंत्राने पूजा करावी. सोन्याने भरलेले, श्वेत चंदन आणि स्वस्तिकाने सुशोभित, ज्वारी-तांदूळ-भोजन-वस्त्र आणि दागिन्यांनी भरलेले कलश मंत्राने ठेवावेत. खांब आणि माळा सुंदर वस्त्रांनी गुंडाळाव्यात; ध्वज, आरसे, पताका, चामरे आणि छत्रांनी सजवावेत. शंख, घंटा, मंगलगीत, वाद्य, भेरी आणि वेदपठण यांच्या गजरात, जयजयकारांनी महोत्सव साजरा करावा. विविध रंगांच्या पताकांनी, फुलांच्या माळांनी आणि फुलांच्या वर्षावाने, मध्यभागी कुशांच्या आसनावर देवाची मूर्ती प्रतिष्ठित करावी. पूर्वेला पिवळा ध्वज इंद्राला, आग्नेयेला लाल ध्वज यमाला, नैऋत्येला काळा, पश्चिमेला पांढरा, वायव्येला काळा, उत्तरेला हिरवा ध्वज यक्षराजाला, आणि ईशान्येला रंगीत ध्वज द्यावा. पांढऱ्या-लाल रंगाच्या पिठाने कमळ काढावे. 'वैद्य वेदी' मंत्राने वेदीची पूजा करावी. कुशा पूर्व किंवा उत्तर टोकाने नीट पसराव्यात. 'योगे योगे' मंत्राने कुशा अंथराव्यात. तिथे दिव्य वस्त्रांनी सजवलेली शय्या करावी. मध्यभागी दोन सुंदर पाट ठेवावेत. विविध दिव्यांच्या माळा, खाण्याचे पदार्थ, पेये, विविध लाडू, मोदक, पायस, क्षीर, दहीभात, चंद्रासारखे शुभ्र दही आणि शुभ छत्र ठेवावे.
भोजको भोजकैश्चान्यैर्ब्राह्मणैश्च तथा वृतः । । २ दिशाभागे मण्डलस्य ईशाने वै यथाक्रमम् । हस्तमात्रप्रमाणं तु भद्रपीठं तु विन्यसेत् । । ३ हस्तिना शकटेनापि भक्त्या ब्रह्मरथेन च । मंगलैर्ब्रह्मघोषैश्च देवं प्रासादमानयेत् । । ४ भद्रपीठं समादाय भद्रं कर्णेति मन्त्रतः । सूत्रधारस्तथा प्रोक्तः शुक्लाम्बरधरः शुचिः । । ५ स्नापयेत्कलशं गृह्य देवदेवं विभावसुम् । सामुद्रं तोयमाहृत्य जाह्नवं यामुनं तथा । । ६ सारस्वतं जलं पुण्यं चान्द्रभागं ससैन्धवम् । पुष्करस्य जलं श्रेष्ठं गिरिप्रस्रवणोदकम् । । ७ अन्यद्वापि शुचि तोयं नदीनदतडागजम् । यथाशक्त्या उपाहृत्य कलशैः काञ्चनादिभिः । । ८ भोजकाश्चाष्टभिः सूर्यं कलशैः स्नापयन्ति वै । ततस्तु मणिरत्नानि सर्वबीजौषधीस्तथा । । ९ सुगन्धीनि च माल्यानि स्थलजान्यम्बुजानि च । चन्दनानि च मुख्यानि गन्धाश्च विविधास्तथा । । 1.135.१० ब्राह्मी सुवर्चला मुस्ता विष्णुक्रान्ता शतावरी । दूर्वा च शिबिपुष्पी च प्रियङ्गू रजनी वचा । । ११ सम्भृत्यैतांस्तु सम्भारान्स्नानकर्मविभागवित् । बलाश्वत्थशिरीषाणां पल्लवैः कुशसंयुतैः । । १२ कलशोपरि विन्यस्य दद्यादर्घ्यं रवेः सदा । काञ्चनै राजतैस्ताम्रैर्मृण्मयैः कलशैस्तथा । । १३ साक्षतैः सहिरण्यैश्च सर्वौषधिसमन्वितैः । गायत्र्या परिपूतैस्तु षोडशैः स्नापयेद्रविम् । । १४ कुशोत्तरां१ ततः कृत्वा वेदिं पक्वेष्टकामयीम् । तस्यां वेद्यां समारोप्य परिधाप्य च वाससी । १५ प्रतिमामभिषिञ्चेच्च सोपवासः प्रयत्नतः । मूर्ध्नि सर्वौषधीः कृत्वा तथैवामलकानि च । । १६ मन्त्रेण मृत्तिकां चापि मन्त्रतश्च जलं तथा । त्वं देवी वन्दिता देवैः सकलैर्दैत्यदानवैः । । १७ तेन संस्थापिता मूर्ध्नि मया देवस्य शुद्धये । आदिस्त्वं सर्वभूतानां देवतानां च सर्वथा । । १८ रसानां पतये तुभ्यमाह्वानं च कृतं मया । इत्थं पौराणिकैर्मंत्रैवैदिकैश्च विशेषतः । । १९ कार्यं हि वारुणं स्नानं देवस्य यदुनंदन । इत्थमुच्चारयेद्वाचं कुर्यात्स्नानं विचक्षणः । । 1.135.२० देवास्त्वामभिषिञ्चन्तु ब्रह्मविष्णुशिवादयः । व्योमगङ्गा च पूर्णेन द्वितीयकलशेन तु । । २१ सारस्वतस्य पूर्णेन कलशेन सुरोत्तम । शक्रादयोभिषिंचन्तु लोकपालाः सुरोत्तमाः । । २२ सागरोदकपूर्णेन चतुर्थकलशेन तु । वारिणा परिपूर्णेन पद्मपत्रसुगन्धिना । । २३ पञ्चमेनाभिषिञ्चन्तु नागाश्च कलशेन तु । हिमवद्धेमकूटाद्याश्चाभिषिञ्चन्तु वारिणा । । २४ नैर्ऋतोदकपूर्णेन षष्ठेन कलशेन तु । सर्वतीर्थाम्बुपूर्णेन पद्मरेणुसुवासिना । । २५ सप्तमेनाभिषिञ्चन्तु ऋषयः सप्त ये वराः । वसवश्चाभिषिञ्चन्तु कलशेनाष्टमेन वै । । २६ अष्टमङ्गलयुक्तेन देवदेव नमोऽस्तु ते । ततो वै कलशैर्दिव्यैः स्नानकर्म समारभेत् । । २७ समुद्रं गच्छ यः प्रोक्तो मन्त्रमेतमुदीरयेत् । हिरण्यगर्भेति च यो मन्त्रस्तं समुदीरयेत् । । २८ समुद्रज्येष्ठेति मन्त्रेण क्षालयेन्मृत्तिकान्वितम् । सिनीवालीति मन्त्रेण दद्याद्वल्मीकमृत्तिकाम् । । २९ शम्युदुम्बरमश्वत्थं न्यग्रोधं च पलाशकम् । यज्ञं यज्ञेति मन्त्रेण दद्यात्पञ्चकषायिकम् । । 1.135.३० पञ्चगव्यं पवित्रं च आहरेत्ताम्रभाजने । गायत्र्या चैव गोमूत्रं गन्धद्वारेति गोमयम् । । ३१ आप्यायस्वेति च क्षीरं दधिक्राव्णेति वै दधि । तेजोऽसीति घृतं तद्वद्देवस्य त्वा कुशोदकम् । । ३२ एवमादिविधियुतं पञ्चगव्यं प्रकीर्तितम् । या१ ओषधीति मंत्रेण स्नानमोषधिभिः क्रमात् । । ३३ द्रुपदाभिः पुनस्तस्य कुर्याच्चोद्वर्तनं बुधः । शिरः स्नानं ततो दद्यान्मानस्तोकाभिमन्त्रितम् । । ३४ विष्णोरराटमन्त्रेण दद्याद्गन्धोदकं शुभम् । ततो नद्युद्भवेनैव क्षालयेच्छुद्धवारिणा । । ३५ जातवेदसमुच्चार्य वस्त्रपूतेन वारिणा । तत आवाहयेद्देवं रक्तमाल्याम्बरं शुभम् । । ३६ एह्येहि भगवन्भानो लोकानुग्रहकारक । यज्ञभागं गृहाणार्घ्यमर्कदेव नमोऽस्तु ते । । ३७ हिरण्येन तु पात्रेण देवायार्घ्यं प्रदापयेत् । इदं विष्णुर्विचक्रमे मन्त्रेणार्घ्यं समर्पयेत् । । ३८ पार्थिवैः प्रथमं कलशैः स्नापयेद्भास्करं बुधः । ततस्त्वौदुम्बरैर्वीर राजतैस्तदनन्तरम् । । ३९ ततस्तु काञ्चनैर्देवं स्नापयेद्यदुनन्दन । सर्वतीर्थजलैर्युक्तं सर्वौषधिसमन्वितम् । । 1.135.४० शङ्खमादाय देवस्य ततो मूर्धनि शङ्कर । दत्त्वा पुष्पाणि देवस्य मूर्ध्नि यत्नाद्विचक्षणः । ।४ १ तोयमुत्क्षिप्य यत्नेन ततः स्नपनमाचरेत् । प्रथमं स्नापयेद्देवं वारिणा यदुनन्दन । । ४२ ततस्तु पयसा राजन्पायसेन ततस्तु वै । घृतेन मधुना वापि तथा इक्षुरसेन च । । ४३ अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य गोमेधस्य च सुव्रत । ज्योतिष्टोमस्य राजेन्द्र वाजपेयस्य वै विभो । । ४४ राजसूयाश्वमेधाभ्यां घृताद्यैर्लभते फलम् । यस्तु कारयते स्नानं यस्तु भक्त्या प्रपश्यति
त्याच्याभोवती इतर ब्राह्मण आणि सेवक असावेत. मंडळाच्या ईशान्य भागात, एक हात मापाचे शुभ आसन ठेवावे. हत्ती, रथ किंवा भक्तीने ब्रह्मरथाने, मंगल व ब्रह्मघोषात देवाची मूर्ती मंदिरात आणावी. 'भद्रं कर्णे' या मंत्राने शुभ आसन ठेवावे. स्थापत्यकार पांढरे वस्त्र परिधान करून, शुद्ध मनाने, कलश घेऊन देवदेवतेस स्नान घालावे. समुद्र, गंगा, यमुना, सरस्वती, चंद्रभागा, सिंधू, पुष्कर, पर्वताच्या झऱ्यांचे पवित्र पाणी, तसेच इतर नद्यांचे, तलावांचे शुद्ध पाणी शक्य तितक्या प्रमाणात सोन्याच्या किंवा इतर कलशात आणावे. आठ ब्राह्मणांनी सूर्याला कलशांनी स्नान घालावे. नंतर, सर्व रत्न, बिया, औषधी, सुगंधी फुले, कमळ, चांगले चंदन, विविध सुवासिक द्रव्ये, ब्राह्मी, सुवर्चला, मुस्ता, विष्णुक्रांती, शतावरी, दुर्वा, शिबिपुष्पी, प्रियंगू, रजनी, वचा — या सर्व औषधी गोळा कराव्यात. बल, पिंपळ, शिरीष यांच्या कोवळ्या पानांसह कुशा घेऊन, कलशावर ठेवाव्यात आणि सूर्याला अर्घ्य द्यावा. सोन्याचे, चांदीचे, तांब्याचे, मातीचे कलश, अक्षता, सोन्याने भरलेले, सर्व औषधी असलेले, गायत्री मंत्राने शुद्ध केलेले सोळा कलश घेऊन सूर्याला स्नान घालावे. कुशा ठेवून, पक्क्या विटांची वेदी तयार करावी. त्या वेदीवर मूर्ती ठेवून, वस्त्र घालून, उपवासासह, सर्व औषधी व आवळे डोक्यावर ठेवून, मंत्राने माती व पाणी अर्पण करावे. 'तू देवी, सर्व देव, दैत्य, दानवांनी वंदिलेली आहेस, मी ही देवाच्या शुद्धीसाठी तुझा सन्मान केला आहे,' असे म्हणावे. 'तू सर्व रसांची अधिष्ठात्री आहेस, तुझ्या पूजनासाठी मी आह्वान केले आहे,' असे म्हणावे. पुराण व वैदिक मंत्रांनी विशेषतः वरुणस्नान करावे. 'देवांनी, ब्रह्मा, विष्णू, शिव यांनी तुला अभिषेक केला आहे,' असे म्हणावे. दुसऱ्या कलशाने आकाशगंगेचे पाणी, तिसऱ्याने सरस्वतीचे, चौथ्याने समुद्राचे, पाचव्या कलशाने नागांनी, सहाव्या कलशाने नैऋत्य दिशेचे, सातव्या कलशाने सप्तऋषींनी, आठव्या कलशाने वसूंनी अभिषेक करावा. आठ मंगलांनी युक्त देवदेवतांना नमस्कार करावा. नंतर दिव्य कलशांनी स्नान विधी सुरू करावा. 'समुद्र गच्छ' आणि 'हिरण्यगर्भ' या मंत्रांनी स्नान करावे. 'समुद्र ज्येष्ठ' मंत्राने माती धुवावी. 'सिनीवाली' मंत्राने वर्मिक माती अर्पण करावी. शमी, उंबर, पिंपळ, वड, पळस यांच्या पंचकषायांचे पाणी 'यज्ञं यज्ञ' मंत्राने अर्पण करावे. तांब्याच्या भांड्यात पंचगव्य शुद्ध करून आणावे. गायत्री मंत्राने गोमूत्र, 'गंधद्वार' मंत्राने गोमय, 'आप्यायस्व' मंत्राने दूध, 'दधिक्राव्ण' मंत्राने दही, 'तेजोऽसि' मंत्राने तूप, तसेच कुशोदक — असे पंचगव्य तयार करावे. 'या औषधी' मंत्राने औषधींनी स्नान करावे. द्रुपदांनी उटणे करावे. मग डोक्याला 'मानस्तोक' मंत्राने स्नान घालावे. 'विष्णोरराट' मंत्राने सुगंधी पाणी अर्पण करावे. नंतर नद्यांच्या पाण्याने शुद्ध स्नान करावे. 'जतवेदस' मंत्राने वस्त्रशुद्ध पाण्याने स्नान करावे. नंतर देवतेला रत्नमाळा, लाल वस्त्र अर्पण करावे. 'एहि भगवन् भानु, लोकांना कृपा करणारा, यज्ञभाग स्वीकार, सूर्यदेवा, नमस्कार,' असे म्हणावे. सोन्याच्या पात्रात अर्घ्य द्यावा. 'इदं विष्णुर्विचक्रमे' मंत्राने अर्घ्य अर्पण करावे. प्रथम मातीच्या कलशांनी, नंतर उंबराच्या, मग चांदीच्या, त्यानंतर सोन्याच्या कलशांनी, सर्व तीर्थांचे व औषधींचे पाणी घेऊन सूर्याला स्नान घालावे. मग शंख घेऊन, देवाच्या डोक्यावर फुले ठेवावीत. मग पाणी उंचावरून ओतून स्नान करावे. प्रथम पाण्याने, मग दूध, पायस, तूप, मध, ऊसाचा रस याने स्नान घालावे. अग्निष्टोम, गोमेध, ज्योतिष्टोम, वाजपेय, राजसूय, अश्वमेध या यज्ञांप्रमाणे तूपादीने स्नान केल्यास फळ मिळते. जो हा स्नान विधी करतो किंवा भक्तीने पाहतो, त्याला हे सर्व पुण्य मिळते.
कोपनो दुष्टशीलश्च युवा वा वृद्ध एव च । । ६३ श्वित्री कुष्ठी च रोगी च काणो दुर्मतिरेव च । संकीर्णो जातिहीनश्च तथा न वृषलीपतिः । । ६४ कुब्जश्चाधस्तथा व्यंगः खल्वाटो विकलेन्द्रियः । अविनीतो दुरात्मा च विकलः पङ्गुरेव च । । ६५ तिथिनक्षत्रयोगानां वाराणां च तथा विभो । सूचको जीविकार्थं३ हि यश्च मूल्येन पाठयेत् । । ६६ ईदृशान्स्नापकान्सर्वान्वर्जयेत प्रयत्नतः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन परीक्ष्याः स्नापका बुधैः । । ६७ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे सांबोपाख्याने सूर्यप्रतिष्ठास्नानविधिवर्णनं नाम पञ्चत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
जो कोणी रागीट, वाईट वर्तन असलेला, तरुण किंवा म्हातारा असेल; ज्याला कोढ, श्वित्र किंवा इतर आजार आहेत; ज्याचा मन वाईट आहे, ज्याचे डोळे वाकडे आहेत, जात नसलेला किंवा मिश्र जातीचा आहे, किंवा नीच स्त्रीचा पती आहे; जो कुबडा, अपंग, टक्कल किंवा इंद्रियदोष असलेला आहे; जो उद्धट, दुष्ट, अपूर्णांग किंवा लंगडा आहे; जो उपजीविकेसाठी तिथी, नक्षत्र, वार सांगतो किंवा पैसे घेऊन वाचन करतो—अशा सर्वांना स्नानासाठी निवडू नये. म्हणून, बुद्धिमानांनी स्नान करणारे सर्वतोपरी काळजीपूर्वक तपासावेत.
सूर्यप्रतिष्ठावर्णनम् नारद उवाच अतः परं प्रवक्ष्यामि अधिवासनमुत्तमम् । सहस्रशीर्षा पुरुषो मण्डपं यत्नतो विशेत् । । १ ततोऽन्ये च शुचौ देशे असंस्पृष्टोपलेपने । मण्डलं पञ्चवर्णैस्तु आलिखेच्चतुरस्रकम् । । २ पताकातोरणच्छत्रध्वजमाल्याद्यलंकृतम् । विचित्रसुवितानाढ्यं प्रकीर्णकुसुमोत्करैः । । ३ तस्य मध्ये कुशास्तीर्णे मूर्तिः स्थाप्या विवस्वतः । तत्रास्यावाहनं कृत्वा दद्यादर्घ्यं विवस्वते । । ४ सुवर्णमधुपर्कादि कृत्वा१ तत्र विधानतः । देवस्य दर्शयेद्गां च सवत्सां रोहिणीं शुभाम् । । ५ नमो गोपतये तुभ्यं सहस्रांशो प्रसीद मे । एवमर्घ्येण सम्मन्त्र्य परिधाय च वाससी । । ६ यज्ञोपवीतमातिथ्यं तथाभ्यङ्गं तथैव च । वत्सरे वत्सरे तस्य नवमव्यङ्गमाहरेत् । । ७ श्रावणे मासि राजेन्द्र पवित्रं तस्य तद्धि वै । ब्राह्मणान्भोजयित्वा तु वर्षेवर्षे प्रयोजयेत् । । ८ अव्यङ्गं यदुशार्दूल श्रावणे मासि भास्करम् । सर्वगन्धैः समालभ्य चन्दनागुरुकुङ्कुमैः । । ९ अलङ्कारैरलङ्कृत्य कुसुमैश्च सुगन्धिभिः । मालाभिश्च विचित्राभिराबद्धाभिरनेकशः । । 1.136.१० ततो धूपं निवेद्याशु प्रतिमाग्रे प्रयत्नतः । सहस्रशीर्षा पुरुषो मण्डपं च प्रवेशयेत् । । ११ नमः शम्भवेति मन्त्रेण शय्यायां विनिवेशयेत् । विश्वतश्चक्षुरित्येव कुर्यात्कमलनिष्कलम् । । १२ पुनरेव च वक्ष्यामि सङ्कलीकरणं शुभम् । स्नापने तु यथाकार्यः स्वदेहे न्यास उत्तमः । । १३ प्रतिमायां तथा कार्यो यथा चालम्भनं बुधः । ॐ हुं खषोल्काय नमो मूलमन्त्रः प्रकीर्तितः । । १४ आदित्योऽयं स्वयं देवो ह्यक्षरेणोपबृंहितः । ॐकारं विन्यसेन्मूर्ध्नि हुंकारं नासिकोपरि । । १५ खकारं च ललाटे तु षकारं वदने न्यसेत् । लकारं चैव कंठे तु ककारं हृदये न्यसेत् । । १६ यकारं तु भुजे वामे नकारं दक्षिणे भुजे । मकारं वामकुक्षौ च विसर्गं दक्षिणे न्यसेत् ।। १७ ॐकारं तु सदा ध्यायेज्ज्वालामालासमाकुलम् । हुङ्कारं शुद्धवर्णाभं प्रसुवन्तमलं शुभम् ।। १८ खकारं चिन्तयेत्प्राज्ञो भिन्नाञ्जनसमप्रभम् । तरुणादित्यवर्णाभं खकारं चिन्तयेद्बुधः ।। १९ षोकारं तु महाबाहो हेमवर्णं विचिन्तयेत् । शुक्लपद्मनिभाकारमकारं चिंतयेद्बुधः ।।1.136.२० जातीकुसुमसंकाशं ह्रींकारं सर्ववर्णकम् । क्षीरवर्णं सकारं तु चिन्तयेत्सततं बुधः ।।२ १ नकारं हिमकुन्दाभं मकारममृताक्षरम् । ह्रींकारं विद्युत्संकाशं ह्रींकारं सर्ववर्णकम् ।।२२१ क्षीरवर्णं सकारं तु चिन्तयेत्सततं बुधः । नकारं स्वर्णवर्णाभं मकारं कनकप्रभम् ।।२३ ततो देवं महात्मानं सहस्रकिरणं रविम् । प्रसादाभिमुखं देवं शयनीये निवेशयेत् ।।२४ अग्निकार्यं ततः कुर्युरग्निकुण्डेषु वै द्विजाः । ततोऽरण्यां समुत्थाप्य अग्निं लौकिकमेव वा ।।२५ प्रज्वाल्याग्निं विधानेन कुर्याद्धोमं विचक्षणः । बह्वृचः पूर्वकाण्डेषु याम्यां मध्यन्दिनस्तथा ।।२६ पश्चिमे चैव च्छन्दोग उत्तरेऽथर्वणो मतः । मध्ये च भोजकः कुर्याद्धोमं यज्ञे यदुत्तम ।।२७ शमीपालाशोदुम्बराणि ह्यपामार्गस्तथैव च । द्वादश तु सहस्राणि अष्टौ चत्वारि एव च ।।२८ द्वे त्रीणि च सहस्राणि अथ वा एकमेव हि । अग्निर्मूर्धेति मन्त्रेण कुण्डस्यालम्भनं भवेत् ।।२९ उल्लिख्याभ्युक्ष्य तेनैव अग्निं दूतमिति स्मृताः । सम्बुध्यस्वाग्ने मन्त्रेण गर्भाधानं तु कारयेत् ।।1.136.३ ० सीमन्तेति पुनस्तत्र महामन्त्रेण होमयेत् । जातकर्म तथा प्रोक्तं प्राणायामं विदुर्बुधाः । । ३१ नमः स्वाहेति मन्त्रेण नामकरणमेव च । अन्नप्राशनमन्त्रेण अन्नप्राशनमादिशेत् । । ३२ ज्येष्ठमग्रेति मन्त्रेण तेन चूडोपकर्मणि । व्रतबन्धस्य मन्त्रेण व्रतबन्धं समादिशेत् । । ३३ समावर्तनमित्येव आकृष्णेति च होमयेत् । पत्नीसंयोजनं चैव स्वयमेव प्रकल्पयेत् । । ३४ अग्निहोत्रादिकं कर्म यज्ञकर्माणि यानि च । महाव्याहृतिमन्त्रेण होतव्यानि समन्ततः । । ३५ मातॄणां यज्ञभूतानां बलिकर्म प्रदापयेत् । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं कारयेदधिवासनम् । । ३६ त्रिरात्रं पञ्चरात्रं च अहोरात्रमथापि वा । ततः त्वलङ्कृतां स्नातां मणिरत्नैर्विभूषिताम् । । ३७ कृतरक्षां प्रयत्नेन प्रतिमामधिवासयेत् । देवागारादथैशाने दिग्भागे दिव्यमन्दिरम् । । ३८ कृत्वा कुशपरिस्तीर्णे वरास्तरणसंवृते । पूर्वशीर्षां तथा शय्यां शुक्लां शुक्लाम्बरोत्तराम् । । ३९ तस्यामावेशयेत्सम्यङ्महाश्वेतमुपाहरेत् । निक्षुभा दक्षिणे पार्श्वे वामे राज्ञी च कीर्तिता । । 1.136.४० दण्डपिङ्गलकौ चास्य स्थितौ पादप्रवेशितौ । तस्यां संवेशितायां तु शर्वर्यां प्रतिमां रवेः । । ४१ वसेत्तां रजनीं तत्र स्तूयमानश्चतुदिशम् । ब्राह्मणैर्बन्दिभिश्चापि गीतज्ञैश्चारणैस्तथा । । ४२ कुर्याज्जागरणं तत्र सूर्यभक्तिसमन्वितैः । प्रभातायां तु शर्वर्यां बोधयेदृग्विधानतः । । ४३ हविष्यं भोक्तुकामांस्तु ब्राह्मणान्भोजकांस्तथा । दक्षिणाभिश्च सम्पूज्य तैः कृतस्वस्तिवाचनः । ।४४ ततो गर्भगृहस्थाय मध्ये कृत्वा तु पिण्डिकाम् । विधिवत्तत्र सौवर्णं न्यसेत्सप्तहयं रथम् । ।४५ सर्वबीजौषधैश्चैव तत्र धृत्वा विधानवित् । दत्त्वार्घ्यं स्थापयेत्तत्र यजमानः सहायवान् । । ४६ शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैर्जलधारासहाक्षतैः । कृत्या पुण्याहशब्दं तु आलयस्य प्रदक्षिणाम् । ।४७ शुभलग्ने दिने ऋक्षे पूर्वाह्णे भानवे क्षणे । मुहूर्ते च शुभे भानोः प्रतिमां स्थापयेद्बुधः । ।४८ नाधोमुखीं नोर्ध्वमुखीं न पार्श्वावनतां तथा । समामभिमुखीं चेमां प्रतिमां तु निवेशयेत् । ।४९ पत्न्यौ चास्य ततः सम्यक्पार्श्वयोर्विनिवेशयेत् । निक्षुभा दक्षिणे पार्श्वे रवे राज्ञी तु वामतः । । 1.136.५० ततस्तदुपहारार्थं सम्भारं प्राक्तमाहृतैः । मोदकायूषिकापूपशष्कुलीभूतशीर्षकैः । । ५१ कृशरैः पायसोन्मिश्रैः सर्वदिक्षु क्षिपेद्बलिम् । इन्द्राय देवपतये बलिने वज्रपाणये । ।५ २ शतयज्ञाधिपतये तस्मै इन्द्राय ते नमः । त्रातारमिन्द्रमन्त्रेण इन्द्रस्यावाहनं भवेत् । । ५३ अग्नये रक्तनेत्राय ज्वालामालार्चिताय वै । शक्तिहस्ताय तीव्राय तथा चैवाजवाहिने । । आग्रेय्यामग्रिमन्त्रेण वह्नेरावाहनं स्मृतम् । । ५४ दण्डहस्ताय कृष्णाय महिषोत्तमवाहिने । सूर्यपुत्राय देवाय धर्मराजाय वै नमः । । ५५ यमाय त्विति मन्त्रेण मुद्रास्तस्यैव कीर्तिताः । नैर्ऋते खड्गहस्ताय नीललोहितकाय च । । ५६ सर्वबाह्याधिपतये विरूपाख्याय वै नमः । आयं गौरिति मन्त्रेण नैर्ऋत्यां तु प्रकल्पयेत् ।।५७ वारुण्यां पाशहस्ताय वरुणायेति कल्पयेत् । मन्त्रेणावाहनं विद्यात्पञ्चनद्यः सरस्वतीम् ।।५८ प्राणात्मकाय धूपाय अव्यङ्गायानिलाय च । ध्वजहस्ताय भीमाय नमो गन्धवहाय च ।।५९ तस्याप्यावाहनं विद्याद्यद्देवादेवहेडनम् । गदाहस्ताय सोमाय शुष्मिणे नृगताय च ।।1.136.६ ० गदापट्टिशहस्ताय सोमराजाय वै नमः । ईशावास्यं च गुह्या वै सोममन्त्रः प्रकीर्तितः ।।६ १ चतुर्मुखाय देवाय पद्मासनगताय च । कृष्णाजिननिषण्णाय नमो लम्बोदराय च ।।६२ गणाधिपतये देव नीलकण्ठाय शूलिने । विरूपाक्षाय रुद्राय त्रैलोक्याधिपते नमः ६ ३ सर्वनागाधिराजाय श्वेतवर्णाय भोगिने । सहस्रफणिने नित्यमनन्ताय नमोनमः ।।६४ नमोऽस्तु सर्पेभ्य इति मन्त्रश्चैव प्रकीर्तितः । पञ्चरात्रादिभिर्न्यासो ह्यंगन्यासः प्रयुज्यते ।।६५ तथोपक्षीरपानैश्च स्तुतिस्तोत्रैश्च भास्करम् । विप्रेभ्यो भोजकेभ्यश्च ततो दद्याच्च दक्षिणाम् ।।६६ सूर्यक्रतुं महापुण्यं नैव कुर्याददक्षिणम् । स्थाप्यतेऽनेन विधिना तद्भक्तैः प्रतिमा च या ।।६७ सा तु वृद्धिकरा नित्यं सान्निध्याच्च सदा भवेत् । सप्तजन्मसु तेषां तु न रोगाः सम्भवन्ति हि ।।६८ उपासते त्रिरात्रं ये भानोर्यात्राभिवासने । गन्धमाल्योपहारैस्तु ते यान्ति भुवनं रवेः ।।६९ आत्मीयं परकीयं वा प्रतिमास्थापनं रवेः । यः पश्यति पुमान्भक्त्या स स्वर्लोकमवाप्नुयात् । । 1.136.७० दशानामश्वमेधानां वाजपेयशतस्य च । फलं प्राप्नोति पुरुषः प्रतिष्ठाप्य दिवाकरम् । । ७१ यावत्कीर्तिः पुण्यकृता भानोः स्थाने निवेशिते । तावत्स तु यदुश्रेष्ठ सूर्यलोके महीयते । । ७२ स्थापने चास्य वै मन्त्रः प्रोक्तो लोकेषु पूजितः । ध्रुवा द्यौश्च ध्रुवा पृथ्वी ध्रुवं विश्वमिदं जगत् । । श्रेयसे यजमानस्य तथा त्वं ध्रुवतां व्रज । । ७३ स्थापयित्वा रविं भक्त्या विधिदृष्टेन कर्मणा । मासे मासे ऋतुफलं लभन्ते नात्र संशयः । । ७४ एकाहेनापि यद्भानोः पूजया प्राप्यते फलम् । न तु क्रतुशतैर्वीर प्राप्यते मानवैर्भुवि । । ७५ कृत्वापि सुमहत्पापं यः पश्चात्सेवते रविम् । स याति सूर्यलोकं तु नरो विगतकल्मषः । । ७६ न भवेदिष्टकानां च द्रवणं भूमिसंमिति । स्वर्गे महीयते तावत्कारको देववेश्मनः । । ७७ खण्डस्फुटितसंस्कारं कृत्वा यत्फलमाप्यते । न तु क्रतुसहस्रैस्तु प्राप्यते फलमुत्तमम् । । ७८ सिकतायामपि गृहं यस्तु कुर्याद्विभावसोः । गोपतेः स प्रियसदः प्रगच्छेद्गोपतेर्वरम् । । ७९ इत्येवं सुरवरस्य तस्य भानोर्भूतानां स्थितिनिलयप्रसूतिहेतोः । श्रीभागी भवति नरो निकेतकारी कल्पानां वसति शतं स सूर्यलोके । । 1.136.८० इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने सूर्यप्रतिष्ठावर्णनं नाम षट्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
नारद म्हणाले: आता मी सूर्यप्रतिष्ठेचे श्रेष्ठ विधी सांगतो. सहस्त्रशिरा पुरुषाने काळजीपूर्वक मंडपात प्रवेश करावा. त्यानंतर, दुसऱ्या शुद्ध जागी, जिथे कुठलाही अपवित्र स्पर्श नाही, तिथे पाच रंगांनी चौकोनी मंडळ काढावे. ते पताका, तोरण, छत्र, ध्वज, माळा आणि इतर सजावटींनी सुशोभित करावे, आणि सुंदर छत्रे व फुलांच्या राशीने भरावे. त्याच्या मध्यभागी कुशांच्या आसनावर विवस्वानाची मूर्ती स्थापित करावी. तिथे त्याचे आवाहन करून, त्याला अर्घ्य द्यावे. सुवर्ण, मधुपर्क इत्यादी विधिप्रमाणे तयार करून, देवतेला वत्सासह शुभ रोहिणी गाय दाखवावी. 'गोपतीस नमस्कार, सहस्त्रकिरण सूर्य, माझ्यावर कृपा कर'—असे म्हणून अर्घ्य अर्पण करावे आणि वस्त्र परिधान करावे. यज्ञोपवीत, पाहुणचार, अभ्यंग यथायोग्य करावे. प्रत्येक वर्षी, नव्या आणि निर्दोष मूर्तीचे आगमन करावे. श्रावण महिन्यात, राजन, त्याला पवित्र वस्त्र अर्पण करावे; ब्राह्मणांना जेवू घालून हे दरवर्षी करावे. हे अव्यंग सूर्य, यदुकुळातील वाघा, श्रावण महिन्यात सर्व सुगंधांनी—चंदन, अगर, कुंकुम—अभिषेक करावा. दागिने, सुगंधी फुले, विविध माळांनी सजवावे. मग, मूर्तीसमोर धूप अर्पण करावा आणि सहस्त्रशिरा पुरुषाला मंडपात आणावे. 'शंभूला नमस्कार' या मंत्राने शय्येवर ठेवावे; 'विश्वत: चक्षुः' या मंत्राने कमळ ठेवावे. पुन्हा, मी शुभ संकल्प सांगतो; स्नानाच्या वेळी स्वतःच्या शरीरावर न्यास करावा. मूर्तीवरही तसेच न्यास करावा. 'ॐ हुं खषोल्काय नम:' हा मूलमंत्र आहे. हा आदित्य स्वतः देव असून अक्षराने वाढवला आहे. ओंकार डोक्यावर, हुंकार नाकावर, खकार कपाळावर, षकार तोंडावर, लकार गळ्यावर, ककार हृदयावर न्यास करावा. यकार डाव्या भुजेला, नकार उजव्या भुजेला, मकार डाव्या कुशीला, विसर्ग उजव्या कुशीला न्यासावा. ओंकार नेहमी ज्वाळामाळेने वेढलेला आहे असे ध्यान करावे; हुंकार शुद्ध वर्णाचा, तेजस्वी आणि शुभ आहे असे ध्यान करावे. खकार काळ्या काजळासारखा, तरुण सूर्याच्या रंगाचा आहे असे ध्यान करावे. षकार सोन्यासारखा, मकार पांढऱ्या कमळासारखा आहे असे ध्यान करावे. ह्रींकार जाईच्या फुलासारखा, सर्व रंगांनी युक्त; सकार दूधासारखा पांढरा, नेहमी ध्यान करावा. नकार हिम किंवा कुंदासारखा, मकार अमृताक्षर; ह्रींकार वीजेसारखा, सर्व रंगांनी युक्त. सकार दूधासारखा पांढरा, नकार सोन्यासारखा, मकार सुवर्णासारखा तेजस्वी आहे असे ध्यान करावे. मग, महात्मा, सहस्त्रकिरण सूर्य, शुभ दिशेने शय्येवर ठेवावा. मग, द्विजांनी अग्निकुंडात अग्निहोत्र करावे; अरणीतून किंवा लौकिक अग्नीतून अग्नी प्रज्वलित करून, विधिप्रमाणे होम करावा. बह्वृच संहितेतील पूर्व, याम्य, मध्यंदिन, पश्चिम दिशेला छांदोग्य, उत्तर दिशेला अथर्वण, मध्यभागी भोजकाने यज्ञातील होम करावा. शमी, पळस, उंबर, अपामार्ग यांची लाकडे वापरावीत; बारा हजार, आठ, चार, दोन, तीन हजार किंवा एकही चालेल. 'अग्निर्मूर्धा' या मंत्राने कुंडाची स्थापना करावी. ओळखून, पाणी शिंपडून, अग्नी दूत मानावा. 'संबुध्यस्वाग्ने' या मंत्राने गर्भाधान विधी करावा. 'सीमन्तेति' या महामंत्राने सीमंत विधी, जातकर्म, प्राणायाम करावा. 'नमः स्वाहेति' या मंत्राने नामकरण, अन्नप्राशन मंत्राने अन्नप्राशन, 'ज्येष्ठमग्रेति' या मंत्राने चूडाकर्म, उपनयन मंत्राने उपनयन, 'समावर्तनमित्येव' आणि 'आकृष्णेति' या मंत्राने होम, पत्नीसंयोग स्वतः करावा. अग्निहोत्र व इतर यज्ञकर्मे महाव्याहृती मंत्रांनी करावीत. मातांसाठी बलिकर्म द्यावे; सर्व मनोकामना पूर्ण होण्यासाठी अधिवासन करावे. तीन, पाच रात्र किंवा दिवस-रात्र, स्नान करून, रत्नांनी सजवलेली मूर्ती, रक्षण करून, अधिवास करावा. देवगृहाच्या ईशान्य दिशेला, कुशांच्या आसनावर, शुभ वस्त्रांनी मांडलेल्या पांढऱ्या शय्येवर, पूर्वमुखी ठेवावी. त्यावर महाश्वेत ठेवावा; दक्षिणेस निक्षुभा, डावीकडे राणी ठेवावी. दंड व पिंगळा पायाजवळ ठेवावेत. अशा प्रकारे सूर्याची मूर्ती रात्री ठेवली की, ती रात्रभर ब्राह्मण, बंदी, गायक, आरण्यक यांच्या स्तुतीने जागवावी. तिथे सूर्यभक्तांनी जागरण करावे. पहाटे ऋग्वेद विधीने मूर्तीला जागे करावे. हविष्य खाणारे ब्राह्मण, भोजक यांना दक्षिणा देऊन, त्यांच्याकडून शुभ आशीर्वाद घ्यावा. मग, गर्भगृहाच्या मध्यभागी पिंडी तयार करून, सुवर्णाचा सप्तघोड्यांचा रथ ठेवावा. सर्व बिया, औषधी ठेवाव्यात. अर्घ्य अर्पण करून, यजमानाने सहाय्यकांसह स्थापना करावी. शंख, दुंदुभी, जलधारा, अक्षता, पुण्याह शब्दाने मंदिराची प्रदक्षिणा करावी. शुभ मुहूर्तावर, शुभ दिवशी, शुभ नक्षत्रात, पूर्वाह्णी, सूर्याच्या शुभ क्षणी, बुद्धिमानाने मूर्तीची प्रतिष्ठा करावी. ती खाली, वर किंवा वाकडी नसावी; सरळ, समोर पाहणारी ठेवावी. मग, त्याच्या दोन्ही बाजूंना पत्नी ठेवाव्यात; दक्षिणेस निक्षुभा, डावीकडे राणी. मग, पूर्वी गोळा केलेल्या नैवेद्य—मोदक, युषिका, पुप, शष्कुली, भूतशीर्षक, पायस मिसळलेला कृशर—सर्व दिशांना अर्पण करावा. इंद्राला, देवपतिला, वज्रपाणीस, शतयज्ञाधिपतीस नमस्कार करावा. 'त्रातारमिंद्रम्' या मंत्राने इंद्राचे आवाहन करावे. अग्नीला, रक्त नेत्र असलेल्या, ज्वाळामाळेने शोभलेल्या, शस्त्रधारी, तिव्र, मेंढ्यावर बसलेल्या, 'आग्रेय्य' मंत्राने आवाहन करावे. यमाला, दंडधारी, कृष्ण, उत्तम महिषावर बसलेल्या, सूर्यपुत्र, धर्मराज, 'यमाय' मंत्राने आवाहन करावे. नैऋत्य दिशेला, खड्गधारी, निळ्या-लाल वर्णाच्या, सर्व बाह्याधिपती, विरूप, 'आयं गौर्' मंत्राने नैऋत्याचे आवाहन करावे. पश्चिमेला, पाशधारी वरुण, 'वरुणाय' मंत्राने, पंचनद्यांसह सरस्वतीचे आवाहन करावे. वायू, धूप, अव्यंग, ध्वजधारी भीम, 'गंधवाह' मंत्राने आवाहन करावे. सोम, गदाधारी, शक्तिशाली, नरांमध्ये गतीमान, 'सोम' मंत्राने आवाहन करावे. चतुर्मुख, कमळासनस्थ, कृष्णाजिनावर बसलेला, 'लंबोदर' मंत्राने नमस्कार करावा. गणाधिपती, नीलकंठ, शूलधारी, विरूपाक्ष, रुद्र, त्रैलोक्याधिपतीस नमस्कार. सर्व नागाधिराज, श्वेतवर्ण, सहस्त्रफणी, अनंतास सतत नमस्कार. 'नमस्तु सर्पेभ्य:' मंत्राने आवाहन करावे; पंचरात्रादिक न्यास, अंगन्यास करावा. दूध, स्तुती, स्तोत्रांनी सूर्याची पूजा करावी; ब्राह्मण, भोजक यांना दक्षिणा द्यावी. सूर्यकृतू महापुण्यकर्म कधीही दक्षिणा विना करू नये; या विधीने भक्तांनी मूर्तीची प्रतिष्ठा करावी. ही मूर्ती नेहमी वृद्धी देणारी व सान्निध्याने राहणारी असते; सात जन्मांपर्यंत त्यांना रोग होत नाहीत. जे त्रिरात्र सूर्ययात्रा अधिवास करतात, ते गंध, माळा अर्पण करून सूर्यलोकात जातात. स्वतःचे किंवा दुसऱ्याचे असो, जो भक्तीने सूर्यप्रतिष्ठा पाहतो, तो स्वर्गात जातो. दहा अश्वमेध व शंभर वाजपेय यज्ञांचे फळ सूर्यप्रतिष्ठेत मिळते. जिथे सूर्य प्रतिष्ठित आहे, तिथे त्याची कीर्ती राहते तितका काळ, यदुकुळश्रेष्ठ, तो सूर्यलोकात पूजला जातो. प्रतिष्ठेचा मंत्र असा आहे: 'ध्रुव आकाश, ध्रुव पृथ्वी, ध्रुव हे विश्व; यजमानाच्या कल्याणासाठी तू ध्रुव हो.' विधिप्रमाणे भक्तीने सूर्यप्रतिष्ठा केल्यावर, प्रत्येक महिन्याला ऋतुफळ मिळते—यात शंका नाही. एक दिवस जरी सूर्याची पूजा केली, तरी जे फळ मिळते, ते शंभर यज्ञांनीही मिळत नाही. मोठे पाप केलेला जरी नंतर सूर्याची सेवा करतो, तरी तो निष्कलंक सूर्यलोकात जातो. विटांचे द्रवण किंवा मातीमिश्रण करू नये; देवगृह बांधणारा स्वर्गात तितका काळ पूजला जातो. तुटलेल्या, फुटलेल्या, जीर्ण मंदिराचे जी दुरुस्ती करतो, त्याला हजार यज्ञांनीही ते फळ मिळत नाही. वाळूतही जो अग्निगृह बांधतो, तो गोपतीचा प्रिय सखा होतो, गोपतीच्या श्रेष्ठ स्थानाला पोहोचतो. अशा प्रकारे, त्या देवांचा देव, सूर्य, सर्व भूतांचे आधार व उत्पत्ती कारण, त्याचे निवासस्थान करणारा मनुष्य भाग्यशाली होतो, आणि तो सूर्यलोकात शंभर कल्पे राहतो.
प्रतिष्ठापनविधिवर्णनम् नारद उवाच यः प्रासादं रचयति पुमान्देवतानां प्रयत्नात्तत्र प्रीत्या सपदि कुरुते स्थापनां भानुभक्तः । दिव्यान्भोगाँल्लभति च सदा कामतश्चाप्रमेयांस्तान्भुक्त्वासौ पुनरपि भवेच्चक्रवर्ती पृथिव्याम् । । १ ये मानवास्त्रिदशमूर्तिनिकेतनानि कुर्वन्ति साधुजनदृष्टिमनोहराणि । तेषां मृतेऽप्यपरमार्थमये शरीरे लोके परिभ्रमति कीर्तिमयं शरीरम् । । २ इति ते कथितमिदं देवपूज्यस्य सवितुः स्थापनमिवाधानम् । साधारणं विधानं शृणु देवानां प्रतिष्ठापने वीर । । ३ स्नातो भुक्तो वस्त्रालङ्कृतकुसुमैर्गन्धैः प्रतिमाया आस्तीर्णायां शय्यायां स्थापनं कुर्यात् । सुप्तायां तु स नृत्यगीतैर्जागरणैः सम्यगेवाधिवास्य दैवज्ञेन प्रतिदिष्टकाले संस्थापनं कुर्यात् । अभ्यर्च्य कुसुमगन्धानुलेपनैः शङ्खतूर्यनिर्घोषैः प्रादक्षिण्येन नयेदायतनस्य प्रयत्नेन कृत्वा बलिं प्रतिमामभ्यर्च्य ब्राह्मणांश्च साधून्दत्त्वा हिरण्यकलशं विधिना निक्षिपेत्पिंण्डिकामध्ये सुश्वभ्रे स्थापकदैवज्ञद्विजान्सम्यग्विशेषतोऽभ्यर्च्याकल्पान्तं भोगी भवतीह परत्र सुखी । ।४ विष्णोर्भागवता मताश्च सवितुः शम्भोः सभस्मद्विजा मातॄणामपि मातृमण्डलविदो विप्रा विदुर्ब्राह्मणाः । सर्वे यस्य विमुक्तशुक्लवसना बुद्धस्य रक्ताम्बरा ये यं देवमुपाश्रिताः सुविधिना तैस्तस्य कार्या क्रिया । । ५ सामान्यमिदं देवानामधिवासनं भवति मया कथितम् । क्रियमाणमिदं दृष्ट्वा देवानां प्रतिष्ठापनम् । । नरो भक्त्या इह कामानवाप्य स्वर्गभाजनं भवति । । ६ इदं ते कथितं राजन्प्रतिष्ठापनमादितः । यत्कृत्वा सवितुः स्नानं नरो याति मनोगतिम् । । ७ इत्थं कुर्यान्नरो भक्त्या सवितुः स्थापनं बुधः । कारयेत्पुरतो भक्तया सवितुः स्थापनं बुधः । । ८ इतिहासपुराणस्य श्रवणं पापनाशनम् । ताभ्यां हि श्रवणाद्वीर सान्निध्यं याति भास्करः । । ९ कृते त्वायतने तस्मिन्ये चान्ये चापि देवताः । तस्मात्कार्यं बुधैर्नित्यं धर्मश्रवणमादितः । । 1.137.१० वाचकं पूजयित्वा तु ब्राह्मणानुपपूज्य च । कारयेद्वाचनं वीर पुस्तकस्याग्रतो रवेः । । ११ सर्वस्वं स्थापके दद्याद्यत्किञ्जिद्गृहमागतम् । गोदानमथवा दद्यात्तस्य चित्तं प्रसादयेत् । । १२ इत्येष कथितो वीर प्रतिष्ठाकल्प आदितः । कृत्वा दृष्ट्वा च श्रुत्वा च यं नरोऽर्कमवाप्नुयात् । । १३ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने प्रतिष्ठापनविधिवर्णनम् नाम सप्तत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
नारद म्हणाले: जो कोणी देवतांचे मंदिर भक्तीने आणि प्रयत्नाने बांधतो, आणि सूर्यभक्त म्हणून लगेच प्रतिष्ठा करतो, त्याला नेहमी इच्छित दिव्य सुख मिळते, आणि ती उपभोगून तो पुन्हा पृथ्वीवर सम्राट म्हणून जन्म घेतो. जे लोक देवमूर्तींची सुंदर, सज्जनांच्या नजरेला आनंद देणारी मंदिरे बांधतात, त्यांचे शरीर जरी नष्ट झाले तरी, त्यांच्या कीर्तीचे शरीर या जगात फिरते. मी तुला सूर्याच्या प्रतिष्ठेचे आणि स्थापनेचे विधी सांगितले; आता सर्वसाधारण देवप्रतिष्ठेचे विधी ऐक. स्नान करून, जेवून, वस्त्र, फुले, सुगंध लावून, मूर्ती सजवलेल्या शय्येवर ठेवावी. ती शय्येवर झोपली असता, नृत्य, गीते, जागरण करून, ज्योतिषीने सांगितलेल्या वेळी प्रतिष्ठा करावी. फुले, सुगंध, लेप, शंख, वाद्य यांच्या गजरात, काळजीपूर्वक मंदिराची प्रदक्षिणा घालून, मूर्तीची पूजा करावी, ब्राह्मण व सज्जनांना सन्मान द्यावा, आणि विधिप्रमाणे सुवर्णकलश पिंडीच्या मध्यभागी, सुंदर खड्ड्यात ठेवावा; स्थापक, ज्योतिषी, ब्राह्मण यांना विशेष सन्मान द्यावा. त्यामुळे येथे कल्पांत सुख मिळते आणि परलोकातही सुख मिळते. विष्णूचे, भागवतांचे, सूर्याचे, शंभूचे, भस्मधारी द्विजांचे, मातृमंडळ जाणणारे, ज्ञानी ब्राह्मण—सर्वांनी आपल्या परंपरेनुसार, ज्या देवतेची उपासना करतात, त्या देवतेचे विधी करावेत. हे सर्वसाधारण देवाधिवासन मी सांगितले. हे देवप्रतिष्ठेचे विधी पाहून, भक्तीने जो मनुष्य करतो, त्याला येथे इच्छित फळ मिळते आणि तो स्वर्गाचा अधिकारी होतो. राजन, मी तुला प्रतिष्ठेचे सुरुवातीपासूनचे विधी सांगितले; सूर्यस्नान केल्याने मनासारखे फळ मिळते. बुद्धिमानाने भक्तीने सूर्यप्रतिष्ठा करावी. आपल्या समोर भक्तीने सूर्यप्रतिष्ठा करवावी. इतिहास, पुराणांचे श्रवण पाप नष्ट करते; त्याने, वीर, सूर्याचे सान्निध्य मिळते. त्या मंदिरात आणि इतर देवालयात, नेहमी धर्मश्रवण करावे. वाचकाचा सन्मान करून, ब्राह्मणांचे पूजन करून, वीर, सूर्याच्या समोर पुस्तकाचे वाचन करावे. स्थापकाला घरातील सर्व वस्तू द्याव्यात; किंवा गोडान करून त्याचे मन प्रसन्न करावे. वीर, प्रतिष्ठाकल्प मी सांगितला; जो हे करतो, पाहतो किंवा ऐकतो, तो सूर्यलोकात पोहोचतो.
ध्वजारोपणविधिवर्णनम् नारद उवाच हन्त ते कथयिष्यामि ध्वजारोपणमुत्तमम् । यदुक्तं ब्रह्मणा पूर्वमृषभाधिपते पुरः । । १ पुरा देवासुरे युद्धे यानि देवैर्जयेप्सुभिः । कृतान्युपरि चिह्नानि वाहनानि ध्वजानि तु । । २ लक्ष्मचिह्नध्वजं केतुरिति पर्यायनामभिः । कीर्तितः स च तस्येह प्रमाणं गदतः शृणु । । ३ ध्वजो वंशस्य कर्तव्यस्त्वविद्ध ऋजुरव्रणः । प्रासादव्यास तुल्यस्य ध्वजवंशप्रमाणतः । । ४ देवागारस्य ये प्रोक्ता मञ्जरीकलशादयः । अथ वा तत्प्रमाणस्तु ध्वजदण्डः प्रकीर्तितः । । ५ अन्तर्गृहस्य या वेदी सूत्रतः परिकल्पिता । तस्या व्यासो भवेद्वंशः प्रसादस्य यदूत्तम । । ६ अथ वा मूलसूत्रेण यो व्यासोऽन्तर्गृहस्य तु । प्रासादव्यास इति ते प्रोक्तश्चेह न संशयः । । ७ केतुर्भवेद्वरो वंशो न निम्नो न ऋजुस्तथा । पत्रं ध्वजे युगं चैव नलिकापुरुषस्तथा । । ८ चतुर्हस्ता भवन्त्येते प्रशस्ताः कृष्णनन्दन । अष्टहस्तप्रमाणस्तु विंशार्धस्य१ प्रमाणतः । । ९ सामान्यो ध्वजदण्डस्तु सर्वसाधारणो मतः । दण्डपाणिध्वजो यस्तु स्मृतः षोडशहस्तवान् । । 1.138.१० विंशद्धस्तात्परो दण्डो न कार्यः सर्वथा रवेः । युग्महस्तस्तु कर्तव्यो ध्वजदण्डो मनीषिभिः । । ११ चतुरङ्गुलविस्तीर्णः सुवृत्तो द्व्यङ्गुलोपरि । नातिसूक्ष्मो न च स्थूलो न कार्यो नतपर्वकः । । १२ समपर्वातु कर्तव्यः सुदृढः सूक्ष्म एव हि । वक्रः पुत्रविनाशाय सव्रणोऽर्थविनाशनः । । १३ रोगदो युग्महस्तस्तु भिन्नो दुःखमनन्तकम् । करोति हानि धर्मस्य हीनो यस्तु प्रमाणतः । । १४ वैषम्यमसमपर्वा दद्यात्कृच्छ्रमधोन्नतः । जयो जयन्तो जैत्रेयः४ शत्रुहन्ता जयावहः । । १५ नन्दोपनन्दनौ चैवेन्द्रोपेन्द्रौ गदितौ तथा । दशैते कीर्तिता भेदा ध्वजस्यानन्दसम्मिताः । । १६ द्विजहस्तस्तु जयो दण्डो जयन्तो द्विगुणो मतः । द्वादशहस्तस्तु जैत्रेयः शत्रुहन्ता कलान्वितः । । १७ जयावहस्तु विंशार्धो नन्द आदित्यसन्निभः । चतुर्दशोपनन्दस्तु इन्द्रः षोडश उच्यते । । १८ उपेन्द्रोऽष्टादशः५ प्रोक्तस्तथेन्द्रो विंशतिः स्मृतः । भिन्नो वक्रोऽसाधितश्च न कार्यो दण्ड एव हि । । १९ मूलमन्त्रेण कर्तव्यो व्यासतोऽन्तर्गृहस्य तु । ध्वजदण्डो महाबाहो अथ वा वास्तुमानतः । । 1.138.२० मञ्जरीमानतो वापि तदर्धेनाथवा विभो । पताका वै शुभा कार्या ध्वजवंशावलम्बिनी । । २१ देवागारस्य शिखरात्त्रिभागपरिमार्जनी । सा प्रोक्ता दशधा वीर मानतोमानतस्तथा । । २२ अङ्कुरः पल्लवश्चैव स्कन्धः शाखा तथैव च । पताका कदली वीर केतुर्लक्ष्म जयस्तथा । । २३ ध्वजश्च दशमः प्रोक्तः सर्वदेवमयोव्ययः । अङ्कुरो द्वयंगुलः प्रोक्तः पल्लवश्चतुरङ्गुलः । । २४ स्कन्धः षडङ्गुलः प्रोक्तः शाखा चाष्टाङ्गुलो मता । एकादशपताका तु कदली च चतुर्दश । । २५ केतुस्तु षोडशः प्रोक्तो लक्ष्माष्टादशमुच्यते । जया विंशति वै प्रोक्ता एतावत्त्वङ्गुलानि तु । । २६ देवागारस्य कुम्भस्य प्रसन्ना सा प्रमार्जनी । अङ्कुरेति पताका सा विज्ञेया यदुनन्दन । । २७ पल्लवेति द्वितीयस्य मार्जनी परिकीर्तिता । त्रिभागमार्जनीस्कन्धः शाखा वै पञ्चमस्य तु । । २८ षष्ठस्योक्ता पताका तु कदली सप्तमस्य तु । अष्टमस्य तथा केतुर्लक्ष्म च नवमस्य तु । । २९ ततस्तु दशमः प्रोक्तो जयन्तो यदुनन्दन । वृषस्थानावमार्गी तु ध्वजस्तु परिकीर्तितः । । 1.138.३० गजो मेषोऽथ महिषः कबन्धस्तु वृषस्तथा । हरिणोऽथ नरश्चैव नरश्च नरसत्तम । । ३१ स्थानान्येतानि भूयोऽथ१ प्रयुक्तस्य ध्वजस्य तु । दिशभागे तु पूर्वात्तु क्रमेण परिकल्पयेत् । । ३२ एवं दशविधा प्रोक्ता पताका तत्त्वदर्शिभिः । कर्तव्या सा यथापूर्वं तच्छृणु त्वं नराधिप । । ३३ शुक्लवस्त्रमयी चित्रा सघण्टा सुमनोहरा । नानाचामरसम्पन्ना किङ्किणीजालमण्डिता । । ३४ ध्वजाग्रे चैव कर्तव्यो देवतालिङ्गसूचकः । काञ्चनो वाथ रौप्यो वा मणिरत्नमयोऽपि वा । । ३५ रङ्गकैर्लिख्यते वापि तद्वाहनसमाकृतिः । ध्वजदण्डोऽत्र विन्यस्तः कर्तव्यो यदुनन्दन । । ३६ गरुत्मात्मांस्तु ध्वजो विष्णोरीश्वरस्य ध्वजो वृषः । ब्रह्मणः पङ्कजं कार्यं रवेर्धर्मः स्मृतो ध्वजः । । ३७ हंसो१ जलाधिपस्योक्तः सोमस्य तु नरो ध्वजः । बलदेवस्य कालस्तु कामस्य मकरध्वजः । । ३८ सिंहो ध्वजस्तु दुर्गायाः कीर्तितो यदुनन्दन । गोधा चापि उमादेव्या रैवतस्य हयः स्मृतः । । ३९ कच्छपो वरुणस्योक्तो वातस्य हरिणो मतः । पावकस्य तथा मेष आखुर्गणपतेर्मतः । । 1.138.४० ब्रह्मर्षीणां [https://vedastudy.yolasite.com/kusha1.php कुशः] प्रोक्त इत्येषा ध्वज कल्पना । यस्य यद्वाहनं प्रोक्तं तत्तस्य ध्वज उच्यते । । ४१ विष्णोर्ध्वजे तु सौवर्णं दण्डं कुर्याद्विचक्षणः । पताका चापि पीता स्याद्गरुडस्य समीपगा । । ४२ ईश्वरस्य ध्वजे दण्डो राजतो यदुनन्दनः । पताका चापि शुक्ला स्याद्वृषभस्य समीपगा । । ४३ पितामहध्वजे दण्डः स्मृतस्ताम्रमयो बुधैः । पद्मवर्णा पताका स्यात्पङ्कजस्य समीपगा । । ४४ आदित्यस्य च सौवर्णो ध्वजे दण्डः प्रकीर्तितः । पञ्चवर्णा पताका स्याद्धर्मस्याधोगता नृप । । ४५ किङ्किणीजालसम्पन्ना नानबुद्बुदसन्निभा । पुष्पमालोपसम्पन्ना नानावादिभिरावृता । । ४६ दण्ड इन्द्रध्वजस्योक्तः काञ्चनो यदुनन्दन । पताका बहुवर्णा स्यात्कुञ्जरस्य समीपगा । । ४७ आयसश्चापि दण्डोक्तो यमचिह्नं विचक्षणैः । पताका वर्णतः कृष्णा महिषस्य समीपगा । । ४८ जलाधिपध्वजो दण्डो राजतः परिकीर्तितः । पताका सर्वतः श्वेता विचित्रा सा च कथ्यते । । ४९ ध्वजे चापि कुबेरस्य दण्डो मणिमयः स्मृतः । पताका चापि रक्ता स्यान्नरपादसमीपगा । । 1.138.५० बलदेवध्वजे दण्डो राजतो यदुनन्दन । पताका वर्णतः शुक्ला तालस्याधोगता स्मृता । । ५१ कामध्वजे त्रिलोहः स्याद्दण्डो यदुकुलोद्वह । पताका रोहिणी तत्र मकरस्य समीपगा । । ५२ मायूरं कार्त्तिकेयस्य चिह्नं लोकेषु गीयते । त्रिलोहदण्डमारूढं बहुरत्नविभूषितम् । । ५३ बहुवर्णकचित्रा तु पताका कथिता बुधैः । हस्तिदन्तभवं दण्डं कुर्याद्गणपतेर्नृप । । ५४ ताम्रदण्डं समारुढं संशुद्धं सम्प्रतिष्ठितम् । शुक्ला पताका कर्तव्या सुप्रमाणा महीपते । । ५५ मातॄणां चापि कर्तव्यो नैकरूपो ध्वजो बुधैः । पताकाभिरनेकाभिबर्हुरत्नाभिरन्वितः । । ५६ रेवतस्यापि कर्तव्यो ध्वजो वाजी नराधिप । रक्ता पताका तत्रापि कर्तव्या यदुनन्दन । । ५७ चामुण्डामन्दिरे कार्यः शिरोमालाकुलो ध्वजः । नीला पताका कर्तव्या दण्डो लोहमयस्तथा । । ५८ रीतीमयश्च मातॄणां रेवतस्य च कारयेत् । गौर्या ध्वजस्ताम्रमयः पताका गोपसन्निभा । । ५९ स्वर्णदण्डस्तु वीरस्य ध्वजो मेषसमन्वितः । पताका बहुरत्नाढ्ये१ कर्तव्या यदुनन्दन । । 1.138.६० अश्मसारमयो दण्डो ध्वजो वातस्य उच्यते । पताका कृष्णवर्णा तु हरिणस्य समीपगा । । ६१ भगवत्या ध्वजो दण्डः सर्वरत्नमयः स्मृतः । पताका तु त्रिवर्णा स्यात्सिंहस्याधोगता नृप । । ६२ एवंविधमिमं कृत्वा ध्वजं लक्षणलक्षितम् । अधिवास्य ततो राजंस्तत आरोपयेद्बुधः । । ६३ ततः सर्वौषधीभिश्च स्नापयित्वा प्रयत्नतः । समालभ्य च बध्नीयान्मध्ये प्रतिसरान्नृप । । ६४ कल्पयित्वा शुभां वेदिं कलशैरुपशोभिताम् । तस्यां वेद्यां समारोप्य तां रात्रिमधिवासयेत् । । ६५ नानाकुसुमचित्रां च स्रजं तस्यानुलम्बयेत् । समभ्यर्च्य प्रयत्नेन धूपमस्य निवेदयेत् । । ६६ बलिकर्म ततः कृत्वा कृशरापूपकादिभिः । पलालपूपिकाभिश्च दधिपायससूपकैः
नारद म्हणाले: आता मी तुला उत्तम ध्वजारोहण विधी सांगतो, जो पूर्वी ब्रह्मदेवाने वृषभाधिपतीसमोर सांगितला होता. पूर्वी, देव-दानव युद्धात, विजयासाठी देवांनी वेगवेगळ्या चिन्हांचे, वाहनांचे आणि ध्वजांचे निर्माण केले. चिन्ह असलेला ध्वज 'केतु' या नावाने ओळखला जातो; त्याची योग्य मापे मी सांगतो, ऐक. ध्वजाचा दांडा सरळ, भोक नसलेला, डाग नसलेला असावा, आणि त्याची लांबी मंदिराच्या रुंदीइतकी असावी. मंदिराच्या शिखराच्या किंवा मंजिरीच्या मापाएवढा ध्वजदांडा असावा. मंदिराच्या आतल्या वेदीचे माप जितके, तितका दांडा असावा. किंवा मुख्य दोऱ्याने मोजलेली आतली रुंदी, तीच मंदिराची रुंदी मानावी. उत्तम ध्वजाचा दांडा ना खाली वाकलेला, ना वाकडा असावा. ध्वज, युग, नळी, आणि ध्वजावरची मूर्ती—हे चार भाग असावेत. आठ हात माप सर्वसाधारण आहे; 'दंडपाणी' ध्वज सोळा हाताचा असावा. सूर्यध्वजाचा दांडा वीस हातांपेक्षा मोठा कधीच करू नये. युगमधला दांडा चार बोट रुंद, गोल, दोन बोटांपेक्षा जाड, ना फार पातळ, ना फार जाड, सांध्यावर वाकडा नसावा. सांधे सम, मजबूत, पातळ असावेत. वाकडा दांडा मुलांचा नाश करतो; जखमी दांडा संपत्तीचा नाश करतो. युगाचा दांडा रोग देतो; तुटलेला दांडा अनंत दुःख देतो. मापात कमी दांडा धर्माचा नाश करतो. असमान सांधे, मधे उंचावलेला दांडा कष्ट देतो. ध्वजाचे दहा प्रकार: जय, जयंत, जैत्रेय, शत्रुहंता, जयावह, नंद, उपनंद, इंद्र, उपेंद्र—हे सर्व आनंददायक मानले जातात. जय दांडा दोन हात, जयंत दुप्पट, जैत्रेय बारा हात, शत्रुहंता कलायुक्त, जयावह वीस हात, नंद सूर्यासारखा, उपनंद चौदा, इंद्र सोळा, उपेंद्र अठरा, इंद्र वीस हाताचा. तुटलेला, वाकडा, अपूर्ण दांडा कधी करू नये. मूलमंत्राने, मंदिराच्या रुंदीप्रमाणे किंवा वास्तुमानाप्रमाणे, किंवा मंजिरीच्या अर्ध्या मापाने दांडा करावा. शुभ पताका ध्वजदांडावर लावावी. मंदिराच्या शिखरापासून एक तृतीयांश लांबीची असावी. ध्वजाचे दहा भाग: अंकुर, पल्लव, स्कंध, शाखा, पताका, कदली, केतु, लक्ष्मा, जया, आणि ध्वज—हे सर्व देवमय व अविनाशी आहेत. अंकुर दोन बोट, पल्लव चार, स्कंध सहा, शाखा आठ, पताका अकरा, कदली चौदा, केतु सोळा, लक्ष्मा अठरा, जया वीस बोटांची. मंदिराच्या कळसाची शुभ पताका 'अंकुर' म्हणून ओळखली जाते. पल्लव दुसरा, स्कंध तिसरा, शाखा पाचवा, पताका सहावा, कदली सातवा, केतु आठवा, लक्ष्मा नववा, जया दहावा. ध्वजाच्या स्थानासाठी: वृषभ, हत्ती, मेंढा, महिष, कबंध, हरिण, मनुष्य—हे स्थान आहेत. पूर्वेकडून क्रमाने लावावेत. अशा दहा प्रकारच्या पताका ज्ञानी सांगतात; त्या सांगितलेल्या क्रमाने कराव्यात. पांढऱ्या वस्त्राची, रंगीबेरंगी, घंटांनी, सुंदर, विविध चामरांनी, किंकिणीच्या माळांनी सजवलेली असावी. ध्वजाच्या टोकाला देवतेचे चिन्ह—सोन्याचे, चांदीचे, रत्नमय किंवा रंगवलेले, किंवा वाहनाची आकृती—लावावी. ध्वजदांडा तिथे रोवावा. विष्णूचा गरुडध्वज, शंकराचा वृषध्वज, ब्रह्माचा कमल, सूर्याचा धर्मध्वज. जलाधिपतीचा हंस, सोमाचा मनुष्य, बलरामाचा हल, कामाचा मकरध्वज. दुर्गेचा सिंहध्वज, उमादेवीचा गोधा, रेवताचा घोडा. वरुणाचा कासव, वायूचा हरिण, अग्नीचा मेंढा, गणपतीचा उंदीर. ब्रह्मर्षींचा कुशध्वज. प्रत्येक देवतेच्या वाहनाचेच तिचे ध्वज मानावे. विष्णूच्या ध्वजाचा दांडा सुवर्णाचा, पताका पिवळी, गरुडाजवळ असावी. शंकराच्या ध्वजाचा दांडा चांदीचा, पताका पांढरी, वृषाजवळ असावी. ब्रह्माच्या ध्वजाचा दांडा तांब्याचा, पताका कमलवर्णाची. सूर्याच्या ध्वजाचा दांडा सुवर्णाचा, पताका पंचवर्णी, धर्म खाली असावा. किंकिणीच्या माळांनी, फुलांच्या माळांनी, विविध वाद्यांनी वेढलेली असावी. इंद्राच्या ध्वजाचा दांडा सोन्याचा, पताका रंगीबेरंगी, हत्तीच्या जवळ. यमाचा दांडा लोखंडाचा, चिन्ह यमाचे, पताका काळी, महिषाजवळ. वरुणाचा दांडा चांदीचा, पताका पूर्णपणे पांढरी व रंगीबेरंगी. कुबेराचा दांडा रत्नमय, पताका लाल, मानवपादाजवळ. बलरामाचा दांडा चांदीचा, पताका पांढरी, ताडाच्या पानासारखी. कामध्वजाचा दांडा त्रिलोही, पताका रोहिणी, मकराजवळ. कार्तिकेयाचे चिन्ह मोर, दांडा त्रिलोही, रत्नांनी सजवलेला. पताका रंगीबेरंगी. गणपतीचा दांडा हस्तिदंती, पताका पांढरी. मातृका आणि रेवतासाठी विविध रूपांचे ध्वज, अनेक पताका, रत्नांनी युक्त. रेवताचा घोडाध्वज, पताका लाल. चामुंडा मंदिरात शिरोमाळेने सजलेला ध्वज, पताका निळी, दांडा लोखंडाचा. मातृका व रेवतासाठी रीतिमय दांडा; गौरीसाठी तांब्याचा दांडा, पताका गवळणीसारखी. वीराचा दांडा सुवर्णाचा, मेंढ्याचा ध्वज, पताका रत्नांनी युक्त. वायूसाठी दांडा दगडाचा, पताका काळी, हरिणाजवळ. भगवतीसाठी सर्व रत्नांचा दांडा, पताका त्रिवर्णी, सिंहासारखी खाली. अशा शुभ चिन्हांनी युक्त ध्वज तयार करून, अधिवास करून, नंतर तो उभारावा. मग सर्व औषधींनी स्नान करून, सुगंध लावून, मध्ये रक्षा बांधावी. शुभ वेदी कलशांनी सजवून, त्यावर ध्वज ठेवून, ती रात्रभर अधिवास करावा. विविध फुलांच्या माळा लावाव्यात; काळजीपूर्वक पूजा करून, धूप अर्पण करावा. मग कृशर, पुपक, इत्यादी नैवेद्य, पाला, पुपिका, दही, दूध, सूप यांनी बलिकर्म करावे.
६७ उद्दिश्य लोकपालेभ्यो बलिं दद्याच्च वायसैः । ब्राह्मणान्स्वस्ति वाच्याथ कृत्वा पुण्याहमङ्गलम् । । ६८ वादित्रकृतनिर्घोषं जलं संस्कारसंयुतम् । नानाबुद्बुदसपन्नं वेष्टितं नववाससा । । ६९ शुभे लग्ने दिने ऋक्षे ध्वजं चारोपयेद्बुधः । विन्यस्य स्वर्णकलशं श्वभ्रराजं ध्वजस्य तु । । 1.138.७० एवमारोपयेद्यस्तु ध्वजं देवालयोपरि । स श्रिया वर्धते नित्यं प्राप्नोति परमां गतिम् । । ७१ असुरा वासमिच्छन्ति ध्वजहीने सुरालये । तस्माद्देवालयं प्राज्ञो ध्वजहीनं न कारयेत् । । ७२ मन्त्रश्च स्थापने प्रोक्तो विधानज्ञैर्ध्वजस्य तु । एह्येहि भगवन्देव देववाहन वै खग । । ७३ श्रीकरः श्रीनिवासश्च जय जैत्रोपशोभित । व्योमरूप महारूप धर्मात्मंस्त्वं च वै गतेः । । ७४ सान्निध्यं कुरु दण्डेऽस्मिन्साक्षी च ध्रुवतां व्रज । कुरु वृद्धिं सदा कर्तुः प्रासादस्यार्कवल्लभ । । ७५ ॐ एह्येहि भगवन्नीश्वरविनिर्मित उपरिचरवायुमार्गानुसारिञ्छ्रीनिवास रिपुध्वंस यक्षनिलय सर्वदेवप्रियं कुरु सान्निध्यं शान्ति स्वस्त्ययनं च मेभयं सर्वविघ्ना व्यपसरन्तु । । ७६ मन्त्रेणानेन राजेन्द्र श्वभ्रे दण्डे निवेशयेत् । पताकां पूर्वमन्त्रेण स्थित्या पूर्वमुखो नृप । । ७७ क्षिपेदूर्ध्वमथाकाशं प्रासादशिखराद्विभोः । यजमानस्ततः पश्येत्पताकां यदुनन्दन । । ७८ प्रासादपुरतो वापि पताकां पातयेद्यदि । इन्द्रलोकं तदा कर्ता विशेद्वै यदुनन्दन । । ७९ आग्नेय्यामग्निलोकं तु याम्यां यमसदो भजेत् । नैऋत्यां नैऋतं लोकं वारुण्यः वारुणं व्रजेत् । । 1.138.८० यस्य देवस्य यद्वेश्म कृतं यदुकुलोद्वह । तस्य लोकमवाप्नोति वृषस्थानगतो यदि । । ८१ वायव्ये वायुमाप्नोति सौम्यायां सोममाप्नुयात् । ऐशान्यामीशमाप्नोति कर्ता वै देववेश्मनः । । ८२ य एवं कारयेद्भक्त्या ध्वजस्यारोपणं रवेः । स हि भुक्त्वा परान्भोगान्सूर्यलोके महीयते । । ८३ तेजसाम्बुजसंकाशः कान्त्या चाम्बुजसन्निभः । द्विजातितुल्यः प्रभया विक्रमेण च गोपतेः । । ८४ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने ध्वजारोपणविधिवर्णनं नामाष्टत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः
दिशांच्या रक्षणासाठी, प्रथम दिशा-पालांना आणि नंतर कावळ्यांना नैवेद्य द्यावा. मग ब्राह्मणांकडून मंगलाशीर्वाद घ्यावेत, पुण्यकार्ये करावीत. वाद्यांचा गजर, विधिपूर्वक शुद्ध केलेले पाणी, त्यात रंगीबेरंगी फुग्यांसारख्या बुडबुड्यांनी सजवलेले, आणि नवीन वस्त्रात गुंडाळलेले असे सर्व तयार करावे. शुभ मुहूर्तावर, चांगल्या दिवशी व नक्षत्रात, ज्ञानी व्यक्तीने ध्वज उभारावा. ध्वजाच्या पायाजवळ सोन्याचा कलश ठेवावा. जो कोणी अशा प्रकारे देवळावर ध्वज उभारतो, त्याला नेहमीच संपत्ती मिळते आणि तो उच्चतम स्थानाला पोहोचतो. ध्वज नसलेल्या देवळात असुर राहायला इच्छितात; म्हणून, शहाण्या माणसाने कधीही ध्वजाशिवाय देऊळ ठेवू नये. ध्वज स्थापनेसाठी मंत्र असा आहे: 'या या भगवंत, देवांचे वाहन, पक्षीराज, श्रीसंपन्न, विजयाने शोभलेला, आकाशासारखा, महान रूपाचा, धर्मात्मा, तूच मार्ग आहेस. या काठीवर तुझं सान्निध्य कर, साक्षी राहा, स्थिरता दे. नेहमीच कर्त्याला आणि देवळाला वाढ दे, सूर्याच्या प्रियतेने.' 'ॐ या या भगवंत, ईश्वरनिर्मित, वरच्या वाऱ्याच्या मार्गाने येणारा, श्रीसंपन्न, शत्रूंचा नाश करणारा, यक्षांचे निवासस्थान, सर्व देवांना प्रिय, सान्निध्य दे, शांती, मंगल, भय दूर कर, सर्व विघ्ने दूर होऊ दे.' या मंत्राने काठी ध्वजपायात रोवावी. ध्वज पूर्वेकडे तोंड करून, पूर्वीच्या मंत्राने बांधावा. मग तो देवळाच्या शिखरावरून वर उचलावा. यजमानाने तो ध्वज पाहावा. जर ध्वज देवळासमोर पडला, तर कर्त्याला इंद्रलोक मिळतो. आग्नेय दिशेला अग्निलोक, दक्षिणेला यमाचे स्थान, नैऋत्येला नैऋतलोक, पश्चिमेला वरुणलोक मिळतो. ज्या देवतेचे देऊळ आहे, आणि जर ध्वज वृषभाच्या स्थानावर ठेवला, तर त्या देवतेचे लोक मिळते. वायव्येला वायुलोक, उत्तरेला सोमलोक, ईशान्येला ईश्वरलोक मिळतो. जो भक्तीने सूर्यध्वज उभारतो, तो उत्तम सुख उपभोगून सूर्यलोकात सन्मान मिळवतो. तेजाने कमळासारखा, कांतीने कमळासारखा, द्विजासारखा तेजस्वी, आणि गोपालासारखा पराक्रमी होतो. अशा प्रकारे 'ध्वजारोहण विधीचे वर्णन' या अध्यायाचा समारोप झाला.
भोजकानयनवर्णनम् साम्ब उवाच त्वत्प्रसादान्मया प्राप्तं रूपमेतत्पुरातनम् । प्रत्यक्षदर्शनं चापि भास्करस्य महात्मनः । । १ सर्वमेतत्तु सम्प्राप्य पुनश्चिन्ताकुलं मनः । देवस्य परिचर्यायाः पालनं कः करिष्यति । । २ गुणयुक्तं द्विजं किञ्चित्समर्थं परिपालने । ममैवानुग्रहाद्ब्रह्मन्द्विजं व्याख्यातुमर्हसि । । ३ एवमुक्तस्तु साम्बेन नारदः प्रत्युवाच तम् । न द्विजाः परिगृह्णन्ति देवस्य स्वीकृतं धनम् । । ४ विद्यते हि धनं ह्यत्र गुणश्चायं प्रतिग्रहः । देवचर्यागतैर्द्रव्यैः क्रिया ब्राह्मी न विद्यते । । ५ अवज्ञया च कुर्वन्ति ये क्रियां लोभमोहिताः । अपाङ्क्तेया भवन्तीह ते वै देवलका द्विजाः । । ६ देवस्वं ब्राह्मणत्वं च यो लोभादुपजीवति । स पापात्मा नरो लोके गृध्रोच्छिष्टेन जीवति । । ततो न ब्राह्मणः कश्चिद्देवचर्यां करिष्यति । । ७ विधिज्ञं ज्ञानवन्तं च परिचर्याक्षमं तथा । देव एव तमाख्यातुं तस्मात्तं शरणं व्रज । । ८ अथवा यदुशार्दूल उग्रसेनपुरोहितम् । गत्वा१ गौरमुखं पृच्छ स ते कामं विधास्यति । । ९ नारदेनैवमुक्तस्तु साम्बो जाम्बवतीसुतः । सुखासीनं गृहे वीर उग्रसेनपुरोहितम् । । 1.139.१० कृतपूर्वाह्णिकं वीर विप्रं गौरमुखं नृप । विनयेनोपसङ्गम्य साम्बो वाक्यमथाब्रवीत् । । ११ मया भानोः प्रसादेन कारितं विपुलं गृहम् । सपत्नीकं ससैन्यं च पृथिव्यां सारवत्स्थितम् । । १२ सर्वं तस्मिन्मया दत्तं कृतं मूर्तेश्च मण्डलम् । तस्मादिष्ट्वा विशिष्टेभ्यो देयं दानं मनोगतम् । । १३ तत्सर्वं मम सम्प्रीत्या गृहाण त्वं महामुने । साम्बवाक्यमिदं श्रुत्वा प्रत्युवाच महामुनिः । । १४ गौरमुख उवाच ब्रवीम्यहमशेषेण यथावदनुपूर्वशः । अहं विप्रो भवान्राजा स च देवपरिग्रहः । । अपरस्परमेवं तु ग्रहणं मे विरुध्यते । । १५ ब्रह्मविद्याप्रणीतानि स्वकर्माणि द्विजातयः । कुर्वाणा न प्रहीयन्ते अन्यथा भिन्नवृत्तयः । । १६ क्षान्तिरध्यापनं२ जापः सत्यं च यदुनन्दन । एतानि विप्रकर्माणि न देवार्थपरिग्रहः
सांब म्हणाला, 'तुमच्या कृपेने मला हे प्राचीन रूप मिळाले आणि सूर्यदेवाचे प्रत्यक्ष दर्शनही झाले. हे सर्व मिळूनही आता मनात विचार येतो—देवतांची सेवा आणि देखभाल कोण करणार? गुणी, समर्थ असा ब्राह्मण कोण आहे, हे कृपया सांगावे.' सांबने असे विचारल्यावर नारद म्हणाले, 'ब्राह्मण देवतेसाठी दिलेले धन स्वीकारत नाहीत. इथे धन आहे, पण ते स्वीकारणे योग्य नाही; देवसेवेच्या वस्तूंनी केलेली कर्मे ब्राह्मणांची मानली जात नाहीत. जे लोभ व मोहामुळे अशा वस्तूंनी कर्म करतात, त्यांना 'देवलक' म्हणतात आणि ते पंक्तीत बसण्यास अपात्र ठरतात. जो लोभापोटी देवतेचे किंवा ब्राह्मणत्वाचे धन उपभोगतो, तो या जगात पापी ठरतो, गिधाडाच्या उरलेल्या अन्नावर जगणाऱ्यासारखा. म्हणून, ब्राह्मणाने देवसेवा करू नये. जो विधी जाणतो, ज्ञानी आहे आणि सेवा करू शकतो, त्याला देवतेनेच नेमावे; म्हणून त्याच्याकडे जा. किंवा, यदुकुळातील श्रेष्ठ, उग्रसेनाचा पुरोहित गौरमुख याच्याकडे जा; तो तुझे मनोकामना पूर्ण करील.' नारदांनी असे सांगितल्यावर सांब, जांबवतीचा पुत्र, गौरमुख ब्राह्मणाकडे गेला. त्याने सकाळची पूजा उरकलेली असताना, आदराने त्याच्याजवळ जाऊन म्हणाला, 'सूर्यदेवाच्या कृपेने मी मोठे घर बांधले, पत्नी व सैन्यासह पृथ्वीवर स्थिर केले. सर्व काही तिथे दिले, मूर्तीची स्थापना केली; आता योग्य लोकांना दान द्यायचे आहे. कृपया हे सर्व प्रेमाने स्वीकारा.' सांबचे हे शब्द ऐकून गौरमुख म्हणाला, 'मी ब्राह्मण आहे, तू राजा आहेस, आणि ते देवतेचे धन आहे; असे परस्पर स्वीकारणे मला योग्य वाटत नाही. ब्राह्मणांनी ब्रह्मविद्येने ठरवलेली आपली कर्मे सोडू नयेत; अन्यथा त्यांचे आचार बिघडतात. क्षमा, अध्यापन, जप आणि सत्य—हेच ब्राह्मणांचे कर्तव्य आहे, देवतेसाठीचे दान स्वीकारणे नव्हे.'
१७ यदि देवार्थदानं१ स्यात्ततो देवलका द्विजाः । देवद्रव्याभिलाषश्च ब्राह्मण्यं तु विमुञ्चति । । १८ देवद्वारे च यद्दानं ब्राह्मणाय प्रयच्छति । द्वावेतौ पापकर्तारावात्मदोषेण मानवौ । । १९ देवार्थदानं२ वार्ष्णेय यद्गृहीत्वा च यो द्विजः । श्राद्धे वा यदि वा सत्रे तज्जुहोति ददाति वा । । भिन्न वृत्तो द्विजः पापो राक्षसः सोऽभिजायते । । 1.139.२० द्विजो देवलको यत्र पङ्क्त्यां भुङ्क्ते महीपते । अन्नान्युपस्पृशेन्नीचा सा पङ्क्तिः पापमाचरेत् । । २१ द्विजो देवलको यस्य संस्कारं सम्प्रयच्छति । सोऽधोमुखान्पितॄन्सर्वानाक्रम्य विनिपातयेत् । । २२ आत्मानं पातयेद्यस्तु सोन्यानुद्धरते कथम् उद्धरिष्यति चात्मानमित्येषा कल्पनाधमा । । २३ यो हठाच्च भयाच्चैव कुरुते रविवेश्मनः । वृत्तिं विधत्ते विप्रत्वात्पतितस्स तु जायते । । २४ सप्रतिग्रहमन्त्रेण द्विजोऽश्नाति परिग्रहम् । देवप्रतिग्रहार्थेषु वेदवाक्यं न विद्यते । । २५ तस्माद्राजा न देवार्थं विप्रे दद्यात्कथञ्चन । ब्रह्मसूत्रमहं छित्त्वा गमिष्यामीति गम्यताम् । । २६ साम्ब उवाच अग्राह्यं चेद्द्विजातिभ्यः कस्मै देयमिदं मया । श्रुतं वा दृष्टपूर्वं वा तन्मे व्याख्यातुमर्हसि । । २७ गौरमुख उवाच मगाय सम्प्रयच्छ त्वं पुरमेतच्छुभं विभो । तस्याधिकारो देवान्ने देवतानां च पूजने । । २८ साम्ब उवाच कोऽयं मगेति ते प्रोक्ताः क्व वासौ वसते विभो । कस्य पुत्रो द्विजश्रेष्ठ किमाचारः किमाकृतिः । । २९ गौरमुख उवाच योऽयं मगेति वै प्रोक्तो मगो दिव्यो द्विजोत्तमः । निक्षुभायां १ सुतो वीर आदित्यात्मज उच्यते । । 1.139.३० साम्ब उवाच कथं स निक्षुभापुत्रः कथं वीरसुतस्तथा । कथं चादित्यतनयो मगोऽसावुच्यतेनऽघ । । ३१ गौरमुख उवाच मानुषत्वं गता देवी निक्षुभा किल यादव । गता शापमवाप्येह भास्कराल्लोकपूजिता । । ३२ गोत्रं मिहिरमित्याहुस्तस्मै ब्राह्मण्यमुत्तमम् । सुजिह्वा नाम धर्मात्मा ऋषिपुत्रः पुरानघ । । ३३ तस्यात्मजा समुत्पन्ना निक्षुभा सा वराङ्गना । रूपेणाप्रतिमा लोके हारलीला मता तु सा । । ३४ पितुर्नियोगात्सा कन्या विहरेज्जातवेदसि । । ३५ विहरन्ती यथान्यायं समिद्धे पावके तथा । अथ तां देवदेवेशो ह्यंशुमाली ददर्श ह । । ३६ रूपयौवनसम्पन्नां ततः कामवशं गतः । चिन्तयामास देवेशः कथं तां वै भजाम्यहम् । । ३७ अनयावहृतो योऽयं पावको देवपूजितः । वनमाविश्य तन्वङ्गीं भजेयं लोकपूजिताम् । । ३८ इति सञ्चिन्त्य देवेशः सहस्रांशुर्दिवस्पति । विवेश पावकं वीर तत्पुत्रश्चाभवत्तदा । । ३९ ततो विलासलावण्यरूपयौवनशालिनी । समिद्धं लङ्घयित्वाग्निं जगामायतलोचना । । 1.139.४० क्रुद्धः स्वरूपमास्थाय दृष्ट्वा कन्यां स पीडितः । करं करेण सङ्गृह्य ततस्तां हव्यवाहनः । । ४१ उवाच यदुशार्दूल नोदितो भास्करेण तु । वेदोक्तं विधिमुत्सृज्य यथाहं लंघितस्त्वया । ।४ २ तस्मान्मत्तः समुत्पन्नो न च पुत्रो भविष्यति । जरशब्द इति ख्यातो वंशकीर्तिविवर्धनः । । ४३ अग्निजात्या मगाः प्रोक्ताः सोमजात्या द्विजातयः । भोजकादित्यजात्या हि दिव्यास्ते परिकीर्तिताः । ।४४ तामेवमुक्त्वा भगवानादित्योऽन्तरतस्तदा । अथोत्पन्नां प्रजां ज्ञात्वा ध्यानयोगेन वै ऋषिः । । ४५ पतितः स्यान्महातेजा ऋग्जिह्वः सुमहामतिः । शापमुद्यम्य तेजस्वी ऋग्जिह्वो वाक्यमब्रवीत् । । ४६ आत्मापराधात्कामिन्या यथा गर्भो नलावृतः । सम्भूतस्ते महाभागे अपूज्योऽयं भविष्यति । । ४७ पुत्रशोकाभिसन्तप्ता बाला पर्याकुलेक्षणा । चिन्तयामास दुःखार्ता तमेकं ज्वलनाकृतिम् । । ४८ ततो देववरिष्ठस्य मम योनिसमुद्भवः । अयं दत्तो महाशापः पूज्यतां कर्तुमर्हसि । ।४ ९ भवेत्पूज्यो हि मे पुत्रो देवेश्वर तथा कुरु । एवं चिंतयमानस्तु भगवानर्यमा किल । । 1.139.५० आग्नेयं रूपमाश्रित्य चेदं वचनमब्रवीत् । स्निग्धो गम्भीरनिर्घोषः शान्तो ज्वरविवर्जितः । । ५१ ऋग्जिह्रः सुमहातेजा धर्मं चरति सुव्रत । तेनोत्सृष्टं महाशापं नान्यथा कर्तुमुत्सहे । । ५२ किं तु कार्यगरीयस्त्वादात्मनो योग्यमुत्तमम् । तव पुत्रं विधास्यामि चापूज्यं वेदपारगम् । । ५३ वंशश्च सुमहांस्तस्य निवसिष्यति भूतले । ममाङ्गानि महात्मानो वाशिष्ठा ब्रह्मवादिनः । । ५४ मद्गायना मद्यजना मद्भक्ता मत्परायणाः । मम शुश्रूषकाश्चैव मम च व्रतचारिणः । । ५५ त्वां च मां च यथान्यायं वेदं तत्त्वार्थदर्शिनः । पूजयिष्यन्ति निरताः सदा मद्भावभाविताः । । ५६ मत्कर्मणां मदङ्गानां मद्भावविनिवेशनात् । विरजा मत्प्रसादेन मामेवैष्यन्त्यसंशयम् । । ५७ जटाश्मश्रुधरा नित्यं सदा मयि परायणाः । पञ्चकालविधानज्ञा वीरकालस्य यज्विनः । । ५८ पूर्णेकदक्षिणे पाणौ वर्म वामेन धारयन् । पतिदानेन वदनं प्रच्छाद्य नियतः शुचिः । । ५९ प्राणं हि महतां कृत्वा ततो भुञ्जीत वाग्यतः । अयमाच्चाप्रसादाच्च व्याकुलेन्द्रियचेतसा । । 1.139.६० विधिहीनं मंत्रहीन ये वै यक्ष्यन्ति मामतः । तेऽपि स्वर्गाच्च्युताः क्लान्ता रमन्ते सूर्यसन्निधौ । । ६१ एवंविधास्तव सुता भविष्यन्ति महीतले । मगवंशे महात्मानो वेदवेदाङ्गपारगाः । । ६२ एवमाश्वास्य तां देवीं भास्करो वारितस्करः । अन्तदर्धे महातेजाः सा च हर्षमवाप ह । । ६३ एवमेते समुत्पन्ना भोजकाः कृष्णनन्दन । विष्णुभास्ते तथादित्या उत्पन्ना लोकपूजिताः । । ६४ तेषामेतत्पुरं देहि पर्याप्तास्ते प्रतिग्रहे । त्वदीयस्यास्य मे वीर तथा भास्करपूजने । । ६५ तस्य गौरमुखस्येदं वाक्यं श्रुत्वा स यादवः । साम्बो जाम्बवतीपुत्रः प्रणम्य शिरसोक्तवान् । । ६६ क्व वसन्ते महात्मान एते भास्करपुत्रकाः । भोजका द्विजशार्दूल येन तानानयाम्यहम् । । ६७ गौरमुख उवाच नाहं जाने महाबाहो वसन्ते यत्र वै मगाः । जानीते तान्रविर्वीर तस्मात्तं शरणं व्रज । । ६८ ब्राह्मणेनैवमुक्तस्तु प्रणम्य शिरसा रविम् । जगाद भास्करं साम्बः कस्ते पूजां करिष्यति । । ६ ९- विज्ञप्तस्त्वेव साम्बेन प्रतिमा तमुवाच ह । न योग्याः परिचर्यायां जम्बूद्वीपे ममानघ । । 1.139.७० मम पूजाकरं गत्वा शाकद्वीपादिहानय । लवणोदात्परे पारे क्षीरोदेन समावृतः । । ७१ जम्बूद्वीपात्परो यस्माच्छाकद्वीप इति स्मृतः । तत्र पुण्या जनपदाश्चतुर्वर्णसमन्विताः । । ७२ मगाश्च मगगाश्चैव गानगा१ मन्दगास्तथा । मगा ब्राह्मणभूयिष्ठा मगगाः क्षत्रियाः स्मृताः । । ७३ वैश्यास्तु गानगा ज्ञेयाः शूद्रास्तेषां तु मन्दगाः । न तेषां सङ्करः कश्चिद्धर्माश्रयकृते क्वचित् । । ७४ धर्मस्यास्य विचारो वा ह्येकतः सुखिनः प्रजाः । तेजसस्ते मदीयस्य निर्मिता विश्वकर्मणा । । । । ७५ तेभ्यो वेदास्तु चत्वारः सरहस्या मयोदिताः । वेदोक्तैर्विविधैः स्तोत्रैः परैर्गुह्यैर्मया कृतैः । । ७६ ते च ध्यायन्ति मामेव यजन्ते मां च नित्यशः । मन्मानसा मद्यजना मद्भक्ता मत्परायणाः । । ७७ मम शुश्रूषकाश्चैव मम च व्रतचारिणः । अव्यङ्गधारिणश्चैव विधिदृष्टेन कर्मणा । । ७८ कुर्वन्ति ते सदा भद्रां मम पूजां ममानुगाः । तथा देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च सह चारणैः । । विहरन्ते रमन्ते च दृश्यमानाश्च तैः सह । । ७९ जम्बूद्वीपे त्वहं विष्णुर्वेदवेदाङ्गपूजितः । शक्रोऽहं शाल्मलीद्वीपे क्रौञ्चद्वीपे ह्यहं भगः
जर देवतेसाठीचे दान असेल, तर ब्राह्मण 'देवलक' होतील; देवतेच्या संपत्तीची इच्छा केल्यास ब्राह्मणत्व गमावले जाते. देवद्वारातून ब्राह्मणाला दान दिल्यास, देणारा आणि घेणारा दोघेही पापी ठरतात. जो ब्राह्मण देवतेसाठीचे दान घेऊन श्राद्ध किंवा यज्ञात वापरतो, तो आपला आचार सोडतो आणि राक्षस म्हणून जन्म घेतो. ज्या पंक्तीत 'देवलक' ब्राह्मण जेवतो, ती पंक्ति अपवित्र होते आणि पाप लागते. 'देवलक' ब्राह्मणाने जर संस्कार केले, तर तो सर्व पितरांना खाली पाडतो. जो स्वतःच पडतो, तो इतरांना कसा उचलणार?—ही सगळ्यात नीच कल्पना आहे. जो जबरदस्तीने किंवा भीतीने सूर्याच्या घरात उपजीविका करतो, तो ब्राह्मणत्व गमावतो. जो ब्राह्मण दान घेऊन जेवतो, त्याच्या दानासाठी वेदवचन नाही. म्हणून, राजाने कधीही देवतेचे धन ब्राह्मणाला द्यायला नको. मी ब्रह्मसूत्र तोडून निघून जाईन—मला जाऊ द्या.' सांब म्हणाला, 'जर हे ब्राह्मणांना द्यायचे नसेल, तर मी हे कुणाला द्यावे? ऐकले किंवा पाहिले असेल, तर ते सांगा.' गौरमुख म्हणाला, 'हे शुभ नगर मगांना दे; त्यांना देवतेच्या अन्नाचे आणि पूजेचे अधिकार आहेत.' सांब म्हणाला, 'हे मग कोण आहेत? कुठे राहतात? कुणाचे पुत्र आहेत? त्यांचे आचार आणि रूप कसे आहे?' गौरमुख म्हणाला, 'मग हा दिव्य ब्राह्मण आहे, तो निक्षुभा आणि सूर्याचा पुत्र आहे.' सांब म्हणाला, 'तो निक्षुभेचा कसा पुत्र? तो वीराचा कसा पुत्र? आणि सूर्यपुत्र कसा?' गौरमुख म्हणाला, 'निक्षुभा देवी, यदवा, मानव रूपात आली, सूर्याच्या शापाने, जरी ती लोकपूजित होती. तिचे गोत्र 'मिहिर' असे आहे, आणि तिला श्रेष्ठ ब्राह्मणत्व मिळाले. सुजिह्वा नावाचा धर्मात्मा ऋषिपुत्र तिचा पिता होता. त्याची कन्या निक्षुभा, रूपवान, हाऱलीला म्हणून प्रसिद्ध होती. वडिलांच्या आज्ञेने ती अग्नित खेळत होती. ती अग्नीमध्ये खेळत असताना, देवांचा स्वामी सूर्य तिला पाहतो. तिच्या रूपावर आणि तारुण्यावर मोहित होऊन सूर्य विचार करतो, 'मी तिला कसा मिळवू?' तिच्या आकर्षणाने अग्नीही तिला घेऊन जातो; सूर्य म्हणतो, 'वनात जाऊन या सुंदर मुलीला मिळवतो.' सूर्याने ठरवून, अग्नीमध्ये प्रवेश केला आणि मग एक पुत्र जन्माला आला. मग ती रूपवान कन्या अग्नीवरून उडी मारून गेली. क्रुद्ध अग्नीने तिचा हात धरून म्हणाला, 'सूर्याने तुला नेमले नाही, वेदविधी सोडून तू माझ्यावरून उडी मारलीस. म्हणून, माझ्यापासून जन्मला असला तरी तो तुझा पुत्र ठरणार नाही; त्याचे नाव जरा असेल.' अग्नीपासून जन्मलेल्यांना मग, सोमापासून जन्मलेल्यांना ब्राह्मण, आणि सूर्यापासून जन्मलेल्यांना दिव्य भोजक म्हणतात.' सूर्याने असे सांगून अंतरध्यान घेतले. मग ऋषीने ध्यानाने जाणले की, पुत्र जन्मला आहे. ऋग्जिह्वा ऋषीने शाप दिला, 'माझ्या चुकीमुळे, स्त्रीसाठी, जसा गर्भ मळकट झाला, तसा हा पुत्र अपूज्य होईल.' पुत्राच्या दुःखाने व्याकुळ झालेली कन्या अग्नीला म्हणाली, 'माझ्या पुत्राला मोठा शाप मिळाला आहे; त्याला पूजनीय कर.' आर्यमा अग्नी रूप धारण करून म्हणाला, 'ऋग्जिह्वा धर्मनिष्ठ आहे; त्याचा शाप बदलता येत नाही. तरी, तुझ्या पुत्राला मी वेदपारंगत करीन. त्याचा वंश पृथ्वीवर वाढेल. माझ्या अंगांपासून वाशिष्ठ, मद्गायन, मद्यजन, माझे भक्त, माझ्या सेवा करणारे, माझ्या व्रताचे पालन करणारे, वेदाचे तत्त्व जाणणारे, नेहमी तुला आणि मला पूजतील. माझ्या कृपेने ते पापमुक्त होतील आणि मला मिळतील.' 'ते जटा आणि दाढी ठेवणारे, नेहमी माझ्यात तल्लीन, पंचकाळाचे ज्ञान असणारे, वीरकाळात यज्ञ करणारे, उजव्या हातात कवच, डाव्या हातात ढाल, पतीच्या दानाने तोंड झाकणारे, शुद्ध आणि संयमी असतील. मोठा श्वास घेऊन मगच मौनाने जेवतील. विधी व मंत्र न पाळता, अस्थिर मनाने जे माझी पूजा करतील, तेही स्वर्गातून खाली पडून सूर्याच्या सान्निध्यात राहतील.' 'तुझे पुत्र मगवंशात, वेदवेदांगपारंगत, पृथ्वीवर पूजनीय होतील.' 'सूर्याने देवीला अशा प्रकारे धीर दिला आणि ती आनंदी झाली. अशा प्रकारे भोजकांचा जन्म झाला, हे कृष्णकुळातील, ते विष्णू आणि सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, लोकपूजित आहेत. त्यांना हे नगर दे, ते स्वीकारण्यास पात्र आहेत.' गौरमुखाचे हे शब्द ऐकून सांबने नमस्कार केला आणि विचारले, 'हे भोजक कुठे राहतात?' गौरमुख म्हणाला, 'मला माहित नाही, पण सूर्य जाणतो; त्याच्याकडे जा.' ब्राह्मणाने असे सांगितल्यावर सांबने सूर्याला नमस्कार करून विचारले, 'तुझी पूजा कोण करील?' सांबने विचारल्यावर प्रतिमेने सांगितले, 'जंबूद्वीपात माझ्या सेवेचे पात्र कोणी नाही; शाकद्वीपात जा आणि माझ्या पूजकांना इथे आण.' 'लवणसमुद्राच्या पलीकडे, क्षीरसमुद्राने वेढलेला शाकद्वीप आहे. तिथे चार वर्णांचे पुण्यवान लोक आहेत—मग, मगग, गानग, मंदग. मग हे ब्राह्मण, मगग हे क्षत्रिय, गानग हे वैश्य, आणि मंदग हे त्यांचे शूद्र आहेत. तिथे धर्मासाठी कुठेही वर्णसंकर नाही. ते लोक सुखी आहेत. त्यांचे तेज विश्वकर्म्याने घडवले आहे. मी त्यांना चारही वेद, रहस्यांसह दिले. ते वेदातील विविध स्तोत्रांनी, गुप्त मंत्रांनी माझी पूजा करतात. माझे लोक, भक्त, सेवक, व्रतपालक, नेहमी विधिपूर्वक माझी पूजा करतात. तिथे देव, गंधर्व, सिद्ध, चारण यांच्यासह रमण करतात. जंबूद्वीपात मी विष्णू आहे, वेदवेदांगांनी पूजिला जातो; शाल्मलीद्वीपात मी इंद्र, क्रौंचद्वीपात मी भग आहे.'
1.139.८० प्लक्षद्वीपे त्वहं भानुः शाकद्वीपे दिवाकरः । पुष्करे च स्मृतो ब्रह्मा ततश्चाहं महेश्वरः । । ८१ तान्मगान्मम पूजार्थं शाकद्वीपादिहानय । आरुह्य गरुडं साम्ब शीघ्रं गत्वाविचारयन् । । ८२ तथेति गृह्य तामाज्ञां रवेर्जाम्बवतीसुतः । पुनर्द्वारवतीं गत्वा कान्त्यातीव समन्वितः । । ८३ आख्यातवान्पितुः सर्वं स्वकीयं देवदर्शनम् । तस्माच्च गरुडं लब्ध्वा ययौ साम्बोऽधिरुह्य तम् । । ८४ शाकद्वीपमनुप्राप्य सम्प्रहृष्टतनूरुहः । तत्रापश्यद्यथोद्दिष्टान्साम्बस्तेजस्विनो मगान् । । ८५ विवस्वन्तं पूजयन्तो धूपदीपादिभिः शुभैः । सोऽभिवाद्य च तान्पूर्वं कृत्वाप्येषां प्रदक्षिणाम् । । ८६ पृष्ट्वा चानामयं तेषां प्रशंसासामपूर्वकम् । यूयं हि पुण्यकर्माणो द्रष्टव्यार्थे शुभार्थिनः । । रता येऽर्कस्य पूजायां येषां चैव वरप्रदः । । ८७ तनयं वित्त मां विष्णोः साम्बं नाम्ना च विश्रुतम् । चन्द्रभागातटे चापि मया सूर्यो निवेशितः । । ८८ तेनाहं प्रेषितश्चात्र उत्तिष्ठध्वं व्रजामहे । ते तमूचुस्ततः साम्बमेवमेतन्न संशयः । । ८९ अस्माकमपि देवेन व्याख्यातां पूर्वमेव हि । अष्टादश कुलानीह मगानां वेदवादिनाम् । । यास्यन्ति ये त्वया सार्धं यथा देवेन भाषितम् । । 1.139.९० ततस्तानि दशाष्टौ च कुलानीह समन्ततः । आरोप्य गरुडे साम्बस्त्वरितः पुनरभ्यगात् । । ९१ सोऽल्पेनैव तु कालेन प्राप्तो मित्रवनं ततः । कृत्वाज्ञां तु रवेः साम्बः कृत्स्नं त्वेवं न्यवेदयत् । । ९२ रविः शोभनमित्युक्त्वा प्रसन्नः साम्बमब्रवीत् । मम पूजाकरा ह्येते प्रजानां शान्तिकारकाः । । ९३ मम पूजां करिष्यन्ति विधानोक्तां यदूत्तम । तत्कृते न पुनश्चिन्ता तव काचिद्भविष्यति । । ९४ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने भोजकानयनं नामैकोनचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
प्लक्षद्वीपात मी भानू, शाकद्वीपात दिवाकर, पुष्करात ब्रह्मा, आणि मग महेश्वर म्हणून ओळखला जातो. शाकद्वीपातील मगांना माझ्या पूजेसाठी इथे आण. सांबा, गरुडावर बस आणि लवकर जा. सूर्याची आज्ञा स्वीकारून, जांबवतीपुत्र सांब तेजाने उजळून द्वारकेत परतला. त्याने वडिलांना सर्व देवदर्शनाची हकीकत सांगितली. मग गरुड मिळवून सांब त्यावर बसला आणि शाकद्वीपात गेला. तिथे त्याला, सांगितल्याप्रमाणे, तेजस्वी मग लोक दिसले. ते सूर्याची धूप, दीप वगैरेने भक्तीपूर्वक पूजा करत होते. सांबने त्यांना प्रथम नमस्कार केला, प्रदक्षिणा घातली, त्यांची कुशल विचारली आणि त्यांचे कौतुक केले: 'तुम्ही पुण्यकर्मी, सूर्यदर्शनासाठी आणि शुभासाठी इच्छुक, सूर्यपूजेत रमलेले, वर देणाऱ्या सूर्याचे भक्त आहात. मी विष्णुपुत्र सांब आहे, असे प्रसिद्ध आहे. चंद्रभागा नदीच्या काठी मी सूर्याची स्थापना केली आहे. त्याच्या आज्ञेने मी इथे आलो आहे; चला, उठून माझ्यासोबत चला.' ते मग सांबला म्हणाले, 'हे खरेच आहे, यात शंका नाही. देवतेने आम्हाला आधीच सांगितले आहे; अठरापैकी अठरा मगकुळातील वेदवेत्ता तुझ्यासोबत जातील.' मग सांबने त्या अठराही कुळांना गरुडावर बसवले आणि लवकर परतला. थोड्याच वेळात तो मित्रवनात पोहोचला. सूर्याची आज्ञा पूर्ण करून सांबने सर्व सांगितले. सूर्याने आनंदाने सांगितले, 'हे माझे पूजक आहेत, लोकांना शांतता देणारे आहेत. हे विधिपूर्वक माझी पूजा करतील, यदुकुळातील श्रेष्ठा; म्हणून, तुला आता काहीही काळजी करण्याची गरज नाही.' अशा प्रकारे 'भोजकांना आणण्याचा' अध्याय संपला.
भोजकोत्पत्तिवर्णनम् सुमन्तुरुवाच एवं स आनयित्वा तु मगान्साम्बो महीपते । स महात्मा पुरा साम्बश्चन्द्रभागासरित्तटे । । १ पुरं निवेशयामास स्थापयित्वा दिवाकरम् । कृत्वा धनसमृद्धं तु भोजकानां समर्पयत् । । २ तत्पुरं सवितुः पुण्यं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । सांबेन कारितं यस्मात्तस्मात्साम्बपुरं स्मृतम् । । ३ तस्मिन्प्रतिष्ठितो देवः पुरमध्ये दिवाकरः । सत्कृत्य स्थापिताः सर्वे आत्मनामाङ्किते पुरे । । ४ मगानां तु सदाचारो दृष्टाचारकुलोचितः । देवशुश्रूषणं गीतं वेदप्रोक्तेन कर्मणा । । ५ कृतकृत्यस्तदा साम्बो वरं लब्ध्वा पुनर्युवा । आदिदेवं सुरज्येष्ठमादित्यं प्रणिपत्य सः । । ६ अनन्तरं मगान्सर्वान्प्रणिपत्याभिवाद्य च । प्रस्थितो निर्मलः साम्बः पुरीं द्वारवतीं तदा । । ७ मगानां कारणार्थेन प्रार्थिता भोजवंशजाः । वसुदेवस्य पौत्रेण गोत्रजेन महात्मना । । ८ कन्यादानं कृतं तेषां मगानां भोजकोत्तमैः । सर्वास्ताः सहिताः कन्याः प्रवालमणिभूषिताः । । ९ अर्चयित्वा तु ताः सर्वाः प्रेषिताः सवितुर्गृहम् । पुनर्गत्वा तु सांबेन पृष्टो देवो दिवाकरः । । 1.140.१० मगानां ज्ञानमाख्याहि१ वेदानव्यङ्गमेव च । साम्बस्य वचनं श्रुत्वा भास्करो वाक्यमब्रवीत् । । ११ पृच्छ त्वं नारदं गत्वा स ते सर्वं वदिष्यति । एवमुक्तोऽथ वै साम्बो गतवान्नारदं प्रति । । १२ गत्वा कृत्स्नमिदं सर्वं तस्मै तेन निवेदितम् । स चाप्याह ततः साम्बं न जाने ज्ञानमुत्तमम् । । १३ भोजकानां यदुश्रेष्ठ ज्ञानं व्यासो महामुनिः । तं गत्वा परिपृच्छ त्वं प्रणम्य शिरसा मुनिम् । । १४ कृष्णानुरोधात्ते सर्वं स वक्ष्यति न संशयः । नारदेनैवमुक्तस्तु साम्बो जाम्बवतीसुतः । । १५ व्यासाश्रमं स गत्वा तु प्रणम्य शिरसा मुनिम् । कृताञ्जलिपुटो भूत्वा इदं वचनमब्रवीत् । । १६ शाकद्वीपं मया गत्वा आनीता मगपुङ्गवाः । बाला यौवनसम्पन्नाः सन्निविष्टा मगोत्तमाः । । १७ सत्कृत्य पूजयित्वा तु पुरं तेषां समर्पितम् । सम्प्राप्य तु पुरं ते वै ज्येष्ठमध्यकनीयसः । । १८ भोजवंशसमुत्पन्नाः कन्यकाः समलङ्कृताः । वरयित्वा कृतं तेषां विप्रप्रणयनं शुभम् । । १९ अहो सभाग्याः श्लाघ्याश्च कृतपुण्याश्च ते सदा । पूजायां ये रता भानोर्येषां चैव वरप्रदः । । 1.140.२० पर्याप्तं सर्वमेतेषामिह चामुष्मिकं फलम् । अनित्ये सति मानुष्ये देवपूजारता हि ये । । २१ किन्तु चिन्तयतः सूर्यं चिन्तयित्वा तु भोजकान् । ज्ञानं प्रति तथा चैषां हदये संशयो मम । । २२ कथं पूजाकरा ह्येते के मगाः के च भोजकाः । ज्ञानं किं परमं तेषां ज्ञेयस्तेषां क एव तु । । २३ दिव्येति ते कथं प्रोक्ताः किमर्थं कूर्चधारणम् । सौरव्रतं किमर्थं तु वाचकास्ते कथं स्मृताः । । २४ किमर्थं तेजसा वेदान्गायन्तश्चैव ते कथम् । अथाहिकञ्चुकस्याङ्गं किं प्रमाणं च कस्य वै । । २५ कस्य वै का समाख्याता यदुत्पन्नं कथं स्मृतम् । कथं देवांश्च गायन्ति यज्ञं कुर्वन्ति ते कथम् । । २६ अग्निहोत्रं च किं तेषां पञ्च दोलाश्च काः स्मृताः । एतत्सर्वं समाख्याहि भोजकानां विचेष्टितम् । । २७ साम्बस्य वचनं श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनो मुनिः । कालीसुतो महातेजा उवाच परमं वचः । । २८ साधुसाधु यदुश्रेष्ठ साधु पृष्टोऽस्मि सुव्रत । दुर्ज्ञेयचेष्टितं किञ्चिद्भोजकानां न संशयः । । २९ भास्करस्य प्रसादेन ममापि स्मृतिमागतम् । यथाख्यातं वशिष्ठेन तथा ते वच्मि कृत्स्नशः । । 1.140.३० मगानां चरितं श्रेष्ठं शृणु त्वं कृष्णनन्दन । ज्ञानवेदिन एवैते कर्मयोगं समाश्रिताः । । ३१ श्रूयन्ते ऋषयः सर्वे मौनेन नियमस्थिताः । भुञ्जते चापि मौनेन सर्वे वै परमर्षयः । । ३२ मुनिचर्याकृतस्तेऽपि शाकद्वीपनिवासिनः । तस्मान्मौनेन भोक्तव्यमगुणत्वमनिच्छता । । ३३ वचः सूर्यसमाख्यातं कारणं च वरं तथा । अर्चायां ते च ते नित्यमर्चयन्तश्च ते स्मृताः । । ३४ भोजकन्यासुजातत्वाद्भोजकास्तेन ते स्मृताः । ब्राह्मणानां यथा प्रोक्तो वेदाश्चत्वार एव तु । । ३५ ऋग्वेदोऽथ यजुर्वेदः सामवेदस्त्वथर्वणः । ब्रह्मणोक्तास्तथा वेदा मगानामपि सुव्रत । । ३६ त एव विपरीतास्तु तेषां वेदाः प्रकीर्तिताः । वेदो विश्वमदश्चैव विद्वद्वह्निरसस्तथा । । ३७ वेदा ह्येते मगानां तु पुरोवाच प्रजापतिः । मगा वेदमधीयन्ते वेदाङ्गास्तेन ते स्मृताः । । ३८ शेषो न हि महाभागः सर्वसत्त्वसुखावहः । ससूर्यरथमासाद्य रथिभिः सह वर्षति । । ३९ यस्तस्य तु पुनर्मोकं स रवेर्हि महानकः । वन्दितव्यो मगानां तु अस्त्रमन्त्रेण नित्यशः । ।1.140.४ ० यथा स्रजो द्विजानां तु पूजाकाले प्रमीयते । सर्वसंस्कारयज्ञेषु यथा दर्भा द्विजातिषु । ।४ १ पवित्राः कीर्तितास्तेषां तथा धर्मो मगस्य तु । एभिर्जयन्ति भूयिष्ठं तस्मिन्द्वीपे मगाधिपाः । ।४२ विद्यावन्तः कुलश्रेष्ठाः शौचाचारसमन्विताः । यज्ञावसक्ता१ भक्ताश्च जपन्तो मन्त्रमादितः । ।४ ३ प्रियास्तु यदुशार्दूल भोजका यदुनन्दन । अस्त्रमिव वै मन्त्रो वेदस्य परिपठ्यते । ।४४ सर्वेषां ब्राह्मणानां तु सावित्री परिकल्प्यते । अस्माकं तु यदुश्रेष्ठ महाव्याहृतिपूर्तिका । ।४५ अमोहकेनाथ विमानभुञ्जी मौनेन चैवापि यथा हि युक्तम् । न चापि किञ्चित्स्मृतिकं स्पृशेच्च तच्चापि नात्रैव च संस्पृशेद्धि । । ४७ श्वसन्त्यनिच्छंस्तु परिक्षिपेत्तु स्वाभीष्टसूर्यं तु नमेत्सदैव । यथा यज्ञं हि मन्त्रेण वेदप्रोक्तेन कर्मणा । ।४७ तत्त्वमन्यन्मगानान्तु विधिमन्त्रपुरस्कृतम् । हविः सम्पद्यते यस्मात्तेन ते यज्विनः स्मृताः । ।४८ यथाग्निहोत्रं प्रथितं द्विजानां तथाध्वहोत्रं विहितं मगानाम् । अच्छं च नामेति तदध्वरस्य मुनेर्वचो नात्र विचारणास्ति । ।४९ पञ्चधूपाः प्रदातव्याः सिद्धिरस्येह सर्वदा । दण्डनायकवेले द्वे त्रिसन्ध्यं भास्करस्य तु । । 1.140.५० इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने भोजकोत्पत्तिवर्णनं नाम चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
सुमंतु म्हणाले — या प्रकारे साम्बानं मग लोकांना आणून, तो महान आत्मा साम्बा पूर्वी चंद्रभागा नदीच्या काठी एक नगर वसवले. त्या नगरात त्याने सूर्यदेवाची स्थापना केली आणि धनसंपन्न करून ते नगर भोजकांना सुपूर्त केले. ते नगर, सूर्यदेवाचं पुण्यस्थान, तिन्ही लोकांत प्रसिद्ध आहे. साम्बानं ते बांधल्यामुळे त्याला 'साम्बपूर' असं नाव पडलं. त्या नगराच्या मध्यभागी सूर्यदेवाची स्थापना केली गेली आणि सर्व लोक आपापल्या नावांसह त्या नगरात वसले. मग लोकांनी आपापल्या कुलधर्मानुसार चांगली वागणूक ठेवली, देवाची सेवा, गाणं आणि वेदविधीनुसार कर्म केली. साम्बा, आपली इच्छा पूर्ण करून, पुन्हा तरुण असतानाच, आदिदेव, श्रेष्ठ सूर्याला वंदन करून, सर्व मग लोकांना वंदन करून, शुद्ध मनाने द्वारका नगरीकडे निघून गेला. मग लोकांच्या कारणासाठी, वसुदेवाचा नातू, त्याच वंशातील महान आत्मा, भोजवंशजांना विनंती केली. मग भोजकांनी आपल्या कन्या मग लोकांना दिल्या; त्या सर्व कन्या प्रवाळ व मौल्यवान दागिन्यांनी सजवलेल्या होत्या. त्या सर्व कन्यांना पूजून, सूर्याच्या घरात पाठवण्यात आलं. पुन्हा परत आल्यावर, साम्बानं सूर्यदेवाला विचारलं — 'मग लोकांचं ज्ञान आणि निर्दोष वेद सांग.' साम्बाचं बोलणं ऐकून सूर्य म्हणाला — 'नारदाकडे जा, तो तुला सर्व काही सांगेल.' असं सांगितल्यावर साम्बा नारदाकडे गेला आणि सर्व काही सांगितलं. नारद म्हणाला — 'माझ्या माहितीनुसार भोजकांचं श्रेष्ठ ज्ञान मला माहीत नाही; हे ज्ञान व्यास ऋषींना माहीत आहे. त्यांच्या चरणी वाकून विचार, ते कृष्णाच्या इच्छेने तुला सर्व काही सांगतील.' नारद असं सांगितल्यावर, जाम्बवतीपुत्र साम्बा व्यासांच्या आश्रमात गेला, शिरस झुकवून, हात जोडून म्हणाला — 'मी शाकद्वीपात जाऊन मगांचे श्रेष्ठ लोक आणले, ते तरुण, बलवान आणि गुणी होते. त्यांना योग्य सन्मान देऊन, त्यांच्याकडे नगर सुपूर्त केलं. ते नगर मिळाल्यावर, ज्येष्ठ, मध्यम, कनिष्ठ असे भोजवंशज मग लोक, सुंदर कन्या घेऊन, शुभ विवाह केले. अहो, किती भाग्यवान, स्तुत्य आणि पुण्यवान आहेत हे लोक, जे नेहमी सूर्यपूजेत रमलेले आहेत आणि ज्यांना सूर्य वर देतो. त्यांना या लोकात आणि परलोकात सर्व फल मिळालं आहे. माणसाचा जन्म जरी क्षणभंगुर असला, तरी जे देवपूजेत रमतात तेच खरे धन्य. तरीही, सूर्य आणि भोजकांचा विचार करता, त्यांच्या ज्ञानाबद्दल माझ्या मनात शंका आहे. हे लोक कसे पूजक आहेत? मग कोण आणि भोजक कोण? त्यांचं श्रेष्ठ ज्ञान काय? त्यांच्यात कोण जाणण्यासारखा आहे? त्यांना दिव्य का म्हणतात? ते कूर्च का धारण करतात? सौरव्रत काय आहे? त्यांना वाचक का म्हणतात? ते वेद तेजाने कसे गातात? अहिकंचुक हे वस्त्र कोणासाठी, त्याचा आधार काय? त्याचं नाव काय, ते कसं उत्पन्न झालं? हे देवांना कसे गातात आणि यज्ञ कसा करतात? त्यांचं अग्निहोत्र काय, आणि पाच डोला कोणत्या? हे सर्व भोजकांच्या आचारविचारांची माहिती मला सांग.' साम्बाचं बोलणं ऐकून, कृष्णद्वैपायन व्यास ऋषी, काळीचे पुत्र, मोठ्या तेजाचे, म्हणाले — 'यदुवंशश्रेष्ठा, तू फार चांगला प्रश्न विचारलास. भोजकांचं आचरण समजणं कठीण आहे, यात शंका नाही. सूर्याच्या कृपेने मला आठवण झाली; वसिष्ठांनी सांगितल्याप्रमाणे मी तुला सर्व सांगतो. मग लोकांचं श्रेष्ठ आचरण ऐक, कृष्णपुत्रा. हे ज्ञान जाणणारे आहेत, कर्मयोगात स्थिर आहेत. सर्व ऋषी मौन आणि नियम पाळतात, मौनातच जेवतात. शाकद्वीपातील रहिवासीही ऋषींच्या आचरणाचं पालन करतात; म्हणून, गुणरहितपणा साधायचा असेल तर मौनातच जेवावं. सूर्याने सांगितलेलं वचन, वराचं कारण आणि त्यांची पूजा असं आहे. हे नेहमी पूजक म्हणून ओळखले जातात आणि भोजक कन्यांपासून जन्मले म्हणून त्यांना भोजक म्हणतात. जसं ब्राह्मणांसाठी चार वेद आहेत, तसं मगांसाठीही आहेत. ऋग्वेद, यजुर्वेद, सामवेद, अथर्ववेद — हे ब्रह्मदेवाने सांगितलेले वेद मगांसाठीही आहेत. पण त्यांचे वेद वेगळे आहेत: वेद, विश्वमद, विद्वद्वह्निरस — हे त्यांचे वेद प्रजापतीने सांगितले आहेत. मग लोक वेद आणि वेदांग शिकतात, म्हणून त्यांना वेदज्ञ म्हणतात. बाकीचं सर्व फार महत्त्वाचं नाही, पण सर्व जीवांना सुख देणारं आहे. जो सूर्याच्या रथावर पोहोचतो, तो पर्जन्य देतो. जो त्याच्याकडून मोक्ष मागतो, सूर्यच मोठा आधार आहे; मग लोकांनी त्याला नेहमी अस्त्र-मंत्रांनी वंदन करावं. जसं ब्राह्मणांच्या पूजेत हार मोजतात, सर्व संस्कारयज्ञात दर्भ वापरतात, तसं मगांसाठी हे शुद्ध मानलं जातं; मगांचा धर्म असाच आहे. या गोष्टींमुळे मगांचे राजे त्या द्वीपात भरभराटीला आले. हे विद्वान, कुलश्रेष्ठ, शुद्ध आचार असलेले, यज्ञात रमलेले, भक्त, सुरुवातीपासून मंत्र जपणारे आहेत. यदुवंशश्रेष्ठा, भोजक हे प्रिय आहेत, आणि वेदासाठी मंत्र अस्त्रासारखा जपला जातो. सर्व ब्राह्मणांसाठी सावित्री आहे; आमच्यासाठी, यदुवंशश्रेष्ठा, महाव्याहृति आहे. अमोहक मंत्राने, मौनात जेवतात, योग्यतेनुसार; काहीही अशुद्ध स्पर्श करत नाहीत. इच्छा नसताना श्वास घेतात, आणि इच्छित सूर्याला वेढून नेहमी वंदन करतात, जसं यज्ञ मंत्र आणि वेदविधीने होतो. मगांसाठी हेच सत्य आहे; विधी-मंत्रपूर्वक केलेलं हवि यशस्वी होतं, म्हणून त्यांना यजमान म्हणतात. जसं ब्राह्मणांसाठी अग्निहोत्र आहे, तसं मगांसाठी अध्वहोत्र आहे. 'अच्छं च नामेति' हे त्या यज्ञाचं नाव आहे, असं मुनी म्हणतात; यात शंका नाही. पाच धूप नेहमी द्यावेत; हेच सर्व कार्यसिद्धीसाठी आहे. दंडनायकाच्या वेळी दोनदा, आणि तीन संध्येला सूर्याची पूजा करावी.
भोजकजातिवर्णनम् साम्ब उवाच भोजकानां यत्त्वयोक्तमव्यङ्गो देहशोधकः । व्रतबन्धस्त्वसौ प्रोक्तस्तेषां जातिश्च का स्मृता । । १ व्यास उवाच ते पृष्टा भवता सर्वे भोजकानां कुमारकाः । किमाख्यातं ततस्तैस्तु तदेवाचक्ष्व कृत्स्नशः । । २ साम्ब उवाच सन्निवेषा मया प्रोक्ता भोजकानां समन्ततः । ममैव ब्रूत तत्त्वं तद्वर्णः कोऽत्र कथं स्थितः । । ३ ततस्तु भगवान्प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः । ये त्वयोक्ता श्रुताः साम्ब भोजकानां कुमारकाः । । ४ ममैवैते मगा ज्ञेया अष्टौ शूद्रा मदङ्गजाः । एतद्बुद्ध्वा तु वचनं प्रणम्य शिरसा रविम् । । ५ दत्ता भोजकुलोत्पन्ना दशभ्यो दशकन्यकाः । ततस्तु मन्दकेभ्योऽपि दत्ताश्चाष्टौ हि कन्यकाः । । ६ ततो निवेशितं तेषां मया साम्ब पुरं स्मर । दासकन्यास्तु याश्चाष्टौ भोजकन्याश्च या दश । । ७ एतास्तेषां कुमाराणां ज्ञेयास्ता दश चाष्ट च । तत्र ते भोजकन्यासु द्विजैरुत्पादिताः सुताः । । ८ भोजकास्तान्गणान्प्राहुर्ब्राह्मणान्दिव्यसंज्ञितान् । दासकन्यासु ये जाता मन्दगैरन्त्यसंज्ञितैः । । ९ मदङ्गा नाम ते ज्ञेयाः सवितुः परिचारकाः । ते च विप्रपुरे तस्मिन्पुत्रदारशुभैर्वृताः । । 1.141.१० स्वधर्मैर्यष्टुमारब्धैः शाकद्वीपेऽर्चितो रविः । नानाविधैर्वैदिकैस्तु मन्त्रैर्मुनिवरोत्तमाः । । ११ अव्यङ्गधारिणो मर्त्याः पूजयन्ते दिवस्पतिम् । दृष्ट्वा व्यङ्गं तु वै तेषां कौतूहलसमन्वितः । । १२ साम्बः प्राह नमस्कृत्य भूयः सत्यवतीसुतम् । कथं वरोऽयमव्यङ्गः कथितो मुनिसत्तम । । १३ कुत एष समुत्पन्नः कस्माच्च स शुचिः स्मृतः । बन्धनीयः कदा चायं किमर्थं चैव धार्यते । । किं प्रमाणं च भगवन्व्यङ्गश्चायं किमुच्यते । । १४ सुमन्तुरुवाच श्रुत्वैवं वचनं व्यासो जाम्बवत्याः सुतस्य च । । १५ उवाच कुरुशार्दूल साम्बं कालीसुतः स तु । । व्यास उवाच एतच्च मे यथोक्तस्त्वं जातिरेषां न संशयः । । १६ अव्यङ्गस्यापि ते वच्मि लक्षणं गदतः शृणु । । १७ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने भोजकजातिवर्णनं नामैकचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
साम्बा म्हणाला — जे तुम्ही भोजकांविषयी सांगितलं, की 'अव्यंग' (निर्दोष) देहशुद्ध करणारा आहे, हे त्यांचं व्रत व बंधन आहे. पण त्यांची जात कोणती मानली जाते? व्यास म्हणाले — भोजकांचे जे कुमार तुम्ही विचारले, त्यांनी काय सांगितलं? ते सर्व मला सांगा. साम्बा म्हणाला — मी सर्वत्र भोजकांची वस्ती सांगितली आहे. आता मला खरी गोष्ट सांगा — या ठिकाणी त्यांचा वर्ण कोणता आणि तो कसा ठरतो? मग भगवान व्यास, वाक्यकुशल, म्हणाले — हे साम्बा, जे भोजकांचे कुमार तुम्ही सांगितलेस, ते माझेच मग आहेत, आठ शूद्र माझ्या अंगापासून उत्पन्न झालेले आहेत. हे वचन समजून, शिरस झुकवून सूर्याला वंदन कर. भोजकुळात जन्मलेल्या दहा कन्या दहा पुरुषांना दिल्या गेल्या. त्यानंतर मंदकांमध्येही आठ कन्या दिल्या गेल्या. हे लक्षात ठेव, साम्बा, मी त्यांना नगरात वसवलं. आठ दासी कन्या आणि दहा भोजक कन्या — या त्या कुमारांच्या दहा आणि आठ संतती आहेत. त्या भोजक कन्यांमध्ये, द्विजांनी पुत्र उत्पन्न केले. त्या गटांना भोजक म्हणतात, आणि ब्राह्मण त्यांना 'दिव्य' म्हणतात. दासी कन्यांमध्ये जे मंदकांपासून जन्मले, त्यांना 'अंत्य' (कनिष्ठ) म्हणतात. त्यांना 'मदंग' म्हणतात, ते सूर्याचे सेवक आहेत. त्या ब्राह्मणांच्या नगरात, पत्नी आणि पुत्रांसह, शुभ जीवन जगतात. आपापल्या धर्माने, त्यांनी शाकद्वीपात विविध वेदमंत्रांनी सूर्याची पूजा सुरू केली. 'अव्यंग' धारण करणारे मनुष्य सूर्यदेवाची पूजा करतात. त्यांच्यात एखादा 'व्यंग' (दोषयुक्त) दिसला, की ते जिज्ञासू होतात. साम्बा पुन्हा वाकून सत्यवतीपुत्राला विचारतो — 'मुनिश्रेष्ठा, हा 'अव्यंग' कसा निर्दोष सांगितला आहे? तो कुठून आला, आणि तो शुद्ध का मानला जातो? तो केव्हा बांधायचा आणि कशासाठी वापरायचा? त्याचं प्रमाण काय, भगवन्, आणि 'व्यंग' म्हणजे काय?' सुमंतु म्हणाले — व्यास आणि जाम्बवतीपुत्राचं हे बोलणं ऐकून, काळीपुत्र व्यास साम्बाला म्हणाले — 'हे मी तुला सांगितलं, ही त्यांची जात आहे, यात शंका नाही. आता मी तुला 'अव्यंग'ची लक्षणं सांगतो, ऐक.'
व्यड्गोत्पत्तिनामवर्णनम् व्यास उवाच देवता ऋषयो नागा गन्धर्वाप्सरसां गणाः । यक्षरक्षांसि वै भानौ निवसन्ति ऋतुक्रमात् । । १ तत्र तु वासुकिर्ह्यब्दमुद्यत्सूर्यरथं जवात् । स्वस्थानमाजगामाशु नमस्कृत्य दिवाकरम् । । २ अव्यङ्गमेव सूर्याय प्रीत्यर्थं वै समर्पयत् । गाङ्गेयभूषितं दिव्यं नातिरक्तसितं शुभम् । । ३ बबन्ध तं च तत्प्रीत्यै मध्यभागे तमात्मनः । नागराजाङ्गसम्भूतो धृतो यस्माच्च भानुना । । ४ तत्तस्माद्धार्यते सूर्यप्रीत्यै तद्भक्तिमिच्छता । विधानेन च तत्त्वेन शुचिर्भवति भोजकः । । ५ नित्यं च धारणात्तस्य भवेत्प्रीतो दिवाकरः । न धारयन्ति ये त्वेवं भोजकाः पूजकाः रवेः । । ६ सौरहीना न ते याज्या उच्छिष्टा नात्र संशयः । स्मृत्याचारे ते हि भग्ना रविं नार्हन्ति पूजितुम् । । ७ पूजयन्तो रविं ते हि नरकं यान्ति रौरवम् । न वै हसेन्न उत्तिष्ठेद्यावदर्चा लभन्ति ते । । ८ इत्थं ज्ञात्वा न सन्देहो ह्यव्यङ्गेन विना रविः । नागराजस्य संस्पृष्टो ह्यारसुस्तेन संस्मृतः । । ९ एकवर्णः स कर्तव्यः कार्यसिद्धिकरस्तथा । प्रमाणेनाङ्गुलानां तु शताद्धि शतमुत्तरम् । । 1.142.१० उत्कृष्टोऽयं प्रमाणेन मध्यमो विंशदुत्तरः । शतमष्टोत्तरं ह्रस्वो न तु ह्रस्वतरस्ततः । । ११ तदाकृतिः कृतश्चैष निर्मितो विश्वकर्मणा । मध्यमे भोजकानां तु परः शत उदाहृतः । । १२ संस्कृतोऽपि विना तेन शुचिर्नैव भवत्युत । तेनास्य धारणाद्वीर शुचिरेव तदा भवेत् । । १३ हविर्होमादिकाः सर्वा भवन्त्यस्य क्रियाः शुभाः । अव्यङ्गः पतिताङ्गश्च अव्यङ्गोऽथ महीपते । । १४ एष सारश्च सा रम्या वै ज्ञेया जयनामभिः । अहेरङ्गात्समुत्पन्नो ह्यव्यङ्गस्तु ततः स्मृतः । । १५ यस्मादस्मादहेरङ्गमव्यङ्गस्तेन चोच्यते । अर्हेति पूजायां धातोः प्रत्ययो ण्वुल्ततः स्मृतः । । १६ पूजितश्च पवित्रश्च यस्मात्तेनार्हकः स्मृतः । सारसार्तः स्मृतं रूपं प्रधानं सार उच्यते । । १७ षण भक्तौ स्मृतौ धातुस्तस्मात्सारसनः स्मृतः । यस्मादर्चितमेवं तु सुवर्णमणिमौक्तिकैः । । १८ स ज्ञेयः पतिताङ्गस्तु नित्ययज्ञैरुपाहृतः । इत्येते कथिता वीर अव्यङ्गा व्यङ्गभोजकाः । । १९ ऋद्धिवृद्धिकरो नित्यं कायशुद्धिकरस्तथा । सर्ववेदमयश्चायं सर्वदेवमयस्तथा । । 1.142.२० सर्वभूतमयः साम्ब सर्वलोकमयस्तथा । मध्येऽस्य संस्थितो ब्रह्मा मूले विष्णुर्महामते । । २१ शशाङ्कमौलिरन्त्ये तु संस्थितो यदुनंदन । ऋग्वेदोऽस्य स्थितो मूले यजुर्वेदोऽस्य मध्यगः । । २२ अग्रे स्थितः सामवेदो ग्रन्थिराङ्गिरसोनघ । पृथ्वी मूलमाश्रित्य स्थिता च यदुसत्तम । । २३ मूलाशनास्त्वपः साम्ब मध्ये देवो विभावसुः । तासामनन्तरं वात आकाशोऽग्रे समास्थितः । । २४ मूले स्थितस्तु भूर्लोको भुवर्लोकस्तु मध्यगः । स्वर्लोकश्चाग्रमाश्रित्य स्थितो व्यङ्गस्य यावता । । २५ एवं देवमयः सांब एवं लोकमयस्तथा । धारणीयो महान्भक्त्या पूजकः प्रीतये रवेः । । २६ पूजयन्ति रविं ये वै विनानेन यदूत्तम । पूजाफलं न तेषां स्यान्नरकं च व्रजन्ति हि । । २७ तथा तेषां भवेन्नित्यमव्यङ्गो भोजकः सदा । अन्यकाले यदुश्रेष्ठ इत्येतत्कथितं तव । । २८ बन्धने कारणं वीर भूषणानि च सुव्रत । । २९ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने व्यङ्गोत्पत्तिर्नाम द्विचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
व्यास म्हणाले — देवता, ऋषी, नाग, गंधर्व, अप्सरा, यक्ष, राक्षस हे सर्व सूर्यदेवामध्ये ऋतुप्रमाणे वास करतात. त्यात वासुकी नागराज वर्षभर सूर्याच्या रथाकडे वेगाने येतो, सूर्याला वंदन करून आपल्या स्थानी परत जातो. त्याने सूर्याला प्रसन्न करण्यासाठी 'अव्यंग' — गंगामोत्यांनी सजवलेलं, न खूप लाल, न खूप पांढरं, दिव्य वस्त्र अर्पण केलं. तो वस्त्र आपल्या शरीराच्या मध्यभागी बांधला. नागराजाच्या अंगापासून उत्पन्न झालेला तो सूर्याने धारण केला. म्हणून, जे सूर्यभक्ती इच्छितात त्यांनी तो विधिपूर्वक धारण करावा, त्यामुळे भोजक शुद्ध होतो. तो नेहमी धारण केल्याने सूर्य प्रसन्न होतो. जे भोजक सूर्याची पूजा करतात पण 'अव्यंग' घालत नाहीत, ते सौरकर्माला पात्र नाहीत; ते अपवित्र मानले जातात, यात शंका नाही. स्मृती व आचार मोडल्याने ते तुटतात आणि सूर्यपूजेस अयोग्य ठरतात. असे सूर्यपूजक नरकात जातात. पूजा पूर्ण होईपर्यंत हसावं किंवा उठावं नाही. म्हणून हे जाणून, 'अव्यंग'शिवाय सूर्याचा स्पर्श होत नाही, यात शंका नाही. नागराजाच्या स्पर्शामुळे त्याला 'अरसुस' असंही नाव आहे. तो एकसारखा रंगाचा असावा आणि कार्यसिद्धीसाठी योग्य असावा. त्याचं योग्य माप शंभर एक बोटांचं आहे. तेच उत्तम मानलं जातं; मध्यम माप एकशेवीस बोटांचं; लहान एकशेआठ बोटांचं, पण त्याहून कमी नसावं. हे रूप विश्वकर्म्याने तयार केलं. भोजकांमध्ये मध्यम माप शंभर बोटांचं मानलं जातं. शुद्धीकरण झालं तरी त्याशिवाय शुद्धी मिळत नाही. ते धारण केल्यावरच शुद्धता मिळते. सर्व हविर्होमादी शुभ कर्मं त्याच्यामुळे सिद्ध होतात. 'अव्यंग' म्हणजेच शुद्ध अंग, राजन्. हेच सार आहे, आणि 'जय' नावाने ते ओळखलं जातं. 'अव्यंग' अहेरंग (नागाचे अंग) पासून उत्पन्न झाला आहे. म्हणून त्याला 'अव्यंग' म्हणतात. 'अर्ह' म्हणजे पूजा करण्यास योग्य, म्हणून त्याला 'अर्हक' म्हणतात. त्याचं रूप 'सार' — म्हणजे मुख्य असं मानलं जातं. 'षण' धातू भक्तीच्या अर्थाने वापरली गेली, म्हणून 'सारसन' असं नाव पडलं. सोनं, मौल्यवान रत्नं, मोती यांनी ते पूजलं जातं, म्हणून त्याला 'पतितांग' म्हणतात, आणि तो नेहमी यज्ञात अर्पण करतात. या प्रकारे, हे वीर, 'अव्यंग' आणि 'व्यंग' भोजक सांगितले. तो नेहमी समृद्धी व वृद्धी देतो, शरीर शुद्ध करतो. तो सर्व वेदांचा आणि सर्व देवांचा संयोग आहे. तो सर्व जीवांचा आणि सर्व लोकांचा संयोग आहे, साम्बा. त्याच्या मध्यभागी ब्रह्मा, मुळाशी विष्णू, आणि शेवटी चंद्रमौळी (शिव) आहेत. मुळाशी ऋग्वेद, मध्ये यजुर्वेद, पुढे सामवेद आणि ग्रंथरूप अंगिरस आहे. पृथ्वी मुळाशी, पाणी मुळाशी, मध्ये अग्निदेव, मग वायू आणि पुढे आकाश आहे. मुळाशी भूर्लोक, मध्ये भुवर्लोक, पुढे स्वर्लोक आहे. या प्रकारे, हे साम्बा, तो देवमय आणि लोकमय आहे. तो भक्तीने सूर्याच्या प्रसन्नतेसाठी धारण करावा. जो याशिवाय सूर्यपूजा करतो, त्याला फळ मिळत नाही आणि नरकात जातो. म्हणून भोजक नेहमी 'अव्यंग' असावा. इतर वेळी हे सांगितलं आहे. बांधण्याचं कारण म्हणजे अलंकार, हे धर्मनिष्ठा आहे.
धूपादिविविधविधिवर्णनम् सुमन्तुरुवाच श्रुत्वैवमेव साम्बेन व्यासात्सत्यवतीसुतात् । अव्यङ्गस्य च उत्पत्तिं पुनरागान्महामतिः । । १ अथागत्य महातेजाः साम्बो गत्वाश्रमं पुनः । । २ नारदस्य महाबाहोर्नारदं वाक्यमब्रवीत् । कथमुत्क्षिप्य वै धूपं भोजकैः सवितुर्मुने । । ३ स्नानमाचमनं चैवमर्घ्यदानं महात्मने । साम्बस्य वचनं श्रुत्वा नारदो मुनिसत्तमः । । ४ उवाच कुरुशार्दूल साम्बं जाम्बवतीसुतम् । हन्त ते कथयिष्यामि रवेर्धूपविधिक्रमम् । । ५ स्नानमाचमनं चैव स्वर्णदानं तथैव च । आचान्तस्त्रिस्ततः स्नात्वा वाससी निर्मले शुभे । । ६ अनार्द्रे संवसीतैव पवित्रे परिधाय च । उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वाप्याचामेच्च प्रयत्नतः । । ७ जले जलस्थो नाचामेज्जलादुत्तीर्य यत्नतः । अप्सु सूर्यस्तथाग्निश्च माता देवी सरस्वती । । ८ तस्मादुत्तीर्य चाचामेन्नाचामेत्तु जलाशये । उपविश्य शुचौ देशे प्रयतः प्रागुदङ्मुखः । । ९ पादौ प्रक्षाल्य हस्तौ च अन्तर्जानुस्तथाचमेत् । प्रसन्नास्त्रिः पिबेत्त्वापः प्रयतः सुसमाहितः । । 1.143.१० सम्मार्जनं तु द्विः कुर्यात्त्रिभिरभ्युक्षणं पुनः । मूर्धानं खानि चात्मानमुपस्पृश्यानु पूर्वशः । । ११ आचान्तोऽर्कं नमस्कृत्य शौचेषु शुचितामियात् । क्रियां यः कुरुते मोहादनाचम्येह नास्तिकः । । १२ भवन्तीह क्रियाः सर्वा वृथा तस्य न संशयः । शुचिकामा हि वै देवा वेदैरेवमुदाहृताः । । १३ इनोपासाकृतश्चैव सर्वे देवाः प्रयत्नतः । शौचमेव प्रशंसन्ति शौचाङ्गैर्हि विधीयते । । १४ आचान्तो मौनमास्थाय देवागारं ततो व्रजेत् । श्वासरोधनिमित्तं तु प्राणमाच्छाद्य वाससा । । १५ शिरः प्रावृत्य यत्नेन केशोदकनिवृत्तये । ततः पूजां रवेः कुर्यात्पुष्पैर्नानाविधैः शुभैः । । १६ गायत्रीं सशिरस्कां च यजमानः प्रयत्नतः । धूपं ततोऽग्नये दद्यात्प्रथमं गुग्गुलाहुतम् । । १७ पुष्पाञ्जलिं ततो गृह्य तच्छिखायां प्रयत्नतः । रवेर्मूर्धनि तं दद्याद्देवमन्त्रमुदाहरन् । । १८ ॐ व्रतेन यद्व्रतिनो वर्जयन्ति देवा मनुष्याः पितरश्च सर्वे । तस्यादित्यं प्रसरं च मनामहे यस्तेजसा प्रथमं नाविभाति । । १९ धूपवेलाः स्मृताः पञ्च धूपेष्वेव तु पञ्चसु । हवनाद्याः क्रियाः पञ्च रक्षिष्येऽहं तथा पुनः । 1.143.२० दण्डनायकवेला तु प्रत्यूषे ऋक्षदर्शनात् । नाज्ञावेला प्रदोषस्तु तत्त्वकार्यं विजानता । । २१ त्रिकालं तु रवेः पूजा कर्तव्या सूर्यदर्शनात् । अर्धोदितस्तु पूर्वाह्णे ततोऽर्द्धस्तु रविर्विभुः । । २२ हेलयेति च पूर्वाह्णे मध्याह्ने ज्वलनाय च । तथैव मण्डले देयं नीचाह्ने ज्वलनाय च । । २३ चन्दनोदकमिश्राणि गन्धोदकयुतानि च । पद्मानि करवीराणि तथा रक्तोत्पलानि च । । २४ कुसुमोदकमिश्राणि कुरुंटकुसुमं तथा । गन्धादीनि च दिव्यानि कृत्वा वै ताम्रभाजने ।।२५ धूपं दत्त्वाग्नये वीर प्रयत्नाद्गुग्गुलाहुतिम् । अर्घ्यपात्रं तदा गृह्य कुर्यादावाहनं रवेः ।।२६ एहि सूर्य सहस्रांशो तेजोराशे जगत्पते । अनुकम्प्य मां देव गृहाणार्घ्यं दिवाकर ।।२७ अनेनावाहनं कृत्वा जानुभ्यामवनीं गतः । रवेर्निवेदयेदर्घ्यमादित्यहृदये गतः ।।२८ ॐ नमो भगवते१ आदित्याय विश्वाय खेशाय ब्रह्मणेलोककर्तृणे। ईशानाय पुराणाय सहस्राक्षाय ते नमः ।।२९ सोमाय ऋग्यजुरथर्वाय। ॐ भूर्भुवःस्वःॐमहः ॐजनः ॐतपः ॐ सत्यं ब्रह्मणे मुण्डे मध्ये पुरतः 1.143.३ ० नारद उवाच सावित्र्याश्च परे तन्त्रे त्रैलोक्यत्राणकारिणे । परितः परिगृह्याथ धूपभाजनमुत्क्षिपेत् ।।३ १ निवेदयेत्ततो धूपं वाचमेतामुदीरयेत् । त्वमेक एव रुद्राणां वसूनां च पुरातनः ।।३२ देवानां गीर्भिरभितः संस्तुतः शाश्वतो दिवि । पूर्वाह्णे च त्वया तेन मध्याह्ने चापरेण तु ।।३ ३ ॐ नमो भगवते ज्ञानात्मने त्वां च । विष्णोस्तत्परमं पदं सदा पश्यंति सूरयः ।।३४ दिवाकरस्तु सायाह्ने मन्त्रेणार्घ्यं निवेदयेत् । ॐ नमो वरुणाय शम्भवे ।।३५ ॐ आकृष्णेन रजसा वर्तमानो निवेशयन्नमृतं मर्त्यं च । हिरण्ययेन सविता रथेनादेवो याति भुवनानि पश्यन्।।३६ अनेन विधिना दत्त्वा धूपं सूर्याय भोजकः । उत्क्षिपेच्चैव धूपेन विशेद्गर्भगृहं ततः । । ३७ ततः प्रविश्य धूपं तु प्रतिमार्थं निवेदयेत् । मन्त्रेण मिहिरायेति निक्षुभायेति नित्यशः । । ३८ ततो राज्ञै नमश्चेति निक्षुभायै ततो नमः । दण्डनायकसंज्ञाय पिङ्गलाय च वै नमः । । ३९ तथा राज्ञाय स्रौषाय तथेशाय गरुत्मते । ततः प्रदक्षिणं कुर्वन्दिग्देवेभ्यो निवेदयेत् । । 1.143.४० दिण्डिने तु ततो दद्याद्धेमन्ताय यदूत्तम । महेश्वराय दद्यात्तु तथा व्योमाय यादव । ।४ १ (विश्वेभ्यो देवेभ्यो नमः । रुद्रेभ्यो नमः) । ॐ ब्रह्मणे मुण्डपतये आदित्याय पुरुषेश्वराय सूर्याय नमोनमः । । ४२ ॐ अनेककान्तये नत्वा शेषाय वासुकितक्षककर्कोटकाय पद्मशङ्खकुलिकेभ्यो नागराजेभ्यो नमः । ।४ ३ तलसुतलपातालातलवितलरसातलादिवासिभ्यो दैत्यादानवपिशाचेभ्यो नमः । ततः प्रदक्षिणं कुर्यान्मातृकाभ्यो नमोनमः ( ॐ ग्रहेभ्यो नमः । । ४४ ॐ दण्डनायकाय नमः । ॐ मार्तंडाय नमः । ॐ विनायकाय नमः । । ४५) एवमुद्दिश्य नामानि धूपं दत्त्वा वरानन । उत्क्षिप्तो यत्र वै धूपो मुक्त्वा तत्रैव तं पुनः । । ४६ सूर्यगुप्तैरभिष्टूय एवं विज्ञाय ते ततः । अर्चितस्त्वं यथा शक्त्या मया भक्त्या विभावसो । । ऐहिकामुष्मिकीं नाथ कार्यसिद्धिं वदस्व मे । । ४७ एवं त्रिषवणं स्नात्वा योऽर्चयेत्प्रणतो रविम् । विधिना तु यथोक्तेन सोऽश्वमेधफलं लभेत् । । ४८ यश्चैवं कुरुते नित्यं यथोक्तं धूपविस्तरम् । स पुत्रवानरोगी च मृतः संलीयते रवौ । । ४९ विधिना तु यथोक्तेन क्रियमाणानि यत्नतः । सर्वकार्याणि सिद्ध्यन्ति सफलानि भवन्ति च । । 1.143.५० पुष्पं श्रेष्ठं यदा न स्यात्पत्राणि समुपाहरेत् । पत्रं न स्यात्ततो धूपं धूपो न स्यात्ततो जलम् । । ५१ सर्वं न स्याद्यदा चैव प्रणिपातेन पूजयेत् । अशक्तः प्रणिपातस्य मनसा पूजयेद्रविम् । । ५२ असम्भवे तु द्रव्याणां विधिरेष प्रकीर्तितः । द्रव्याणां सम्भवे चैव सर्वमेवोपहारयेत् । । ५३ मन्त्रैः कर्मयुतो यस्तु मित्रे धूपं निवेदयेत् । उच्चारणाच्च वै तेषां धूपप्रीतो भवेद्रविः । । ५४ शिरो नासामुखं चैव भृशमावृत्य यत्नतः । पूजयेद्भास्करं वीर शिथिलं१ तु न कारयेत् । । ५५ नलिनेन तु राजेन्द्र नरो याति दिवाकरम् । तस्माद्युक्तं सदा कार्यं पूज्यते च दिवाकरः । । ५६ तेऽश्वमेधफलं प्राप्य सूर्यलोकं व्रजन्ति हि । धूपेन पूज्यमानं तु नराः पश्यन्ति यादव । । ५७ यान्ति ते परमं स्थानं यन्न पश्यन्ति सूरयः । क्रियमाणं तथार्कं च भक्त्या पश्यन्ति ये नराः । । सर्वान्कामानिह प्राप्य ते यान्ति परमं पदम् । । ५८ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने धूपादिविविधवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
सुमंतु म्हणाले — व्यास, सत्यवतीपुत्राकडून 'अव्यंग'ची उत्पत्ती ऐकून, साम्बा पुन्हा आश्रमात गेला. तेथे सामर्थ्यशाली साम्बा, नारद ऋषीकडे गेला आणि विचारलं — 'मुनिवर, भोजकांनी सूर्याला धूप कसा अर्पण करावा? स्नान, आचमन, आणि महात्म्याला अर्घ्य कसं द्यावं?' साम्बाचं बोलणं ऐकून, श्रेष्ठ मुनी नारद, जाम्बवतीपुत्र साम्बाला म्हणाले — 'हे कुरुवंशसिंहा, मी तुला सूर्याच्या धूपविधीचं वर्णन सांगतो. स्नान, आचमन आणि सुवर्णदान यांचीही माहिती देतो. तीनदा आचमन करून, स्नान करून, स्वच्छ वस्त्र परिधान करावं. ओलं वस्त्र न घालता, शुद्ध वस्त्र घालावं. उत्तर किंवा पूर्व दिशेला तोंड करून, काळजीपूर्वक आचमन करावं. पाण्यात उभं राहून आचमन करू नये; पाण्यातून बाहेर येऊनच करावं. पाण्यात सूर्य, अग्नी, माता आणि सरस्वती देवी असतात. म्हणून बाहेर येऊनच आचमन करावं, पाण्यात राहून नाही. स्वच्छ जागी बसून, एकाग्रतेने, पूर्व किंवा उत्तर दिशेला तोंड करून, पाय, हात आणि गुडघ्यापर्यंत धुवावेत, मग आचमन करावं. शांतपणे, एकाग्रतेने तीनदा पाणी प्यावं. दोनदा अंग पुसावं आणि तीनदा पाणी शिंपडावं. डोकं आणि इंद्रियं योग्य क्रमाने स्पर्श करावीत. आचमन करून, सूर्याला वंदन करावं आणि शुद्धतेकडे जावं. जो आचमन न करता कर्म करतो, तो नास्तिक समजावा; त्याची सर्व कर्मं व्यर्थ होतात. देवता शुद्धतेची इच्छा करतात, वेदांत असंच सांगितलं आहे. शुद्धतेनेच सर्व देवता पूजले जातात; शुद्धतेचं महत्त्व सर्वत्र सांगितलं आहे. आचमन करून, मौन धारण करावं आणि मग देवालयात जावं. श्वास रोखण्यासाठी तोंड वस्त्राने झाकावं. केसांमधलं पाणी टाळण्यासाठी डोकं नीट झाकावं. मग विविध शुभ फुलांनी सूर्याची पूजा करावी. यजमानाने, डोकं झाकून, गायत्री मंत्र जपावा. मग अग्नीसाठी प्रथम गूगुळाचा धूप द्यावा. फुलांची अंजळी घेऊन, काळजीपूर्वक ती सूर्याच्या मूर्तीच्या शिखरावर ठेवावी, देवमंत्र म्हणावा — 'ॐ, जे व्रती देव, मानव, पितर व्रत पाळतात, त्यासाठी आम्ही आदित्याला वंदन करतो, ज्याचं तेज प्रथम प्रकट होतं.' धूपाच्या पाच वेळा सांगितल्या आहेत, आणि यज्ञादी पाच कर्मं आहेत. पुन्हा सांगतो — दंडनायकाची वेळ पहाटे, तारकांचं दर्शन झाल्यावर; आज्ञा वेळ संध्याकाळी, हे जाणणाऱ्यांनी करावं. सूर्यदर्शनानंतर तीन वेळा पूजा करावी — सकाळी, दुपारी, संध्याकाळी. सकाळी अर्धा सूर्य, मग दुसरा अर्धा सूर्य. सकाळी 'हेलय', दुपारी 'ज्वलन', तसंच मंडलात, आणि संध्याकाळी 'ज्वलन'. चंदनमिश्रित पाणी, सुवासिक पाणी, कमळ, करवीर, लाल कमळ, फुलं, पाण्यात मिसळलेली फुलं, कुरुंट फुलं, दिव्य सुवासिक पदार्थ तांब्याच्या पात्रात ठेवावेत. अग्नीसाठी गूगुळाचा धूप द्यावा. मग अर्घ्यपात्र घेऊन सूर्याचं आवाहन करावं — 'या, सूर्यदेवा, हजार किरणांचे तेजस्वी, जगाचा स्वामी, माझ्यावर कृपा करा, हे दिवाकर, अर्घ्य स्वीकारा.' असं आवाहन करून, गुडघ्यावर बसून, आदित्यहृदय म्हणत अर्घ्य अर्पण करावं — 'ॐ नमो भगवते आदित्याय, विश्वाय, खेच्या, ब्रह्मणे, लोककर्त्या, ईशानाय, पुराणाय, सहस्राक्षाय नमः.' 'सोमाय, ऋग्यजुरथर्वाय; ॐ भूर्भुवःस्वः ॐ महः ॐ जनः ॐ तपः ॐ सत्यं ब्रह्मणे, मुंडे, मध्ये, पुढे.' नारद म्हणाले — सावित्रीच्या श्रेष्ठ तंत्रात, त्रैलोक्याचे रक्षण करणाऱ्या, सर्वत्र प्रदक्षिणा घालून धूपपात्र उचलावं. मग धूप अर्पण करून हे वचन म्हणावं — 'तूच रुद्रांमध्ये, वसूंमध्ये प्राचीन आहेस; देवांनी स्तुती केलेला, स्वर्गात शाश्वत आहेस. सकाळी तुझ्यामुळे, दुपारी दुसऱ्यामुळे.' 'ॐ नमो भगवते ज्ञानात्मने, तुला; विष्णूचं परमपद नेहमी ज्ञानी पाहतात.' संध्याकाळी सूर्याला अर्घ्य अर्पण करताना मंत्र म्हणावा — 'ॐ नमो वरुणाय शंभवे.' 'ॐ, काळ्या धुळीतून जात, अमृत व मृत्यू स्थापन करणारा, सुवर्णरथी सविता सर्व लोक पाहत जातो.' या विधीने सूर्याला धूप अर्पण करून, भोजकाने धूप उचलून गर्भगृहात जावं. मग मूर्तीसमोर धूप अर्पण करावा — 'मिहिराय, निक्षुभाय' या मंत्राने नेहमी. मग 'राज्ञे नमः, निक्षुभाय नमः, दंडनायकाय, पिंगलाय नमः.' तसेच 'राज्ञे, स्रौषाय, ईशाय, गरुडमते नमः.' मग प्रदक्षिणा करून, दिशांच्या देवांना अर्पण करावं. मग 'दिंडिने, हेमंताय', 'महेश्वराय', 'व्योमाय' अर्पण करावं. (सर्व देवांना, रुद्रांना नमस्कार.) 'ॐ ब्रह्मणे, मुंडपतये, आदित्याय, पुरुषेश्वराय, सूर्याय नमोनमः.' 'ॐ अनेककांत्ये, शेष, वासुकी, तक्षक, कर्कोटक, पद्म, शंख, कुलिक या नागराजांना नमस्कार.' 'तल, सुतल, पाताळ, अतल, वितल, रसातल यातील वास करणाऱ्या दैत्य, दानव, पिशाच्चांना नमस्कार.' मग प्रदक्षिणा करून मातृकांना नमस्कार (ॐ ग्रहांना नमस्कार). 'ॐ दंडनायकाय नमः, ॐ मार्तंडाय नमः, ॐ विनायकाय नमः.' अशा प्रकारे नावं उच्चारून, धूप अर्पण करावा. उचललेला धूप तिथेच ठेवावा. सूर्याच्या सेवकांनी स्तुती करावी. 'हे प्रभो, मी शक्य तितक्या भक्तीने तुझी पूजा केली. या लोक व परलोकातील कार्यसिद्धी दे.' जो तीन वेळा स्नान करून, विधिप्रमाणे सूर्याची भक्ती करतो, त्याला अश्वमेध यज्ञाचं फळ मिळतं. जो असं रोज करतो, त्याला पुत्र, आरोग्य लाभतं, मृत्यूनंतर तो सूर्याशी एकरूप होतो. विधिप्रमाणे काळजीपूर्वक केलेली सर्व कर्मं सफल होतात. उत्तम फुलं नसतील तर पानं अर्पण करावीत; पानं नसतील तर धूप, धूप नसेल तर पाणी. काहीच नसेल तर नमस्काराने पूजा करावी; तेही शक्य नसेल तर मनाने सूर्याची पूजा करावी. द्रव्य नसताना हा नियम आहे; द्रव्य मिळाल्यास सर्व काही अर्पण करावं. जो मंत्र व कर्मासह मित्राला धूप अर्पण करतो, त्याच्या उच्चारणाने सूर्य धूपाने प्रसन्न होतो. डोकं, नाक, तोंड नीट झाकून, काळजीपूर्वक भास्कराची पूजा करावी, हलगर्जीपणा करू नये. कमळाने पूजा केल्याने मनुष्य सूर्याला मिळतो; म्हणून नेहमी योग्य प्रकारे वागावं, सूर्याची पूजा करावी. असे करणाऱ्यांना अश्वमेधाचं फळ मिळतं आणि सूर्यलोक मिळतो. धूपाने पूजा करणारे सूर्याला प्रत्यक्ष पाहतात. ते त्या परम स्थानाला जातात, जे ज्ञानीही पाहू शकत नाहीत. जे भक्तीने सूर्याची पूजा करतात, ते सर्व इच्छित फळ मिळवून, परमपदाला जातात.
भोजकस्योत्पत्तिवर्णनम् सुमन्तुरुवाच अथाजगाम भगवान्व्यासो द्वारवतीं पुरीम् । द्रष्टुं नारायणं देवं शङ्खचक्रगदाधरम् । । १ तमागतमृषिं दृष्ट्वा वासुदेवो विशांपते । अभ्युत्थाय महातेजाः पूजयामास भारत । । २ स्वयमेवासनं दत्त्वा पाद्यमर्घ्यं तथैव च । पप्रच्छ प्रयतो भूत्वा व्यासं सत्यवतीसुतम् । । ३ य एते भोजका विप्रा आनीता मत्सुतेन वै । शाकद्वीपमितो गत्वा ज्ञानिनो मोक्षगामिनः । । ४ तान्दृष्ट्वा रूपतो विप्र प्रवेशात्कर्मतस्तथा। कौतूहलं समुत्पन्नं हर्षश्च परमो मम । । ५ कथमेते क्षणमपि तिष्ठन्ते पृथिवीतले । येषां रविः सदा पूज्यस्तेषां मुक्तिः सदा वसेत् । । ६ नागत्वा भोजकत्वं हि मोक्षमाप्नोति कश्चन । इदं मे मनसो ब्रह्मन्सदा सम्प्रतिभाति वै । । ७ व्यास उवाच एवमेव यथात्थ त्वं शङ्खचक्रगदाधर । धन्या एते महात्मानो भोजका नात्र संशयः । । ८ ये पूजयन्ति सततं भानुमन्तं दिवाकरम् । ज्ञानिनः कर्मनिष्ठाश्च सदा मोक्षगतिं गताः । । ९ यजन्ते सततं भानुं बलिपुष्पफलैस्तथा । अन्नेनौषधिभिश्चैव आज्यहोमैश्च कृत्स्नशः । । 1.144.१० होमं च शाश्वतं कृत्वा परं होमं ततः श्रिताः । परहोमस्य करणात्पूतात्मानो ह्यकल्मषाः । । ११ विशन्ति परमां दिव्यां भास्करीं तैजसीं कलाम् । कर्मणः साधने चैका तत्र चाग्नौ प्रतिष्ठिता । । १२ वायुमार्गस्थिता व्योम्नि द्वितीयान्तः प्रकाशिका । ततः परं तृतीया तु तत्स्मृतं सूर्यमण्डले । । १३ मण्डलं तच्च सवितुर्दिव्यं ह्यजरमव्ययम् । तस्याऽसौ पुरुषो मध्ये योऽसौ सदसदात्मकः । । १४ क्षराक्षरस्तु विज्ञेयो महासूर्यस्तथैव च । निष्कलः सकलश्चापि द्वौ च तस्य प्रकल्पितौ । । १५ अक्षरः सकलश्चैव सर्वभूतव्यवस्थितः । सतत्त्वः सकलः प्रोक्तस्तत्त्वहीनस्तु निष्कलः । । १६ तृणगुल्मलतावृक्षवृकसिंहद्विजाधिपान् । सुरसिद्धमनुष्यांश्च स्थलजाञ्जलजान्हरेत् । । १७ व्यवस्थितः स सर्वत्र सर्वेषामन्तरात्मनि । यदा कल्पात्मकश्चैव द्वितीयां तनुमाश्रितः । । १८ निष्कलस्तु सदा ज्ञेयः संस्थितस्तैजसीं कलाम् । हिमं घर्मं च वर्षं च त्रैलोक्ये कुरुते सदा । । १९ द्वितीया या तनुस्तस्य अक्षरं तत्परं पदम् । देवयानं तु पन्थानं कर्मयोगेन संस्थिता । 1.144.२० आदित्यसिद्धान्तरिताः साङ्ख्ययोगविदश्च ये । तेऽभिगच्छन्ति तत्स्थानं स मोक्षः परिकीर्तितः । । २१ निर्द्वन्द्वो निर्गमश्चैव तत्र गत्वा न शोचति । वेदेषु ब्रह्म वदन्ति ध्यायन्ते तत्त्ववेदिनः । । २२ अकारं तत्त्वतश्चापि ध्यायन्ते पुरुषोत्तम । त्र्यक्षरं च तमोंकारं सार्धमात्रात्रये स्थितम् । । २३ वदन्ति चार्धमात्रस्थं मकारं व्यञ्जनात्मकम्। ध्यायन्ति ये मकारीयं ज्ञानं ते हि सदात्मकम् । । २४ मकारो भगवान्देवो भास्करः परिकीर्तितः । मकारध्यानयोगाच्च मगा ह्येते प्रकीर्तिताः । । २५ धूपमाल्यैर्युतश्चापि उपहारैस्तथैव च । भोजयन्ति सहस्रांशुं तेन ते भोजकाः स्मृताः । । २६ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने भोजकस्योत्पत्तिवर्णनं नाम चतुश्चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
सुमंतू म्हणालेः तेव्हा भगवंत व्यास द्वारका नगरीत आले, नारायणाला, म्हणजे शंख, चक्र, गदा धारण करणाऱ्या देवाला भेटायला. तो ऋषी आला हे पाहून, वसुदेवाने, राजन, मोठ्या तेजाने उठून व्यासाचे स्वागत केले. स्वतः आसन, पाय धुण्यासाठी पाणी, आणि अर्घ्य दिले. मग एकाग्र होऊन सत्यवतीपुत्र व्यासाला विचारले: हे ब्राह्मण, माझ्या मुलाने शाकद्वीपातून आणलेले हे भोजक ब्राह्मण, जे ज्ञानी आणि मुक्तीच्या मार्गावर आहेत, त्यांना प्रत्यक्ष पाहून, त्यांच्या वागणुकीतून, मला मोठे कुतूहल आणि अतिशय आनंद झाला आहे. ज्यांच्यासाठी सूर्य नेहमी पूज्य आहे आणि ज्यांच्याजवळ मुक्ती नेहमीच आहे, असे हे लोक पृथ्वीवर एक क्षणही कसे राहतात? बिना भोजक झाले, कुणालाही मुक्ती मिळत नाही, हेच माझ्या मनात नेहमी उमटते, हे ब्राह्मण. व्यास म्हणाले: हे शंख, चक्र, गदा धारण करणाऱ्या देवा, तू जसे सांगितलेस, तसेच आहे. हे भोजक महात्मे खरेच धन्य आहेत, यात शंका नाही. जे नेहमी भानू, म्हणजे सूर्याची पूजा करतात, ते ज्ञानी, कर्मनिष्ठ आणि नेहमीच मुक्तीच्या मार्गावर पोहोचतात. ते नेहमी सूर्याची पूजा फुले, फळे, अन्न, औषधी आणि तुपाच्या होमाने करतात. शाश्वत यज्ञ करून, ते श्रेष्ठ यज्ञाकडे वळतात. त्या श्रेष्ठ यज्ञामुळे त्यांचे मन शुद्ध होते आणि पापरहित होते. ते दिव्य, तेजस्वी सूर्याच्या किरणात प्रवेश करतात. कर्मसिद्धीसाठी एक अग्नित स्थिर असतो. दुसरा वायुमार्गात आकाशात प्रकाशित होतो. तिसरा त्यापुढे सूर्याच्या मंडलात आहे असे मानले जाते. सवितृचे ते मंडल दिव्य, नाशरहित आणि अविनाशी आहे. त्याच्या मध्यभागी जो पुरुष आहे, तो सत्व आणि असत्वाचा मूळ आहे. तो नाशवान आणि अविनाशी, दोन्ही स्वरूपात ओळखावा, तोच महा सूर्य. त्याचे दोन रूपे आहेत – निर्गुण आणि सगुण. अक्षर म्हणजे सगुण, तो सर्व भूतांत व्यापलेला आहे. सगुण म्हणजे सत्य स्वरूप, निर्गुण म्हणजे तत्त्वरहित. तो तृण, झुडुप, वेल, वृक्ष, सिंह, पक्षी, देव, सिद्ध, माणसे, स्थलज आणि जलचर यांच्यात व्यापलेला आहे. तो सर्वत्र, सर्वांच्या अंतरात्म्यात आहे. जेव्हा तो कल्परूप धारण करतो, तेव्हा दुसरे रूप घेतो. निर्गुण नेहमी तेजस्वी किरणात स्थिर असतो. तो तीनही लोकात नेहमी थंडी, ऊन आणि पाऊस निर्माण करतो. त्याचे दुसरे रूप अक्षर, तेच परमतत्व. देवयात्रेचा मार्ग कर्मयोगाने मिळतो. जे आदित्यसिद्धांत आणि सांख्ययोग जाणतात, ते त्या अवस्थेला पोहोचतात; तीच मुक्ती समजली जाते. तेथे गेले की द्वंद्व नाही, शोक नाही. वेदांत ब्रह्म सांगतात, तत्त्वज्ञानी त्याचे ध्यान करतात. ते 'अ' या अक्षराचे तत्त्व म्हणून ध्यान करतात, आणि त्रिमात्र ओंकाराचे. अर्धमात्रेत असलेला 'म' अक्षर, जो व्यंजन आहे, त्याचे ध्यान करणारे सतत तत्त्वस्वरूप होतात. 'म' अक्षर म्हणजे भगवंत भास्कर, असे म्हटले आहे. 'म' ध्यानयोगामुळे त्यांना 'मग' असे नाव मिळाले आहे. धूप, फुले, अर्पण याने जे सूर्याची पूजा करतात, त्यांना भोजक म्हणतात.
भोजकज्ञानवर्णनम् वासुदेव उवाच ज्ञानोपलब्धिं विप्रेन्द्र भोजकानां महामुने । ब्रूहि तत्त्वं द्विजश्रेष्ठ कौतुकं परमं मम । । १ व्यास उवाच इमां ज्ञानोपलब्धिं तु निबोध गदतो मम । अस्थिस्थूलं स्नायुयुतं मांसशोणितलेपनम् । । चर्मावनद्धं दुर्गंधिपूर्णं मूत्रपुरीषयोः । । २ जराशोकसमाविष्टं रोगायतनमातुरम् । रजस्वलमनित्यं च भूतावासमिमं त्यजेत् । । ३ कपालं वृक्षमूलानि कुचैलमसहायता । समता सर्वभूतेषु एवं मुक्तस्य लक्षणम् । । ४ तिले तैलं गवि क्षीरं काष्ठे पावकसन्ततिः । उपायं चिन्तयेदस्य धिया धीरः समाहितः । । ५ प्रमाथि च प्रयत्नेन मनः संयम्य चञ्चलम् । बुद्धीन्द्रियाणि संयम्य शकुनानिव पञ्जरे । । ६ इन्द्रियैर्नियतैर्देही धाराभिरिव तृप्यते । सततममृतस्यैव जनार्दन महामते । । ७ प्राणायामैर्दहेद्दोषान्धारणाभिश्च१ किल्बिषम् । प्रत्याहारेण संसर्गान्ध्यानेनानीश्वरान्गुणान् । । ८ ध्यायमानस्य दह्यन्ते चान्ते दोषा यथाग्निना । तथेन्द्रियकृता दोषा दह्यन्ते प्राणनिग्रहात् । । ९ चित्तं चित्तेन संशोध्य भावं भावेन शोधयेत् । मनस्तु मनसा शोध्यं बुद्धिं बुद्ध्या तु शोधयेत् । । 1.145.१० चित्तस्यातिप्रसादेन भाति कर्म शुभाशुभम् । शुभाशुभविनिर्मुक्तो निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः । । निर्ममो निरहङ्कारस्ततो याति परां गतिम् । । ११ पर्वाह्णे लोहितं रूपं प्रथममृङ्ममयं स्मृतम् । यजुर्मयं द्वितीयं तु श्वेतं माध्याह्निकं स्मृतम् । । १२ कृष्णं तृतीयं सायाह्ने साम्नो रूपं तु तत्कृतम् । प्रथमं राजसं देव द्वितीयं सात्त्विकं स्मृतम् । १३ तृतीयं तामसं रूपं त्रैगुण्यं तस्य कल्पितम् । त्रयाणां व्यतिरेकेण चतुर्थं सूर्यमण्डलम् । । १४ ज्योतिः प्रकाशकं सूक्ष्मं प्रोक्तं देवनिरञ्जनम् । चतुर्थं तु वेदविदः सूर्यसिद्धान्तवेदिनः । । १५ ॐकारप्रणवैर्युक्ता ध्याननिर्भूतकल्मषाः । स्थिताः पद्मासने वीरा नाभिसंन्यस्तपाणयः । । १६ सुषुम्नानाडिकामार्गं कुम्भरेचकपूरकैः । त्रिभिः संशोध्य तान्पञ्च मरुतो देहमध्यगान् ।। १७ पदाङ्गुष्ठान्वितः स्विन्नमूर्ध्वमुत्क्षेपयेत्क्रमात् । नाभिदेशे तु तं दृष्ट्वा देवमग्निमनामयम् ।। १८ सोमं च हदये दृष्ट्वा मूर्ध्नि वाग्निशिखां ततः । वातरश्मिभिरासाद्य तं भित्त्वा मण्डलं परम् ।। १९ ततः परं तु यो गच्छेद्योगस्थः सूर्यमण्डलम् । यत्र गत्वा न शोचन्ति तत्सौरं परमं पदम् ।।1.145.२ ० देवार्चनं महाबाहो कीर्तितः केशिसूदन । प्रथमं हदयं स्थानं द्वितीयं चाग्निमाश्रितम् ।।२ १ तृतीयं नाभिसंस्थं च चतुर्थं सूर्यमण्डलम् ।।२२ स्थानं परं वै परमात्मसंस्थं भानोः सुरेशस्य वदन्ति तज्ज्ञाः । ज्ञेयः स मोक्षश्च नृणां स एव संसारविच्छित्तिकरं पदं ततः ।।२३ इदममृतसमं परस्य वेद्यं किरणसहस्रमृतो हितं जनानाम् । ऋषिचरितमवेत्य तत्त्वसारं व्यपगतमोहधियः प्रयान्ति मोक्षम् ।।२४ इदं मगानां चरितं मया ते प्रख्यापितं यानवरेण युक्तम् । ज्ञात्वात्विमं मोक्षविदो वदन्ति सिद्धाश्च तत्स्थानमवाप्नुवन्ति ।।२५ यन्मयोक्तमिदं ज्ञानं देयं श्रद्धावतां नृणाम् । नास्तिकानामबुद्धीनां न देयं भूतिमिच्छता ।।२६ सुमन्तुरुवाच इत्युक्त्वा भगवान्व्यासो भोजकज्ञानमुत्तमम् । नारायणं महाबाहो जगामायतनं हरेः ।।२७ ख्यातो यस्त्रिषु लोकेषु गंगया परितोषितः । बदर्या मण्डितो वीर नरनारायणाश्रमः । । २८ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे भोजकज्ञानवर्णनं नाम पञ्चचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
वसुदेव म्हणालेः हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, हे महर्षे, भोजकांच्या ज्ञानप्राप्तीचे खरे स्वरूप मला सांग. मला याची फार उत्सुकता आहे. व्यास म्हणालेः हे ऐक, मी सांगतो त्या ज्ञानप्राप्तीचे खरे स्वरूप. हे शरीर हाडांचे, स्नायूंनी बांधलेले, मांस-रक्ताने माखलेले, चर्माने आच्छादलेले, मूत्र-विष्ठेने दुर्गंधी, वृद्धापकाळ व दुःखांनी भरलेले, रोगांचे घर, दुःखाचे ठिकाण, रजोगुणी, क्षणभंगुर – असे हे पंचमहाभूतांचे निवासस्थान सोडावे. कपाल, झाडांची मुळे, फाटकी वस्त्रे आणि मदतीविना जगणे, सर्व प्राण्यांत समता – हे मुक्त पुरुषाचे लक्षण आहे. जसे तीळात तेल, गाईत दूध, लाकडात अग्नी असतो, तसेच धीराने, एकाग्रतेने या साधनेसाठी उपाय शोधावा. मनाला प्रयत्नपूर्वक वश करून, चंचल बुद्धी व इंद्रिये पक्ष्यांसारखी पिंजऱ्यात ठेवावी. ज्याची इंद्रिये वश आहेत, तो नेहमी अमृतासारखा तृप्त असतो, हे जनार्दन, हे महाबुद्धिमान. प्राणायामाने दोष जाळावेत, धारणा करून पापे जाळावीत, प्रत्याहाराने विषयांचा त्याग करावा, ध्यानाने अधम गुण जाळावेत. ध्यान करणाऱ्याचे दोष शेवटी अग्नीने जळतात, तसेच इंद्रियजन्य दोष प्राणनिग्रहाने जळतात. मनाने मन शुद्ध करावे, भावाने भाव शुद्ध करावा, मन मनाने, बुद्धी बुद्धीने शुद्ध करावी. मन पूर्णपणे प्रसन्न झाले की, शुभ-अशुभ कर्मे स्पष्ट दिसतात; शुभ-अशुभातून मुक्त, द्वंद्वहीन, निरपेक्ष, ममतारहित, अहंकाररहित झाला की, तो परमपदाला पोहोचतो. दुपारी पहिले रूप लाल, ते ऋग्वेदमय; दुसरे पांढरे, ते यजुर्मय आणि मध्यान्हाचे; तिसरे काळे, ते सांममय आणि सायंकाळचे. पहिले राजस, दुसरे सात्त्विक, तिसरे तामस; अशी त्याची त्रिगुणात्मकता आहे. या तिघांखेरीज चौथे म्हणजे सूर्याचे मंडल. चौथे तेजस्वी, सूक्ष्म, देवांचे निर्मळ स्थान; वेदज्ञ आणि सूर्यसिद्धांत जाणणाऱ्यांना तेच चौथे स्थान आहे. ओंकाराने युक्त, ध्यानाने पापरहित, पद्मासनात बसलेले, नाभीवर हात ठेवलेले वीर. सुषुम्ना नाडीच्या मार्गाने कुम्भक, रेचक, पूरक या तिघांनी शरीरातील पाच वायू शुद्ध करावेत. पायाचा अंगठा ओला होईपर्यंत वर उचलावा, नाभीस्थानी अग्नीदेवाचे दर्शन करावे. हृदयात सोमाचे दर्शन, मग डोक्यावर अग्नीची ज्वाळा; वायूच्या किरणांनी ते मंडल भेदून पोहोचावे. योगस्थित झाल्यावर जो सूर्याच्या मंडलात जातो, तिथे गेल्यावर शोक उरत नाही; तेच सूर्याचे परमपद. हे महाबाहो केशिसूदन, देवपूजा सांगितली आहे. पहिले स्थान हृदय, दुसरे अग्निस्थान, तिसरे नाभी, चौथे सूर्यमंडल. हे ज्ञानी सांगतात की, हेच सूर्याचे, म्हणजे परमात्म्याचे स्थान आहे; तेच माणसांसाठी मुक्तीचे स्थान, संसार तोडणारे पद आहे. हे अमृतासारखे, परम, लोकांसाठी हितकारक, किरणांनी भरलेले; ज्यांची मती मोहातून मुक्त झाली, जे ऋषींच्या आचरणाचा सार समजतात, ते मुक्तीला पोहोचतात. हे मगांचा आचार मी तुला सांगितले, जे मुक्ती जाणतात आणि सिद्ध झाले, ते हे जाणून त्या अवस्थेला पोहोचतात. हे ज्ञान श्रद्धावान लोकांना द्यावे, नास्तिक किंवा अज्ञानी लोकांना देऊ नये. सुमंतू म्हणालेः असे सांगून भगवंत व्यासाने श्रेष्ठ भोजकज्ञान सांगितले आणि मग हरिच्या निवासस्थानी गेले. तीनही लोकांत प्रसिद्ध, गंगेने संतुष्ट, बदरीने शोभलेले, हेवीर, नरनारायणांचे आश्रम आहे.
भोजकवर्णनम् शतानीक उवाच य एते भोजकाः प्रोक्ता देवदेवस्य पूजकाः । नान्यं भोज्यमथैतेषां ब्राह्मणैश्च कदाचन । । १ भास्करस्य प्रिया ह्येते पूज्यत्वं च तथा गताः । दिव्याश्चैते स्मृता विप्रा आदित्याम्भः समुद्भवाः । । २ अभोज्यत्वं कथं याता भोजकास्तद्वदस्व मे । किं कुर्वाणास्तथा कर्म भोज्यतां यान्ति मे वद । । ३ सुमन्तुरुवाच इममर्थं पुरा पृष्टो वासुदेवो महीपते । कृतवर्मणा पुरा राजंस्तथा साम्बो महाबलः । । ४ गतौ साम्बपुरीं वीर तथा नारदपर्वतौ । भुक्तवन्तो गृहे सर्वे भोजकस्य महात्मनः । । ५ आदित्यकर्मणो लोके देवान्नख्यातिमागताः । तेन ते पूजिताः सर्वे भक्त्या भोज्यैरनेकशः । । ६ आगतास्ते पुरीं वीर पुण्यां द्वारवतीं विभोः । तावृषी दिवमारुढौ राजन्नारदपर्वतौ । ७ वासुदेवं महातेजा हार्दिक्यो वाक्यमब्रवीत् । य एते भोजका विप्र पूजका भास्करस्य तु । । ८ अन्नमेषां कथं विप्रौ भुक्तवन्तौ जनार्दन । तावृषी दिव्यमाख्यातौ यौ तौ नारदपर्वतौ । । अभोज्याः किल एते वै ब्राह्मणानां जनार्दन । । ९ वासुदेव उवाच न ते भोज्या महाबाहो भोज्या भोजाश्च सर्वदा । अभिवाद्यां प्रयत्नेन यथादित्यो महामते । । 1.146.१० आचरन्तश्र तत्कर्म भोज्यत्वं प्रवजन्ति ते । तच्छ्रूयतां यदुश्रेष्ठ यत्कार्यं चापि तैर्विभो । । यतमानैर्महाबाहो तदिहैकमनाः शृणु । । ११ वृषली यस्य वै भार्या यश्चाव्यङ्गं न धारयेत् । अभोज्यः स तु विज्ञेयो भोजको नात्र संशयः । । १२ अस्नातः पूजयेद्यस्तु तथाभ्यङ्गविवर्जितः । आदित्यं यदुशार्दूल तथा च विधिना विभो । । १३ सेवको भोजको यस्तु शूद्रान्नं येन भुज्यते । कृषिं च कुरुते यस्तु देवार्चामपि वर्जयेत् । । १४ जातकर्मादयो यस्य न संस्काराः कृता विभो । आरुणेयैश्च मन्त्रैश्च सावित्रीं न च वै पठेत् । । तस्य गेहे द्विजो भुक्त्वा कृच्छ्रपादेन शुध्यति । । १५ पितृदेवमनुष्याणां भूतानां भास्करस्य तु । अकृत्वा विधिवत्पूजां यस्तु भुङ्क्ते स धर्महा । । १६ अभ्यङ्गेन विहीनो यः शंखहीनस्तथैव च । शिरसा धारयेत्केशान्स ज्ञेयो भोजकाधमः । । १७ देवार्चनं तथा होमं स्नानं तर्पणमेव च । दानं ब्राह्मणपूजां च कुर्वतो भोजकस्य तु । । अभ्यङ्गेन विहीनस्य सर्वं भवति निष्फलम् । । १८ सर्वदेवमयो ह्येष सर्ववेदमयस्तथा । अभ्यङ्गो यदुशार्दूल पवित्रः परमः स्मृतः । । १९ भोजकानां यदुश्रेष्ठ तस्य मूले स्थितो हरिः । मध्ये ब्रह्मा महातेजा अग्रे गोश्रुतिभूषणः । । 1.146.२० ऋग्वेदो यस्य मूलस्थो मध्ये सामानि कृत्स्नशः । यजुर्वेदस्तथा श्रेष्ठश्चाथर्वसहितः स्थितः । । २१ त्रयोऽग्नयस्तथा राजंस्त्रयो लोकाः स्थिताः क्रमात् । एवमेव पवित्रस्तु अभ्यङ्गो भोजकस्य तु । । २२ यस्त्वनेन विहीनस्तु भोजको भोजकाधमः । अभोज्यः स तु विज्ञेयः सोऽशुचिर्नात्र संशयः । । २३ निर्माल्यमथ नैवेद्यं कुङ्कुमं देवहेलिनाम् । ये प्रयच्छन्ति शूद्राणां विक्रीणन्ति च भोजकाः । । तेऽधमा भोजका ज्ञेया ये च देवस्वहारिणः । । २४ न पूजयन्ति देवेशं देवस्वं क्षपयन्ति च । न ते देव प्रियास्तात विज्ञेया भोजकाधमाः । । २५ यस्मिन्न भुक्ते नैवेद्यं भोजकोऽश्नाति मानद । तदन्नं भुङ्जतस्तस्य नरकाय न शान्तये । । २६ नैवेद्यं भोजयेत्तस्माद्भास्करस्य नरः सदा । प्रथमं यदुशार्दूल तच्च देहविशोधनम् । । २७ ब्राह्मणानां पुरोडाशो यथा कायविशोधनः । भोजकानां तथा वीर नैवेद्यं कायशोधनम् । । २८ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने भोजकवर्णनं नाम षट्चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
शतानिक म्हणालेः हे भोजक, जे देवांचा पूजक आहेत, त्यांना कधीही इतर ब्राह्मणांनी किंवा कुणीही बनवलेले अन्न चालत नाही. हे भास्कराला प्रिय आहेत, म्हणूनच पूज्य झाले आहेत. हे ब्राह्मण दिव्य मानले जातात, कारण ते आदित्याच्या पाण्यातून उत्पन्न झाले आहेत. ते भोजक अभोज्य कसे झाले, हे मला सांग. कोणती कृत्ये केल्याने ते भोज्य किंवा अभोज्य होतात? सुमंतू म्हणालेः पूर्वी वासुदेवाला हाच प्रश्न कृतवर्मा आणि साम्ब या महाबलवानांनी विचारला होता, राजन. ते दोघे साम्बपुरी आणि नारण पर्वतावर गेले, आणि सर्वांनी त्या महात्मा भोजकाच्या घरी भोजन केले. त्यांच्या आदित्यकर्मामुळे, ते देवांमध्ये 'देवांचे अन्न खाणारे' म्हणून प्रसिद्ध झाले. म्हणून सर्वांना भक्तीने आणि अनेक अर्पणांनी पूजले गेले. ते सर्व पुण्यशाली द्वारका नगरीत आले. त्या दोन्ही ऋषींनी, नारद आणि पर्वत, स्वर्ग गाठला. मग हार्दिक्य नावाच्या तेजस्वी ब्राह्मणाने वासुदेवाला विचारले: हे ब्राह्मण, हे भोजक भास्कराचे पूजक आहेत, मग त्यांच्या घरी लोकांनी कसे अन्न खाल्ले? नारद आणि पर्वत हे दोघे दिव्य ऋषी आहेत. मग हे भोजक ब्राह्मणांसाठी खरेच अभोज्य आहेत का, हे जनार्दना? वासुदेव म्हणालेः हे महाबाहो, ते भोजक अभोज्य नाहीत, भोजक नेहमीच पूज्य आहेत, जसे सूर्य पूज्य आहे तसे. योग्य आचार केल्याने ते भोज्य होतात; काय करावे लागते, ते ऐक. हे महाबाहो, जे प्रयत्नशील आहेत, त्यांनी हे एकाग्रतेने ऐकावे. ज्याची पत्नी नीच जातीची आहे, किंवा जो उपवित धारण करत नाही, तो भोजक अभोज्य आहे, यात शंका नाही. जो न स्नान करता पूजा करतो, किंवा अभ्यंग करत नाही, किंवा विधिपूर्वक आदित्याची पूजा करत नाही, जो भोजक सेवक शूद्रांचे अन्न खातो, शेती करतो, किंवा देवपूजा टाळतो, ज्याचे जातकर्मादी संस्कार झाले नाहीत, किंवा जो अरुणीय मंत्रांनी सावित्रीचा जप करत नाही, त्याच्या घरी ब्राह्मणाने अन्न खाल्ले, तर कठीण प्रायश्चित्तानेच तो शुद्ध होतो. जो पितर, देव, माणसे, भूत आणि भास्कर यांची विधिपूर्वक पूजा न करता अन्न खातो, तो धर्महंता आहे. जो अभ्यंग न करता, शंख न बाळगता, केस ठेवतो, तो भोजकांत नीच समजावा. देवपूजा, होम, स्नान, तर्पण, दान, ब्राह्मणपूजा करणाऱ्या भोजकाने अभ्यंग न केल्यास सर्व काही निष्फळ होते. हा भोजक सर्व देवांचा आणि सर्व वेदांचा मूर्तिमंत आहे. अभ्यंग हे भोजकांसाठी अत्यंत पवित्र मानले आहे. भोजकांच्या मुळाशी हरि आहे, मध्ये तेजस्वी ब्रह्मा, पुढे गोशब्दाने अलंकृत. मुळाशी ऋग्वेद, मध्ये सर्व साम, श्रेष्ठ यजुर्वेद आणि अथर्ववेद आहेत. तीन अग्नी आणि तीन लोकही त्यात आहेत. म्हणून अभ्यंग भोजकासाठी पवित्र आहे. जो अभ्यंग करीत नाही, तो भोजकांत नीच, अभोज्य आणि अशुद्ध आहे. जे भोजक नर्माल्य, नैवेद्य, कुंकू शूद्रांना देतात किंवा विकतात, किंवा देवाचे द्रव्य चोरतात, ते भोजकांत नीच समजावेत. जे देवपूजा करत नाहीत किंवा देवाचे द्रव्य नष्ट करतात, ते देवांना प्रिय नाहीत. जो भोजक नैवेद्य अर्पणाआधी खातो, त्याचे ते अन्न नरकाला नेते, शांतीला नाही. म्हणून नेहमी भास्कराला प्रथम नैवेद्य अर्पण करावा; हे शरीरशुद्धीसाठी आहे. जसे ब्राह्मणांसाठी पुरोडाश शरीरशुद्धीसाठी असतो, तसे भोजकांसाठी नैवेद्य शरीरशुद्धीसाठी आहे.
भोजकब्राह्मणवर्णनम् वासुदेव उवाच अत्र पृष्टो यथा देवो भास्करो देवपूजितः । अरुणेन महाबाहो के प्रिया भोजकास्तथा । । १ पूजायां तव के योग्याः के न योग्या भवन्ति च । इति पृष्टः स भगवानरुणेन दिवाकरः । । यदुवाच महाबाहो तदिहैकमनाः शृणु । । २ भास्कर उवाच परदारान्परद्रव्यं ये न हिंसन्ति भोजकाः । ते प्रिया मम वै नित्यं ये न निंदन्ति दैवतान् । । ३ वाणिज्यं कृषिसेवां तु वेदानां निन्दनं च ये । कुर्वन्ति भोजका ज्ञेयाः सर्वे ते मम वैरिणः । । ४ येषां भार्यासङ्ग्रहणं कर्षणं ये प्रकुर्वते । नृपसेवां खगश्रेष्ठ विज्ञेयाः पतितास्तु ते । । भुञ्जते ये च शूद्रान्नं ज्ञेयास्ते शत्रवो मम । । ५ पूजा कृता तु या तैस्तु तथार्घ्यं च खगोत्तम । पूजां तामथ चाप्यर्घ्यं नाहं गृह्णामि खेचर । । ६ य एते कथिता वीर ये च शङ्खविवर्जिताः । निर्माल्यं ये मदीयं तु नैवेद्यं कुङ्कुमं तथा । । ७ शूद्राय ये प्रयच्छन्ति विकीर्णन्ति च ये खग । यच्छन्ति ये च वैश्याय भोजका मे न ते प्रियाः । । ८ यजन्ते ये च सावित्रीं महाश्वेतां च गोपतेः । ये न जानन्ति मे मुद्रां किङ्कराणां च नामतः । । ९ य एते१ कथिता वीर भोजकास्ते मया खग । नैते पूजयितुं शक्ता ये प्रिया मम भोजकाः । । ताञ्छृणुष्व खगश्रेष्ठ भूत्वा चैकाग्रमानसः । । 1.147.१० देवद्विजमनुष्याणां पितॄणां चापि पूजकाः । ते प्रिया मम वै नित्यं शक्ताः पूजयितुं रविम् । । ११ येषां मुण्डं शिरो नित्यं ये चाभ्यङ्गसमन्विताः । वादयन्ति च ये शङ्खं दिव्यास्ते भोजका मताः । । १२ त्रिकालं ये च मां नित्यं सुस्नाताः क्रोधवर्जिताः । पूजयन्ति खगश्रेष्ठ ते प्रिया मम भोजकाः । । १३ वारे मदीये नक्तं तु षष्ठ्यां ये च प्रकुर्वते । सप्तम्यामुपवासं तु तथा सङ्क्रमणे मम । । १४ दिव्यास्ते ब्राह्मणा ज्ञेया भोजका मम पूजकाः । पूजयन्ति च ये विप्रान्मद्भक्ता मत्परायणाः । । ते प्रियाः सततं मह्यं भोजका गरुडाग्रज । । १५ मयि भक्तिं न कुर्वन्ति ब्राह्मणान्पूजयन्ति नो । न ते पूज्या न वन्द्याश्च ये द्विषन्ति च मां सदा । । १६ ये कुर्वन्ति महायज्ञान्भोजका गरुडाग्रज । पितृदेवमनुष्याणां पूजार्थं सन्ततं खग । । १७ प्रियास्ते सततं वीर भोजकानां तथोत्तमाः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पञ्चयज्ञान्प्रवर्तयेत् । । १८ एकभक्तेन ये नित्यं वर्तन्ते कश्यपात्मज । भुञ्जते न च ये रात्रौ भोजकास्ते प्रिया मम । । १९ मम वारे च ये वीर तथा षष्ठ्यां च केशव । न रात्रौ भुञ्जते प्राज्ञा मत्प्रियास्ते मगाः खग । । 1.147.२० प्रतिसंवत्सरं ये तु भोजका गरुडाग्रज । न यच्छन्ति पितुर्मातुर्दिवसे तेन मे प्रियाः । । २१ इत्थं भूता भोजका या माघमासे च सप्तमी । पुष्पाणां करवीराणि तथा रक्तं च चन्दनम् । । २२ वाचको ब्राह्मणानां तु नैवेद्यं मोदकास्तथा । घृताहुत्यो गुग्गुलश्च क्षीरेण स्नपनं तथा । । २३ वाद्यानां शङ्खशब्दश्च नृत्यं नाट्यं मतं मम । पञ्चवर्णा पताकास्तु श्वेतं छत्रं च मे प्रियम् । । २४ नान्यवर्णैः कृता पूजा तथा प्रीणाति मां खग । यथा कृता भोजकेन पूजा प्रीणाति मां सदा । । नान्यदेवप्रतिष्ठा तु कर्तव्या भोजकेन तु । । २५ वासुदेव उवाच इत्युक्त्वा भगवान्देवश्चारुणाय पुरानघ । लक्षणं भोजकानां तु ततो मेरुमथाक्रमत् । । २६ एवं भोज्या भोजकास्तु न चाभोज्याः कदाचन । अनुष्ठानविहीना ये न ते भोज्यास्तु भोजकाः । । २७ भौमास्तु ब्राह्मणा ये तु अनुष्ठानविवर्जिताः । तेऽप्यभोज्या भवन्तीह विकर्मस्था विशेषतः । । २८ नास्ति पूज्यतमं किञ्चिन्माङ्गल्यं पावनं तथा । चतुर्णामिह वर्णानां मुक्त्वा भोजकमुत्तमम् । । पूजिते भोजके वीर आदित्यः पूजितो भवेत् । । २९ भुञ्जते यस्य वै गेहे भोजका यदुनंदन । तस्य भुङ्क्ते स्वयं भानुर्ब्रह्मा विष्णुस्तथा शिवः । । 1.147.३० यथेह सर्वसत्त्वानां प्रधानत्वे स्थितो रविः । तथेह सर्वभूतानां भोजकः पूज्य उच्यते । । ३१ तीर्थानां तु कुरुक्षेत्रं सरसां सागरो यथा । तथा पूज्यतमो ज्ञेयः पूज्यानां भोजको विभो । । ३२ विशेषेण च सौराणां भोजकः पूज्य उच्यते । भर्ता पूज्यो यया स्त्रीणां शिष्याणां च यथा गुरुः । । भोजकस्तु तथा पूज्यः सौराणां हृदिकात्मज । । ३३ यस्य भुङ्क्ते भोजकस्तु गन्धपुष्पादिनार्चितः । तस्य भुङ्क्ते स्वयं भानुः पितरो देवतास्तथा । । ३४ एवं पूज्यास्तथा भोज्या भोजका हृदिकात्मज । ये सौरा भोजकस्यान्नं भुञ्जते निर्विकल्पतः । । ते सर्वे पापनिर्मुक्ता यान्ति सूर्यसलोकताम् । । ३५ कथितो यत्र यो भोज्यो यथा भोज्यः स वर्जितः । अथ किं बहुनोक्तेन श्रूयतां वचनं मम । । ३६ नास्ति वेदात्परं शास्त्रं नास्ति गङ्गासमा सरित् । अश्वमेधसमं पुण्यं नास्ति पुत्रसमं सुखम् । । ३७ नास्ति भानुसमो देवो नास्ति मातृसमा गतिः । यथैतानि समस्तानि उत्तमानि यदूत्तम ।। तथोत्तमो भोजकस्तु सम्प्रोक्तो भास्करेण तु । । ३८ इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे साम्बोपाख्याने भोजकलक्षणवर्णनं नाम सप्तचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः
वासुदेव म्हणालेः हे महाबाहो, जेव्हा अरुणाने देव भास्कराला विचारले, 'तुला प्रिय असणारे भोजक कोण?' आणि 'तुझ्या पूजेसाठी कोण योग्य, कोण अयोग्य?' तेव्हा दिवाकराने असे सांगितले. यदु म्हणाले: हे महाबाहो, एकाग्रतेने ऐक. भास्कर म्हणालेः जे भोजक दुसऱ्यांच्या स्त्रिया किंवा संपत्तीला हात लावत नाहीत, देवांची निंदा करत नाहीत, ते मला नेहमी प्रिय आहेत. जे भोजक व्यापार, शेती किंवा वेदांची निंदा करतात, ते माझे शत्रू आहेत. जे दुसऱ्यांच्या स्त्रिया घेतात, दुसऱ्याची जमीन नांगरतात, राजसेवा करतात, किंवा शूद्रांचे अन्न खातात, ते पतित आणि माझे शत्रू आहेत. त्यांनी केलेली पूजा किंवा अर्घ्य मी स्वीकारत नाही. जे भोजक शंखाशिवाय आहेत, माझे नर्माल्य, नैवेद्य किंवा कुंकू शूद्रांना किंवा वैशांना देतात, ते मला प्रिय नाहीत. जे सावित्री किंवा महाश्वेता यांची पूजा करतात, माझी मुद्रा किंवा सेवकांची नावे ओळखत नाहीत, हे भोजक माझ्या पूजेस समर्थ नाहीत; जे मला प्रिय आहेत, त्यांचे ऐक, हे खगश्रेष्ठ. जे देव, ब्राह्मण, माणसे आणि पितर यांची पूजा करतात, ते मला नेहमी प्रिय आहेत आणि सूर्याची पूजा करण्यास समर्थ आहेत. ज्यांचे डोके नेहमी मुंडित असते, जे अभ्यंग करतात, शंख वाजवतात, ते दिव्य भोजक मानले जातात. जे दिवसातून तीन वेळा स्नान करतात, क्रोध टाळतात आणि माझी पूजा करतात, ते मला प्रिय आहेत. माझ्या वाराला, षष्ठीला, सप्तमीला किंवा संक्रांतीला रात्री उपवास करणारे ब्राह्मण दिव्य आणि माझे पूजक आहेत. जे ब्राह्मणांची पूजा करतात, माझे भक्त आहेत, ते मला नेहमी प्रिय आहेत. जे माझ्यावर भक्ती करत नाहीत, ब्राह्मणांची पूजा करत नाहीत, किंवा नेहमी माझा द्वेष करतात, ते पूज्य किंवा वंदनीय नाहीत. जे भोजक पितर, देव, माणसे यांच्या पूजेसाठी मोठे यज्ञ करतात, ते नेहमी मला प्रिय आणि श्रेष्ठ आहेत. म्हणून सर्वांनी पंचयज्ञ करावेत. जे नेहमी एकच वेळ अन्न खातात, रात्री अन्न खात नाहीत, ते मला प्रिय आहेत. माझ्या वाराला किंवा षष्ठीला जे रात्री अन्न खात नाहीत, ते ज्ञानी आणि मला प्रिय आहेत. जे भोजक दरवर्षी पित्याच्या किंवा मातृदिनी काही देत नाहीत, ते मला प्रिय आहेत. माघ महिन्यात सप्तमीला जे भोजक करवीराची फुले, लाल चंदन, ब्राह्मणांना नैवेद्य, मोदक, तुपाच्या आहुती, गुग्गुळ, दूधाने स्नान, शंखध्वनी, नृत्य, नाट्य, पंचवर्णी पताका, पांढरे छत्र अर्पण करतात, ते मला प्रिय आहेत. इतर रंगांनी केलेली पूजा मला तितकी प्रिय नाही, जशी भोजकाने केलेली पूजा प्रिय आहे. भोजकाने दुसऱ्या देवतेची प्रतिष्ठा करू नये. वासुदेव म्हणालेः असे सांगून भगवंत देव अरुणाला सांगून मेरू पर्वतावर गेले. म्हणून भोजक भोज्य आहेत, कधीच अभोज्य नाहीत. जे आचार सोडतात, ते भोज्य नाहीत. जे भूमीवरील ब्राह्मण आचार सोडतात, तेही अभोज्य होतात, विशेषतः जे दुष्कर्म करतात. चारही वर्णात भोजक श्रेष्ठ आहे, त्याच्यापेक्षा पूज्य, मंगल किंवा पावन काही नाही. भोजकाची पूजा केल्यावर आदित्याची पूजा होते. ज्याच्या घरी भोजक भोजन करतो, तिथे स्वतः भानू, ब्रह्मा, विष्णू, शिव भोजन करतात. जसा सूर्य सर्व सत्त्वात प्रधान आहे, तसा भोजक सर्व भूतांत पूज्य आहे. तीर्थांत कुरुक्षेत्र, सरोवरांत सागर जसा श्रेष्ठ, तसा भोजक पूज्य आहे. विशेषतः सौरांमध्ये भोजक पूज्य आहे. जसा पती स्त्रियांना, गुरु शिष्यांना पूज्य, तसा भोजक सौरांना पूज्य आहे. ज्याच्या घरी भोजक गंध, फुले अर्पण करून भोजन करतो, तिथे स्वतः भानू, पितर, देवता भोजन करतात. अशा भोजकांची पूजा आणि भोजन करणे पूज्य आहे. जे सौर भोजकाचे अन्न निःसंशय खातात, ते सर्व पापमुक्त होऊन सूर्याच्या लोकात जातात. कोण भोज्य, कोण अभोज्य, हे सांगितले. आता आणखी काय सांगावे? माझे शब्द ऐका: वेदाहून श्रेष्ठ शास्त्र नाही, गंगेइतकी नदी नाही, अश्वमेधासारखे पुण्य नाही, पुत्रासारखे सुख नाही, भानूसारखा देव नाही, मातेसारखी गती नाही. जशी ही सर्व श्रेष्ठ आहेत, तसा भोजकही भास्कराने श्रेष्ठ म्हटला आहे.