जपित्वा मार्जनं कृत्वा जीवयामास बालकम्
मंत्र म्हणून आणि शुद्धी करून तिने मुलाला पुन्हा जिवंत केले.
भोजनं कारयित्वा तु मंत्रं संजीवनं ददौ
जेवण वाढून तिने संजीवन मंत्र दिला.
प्राप्तवान्यत्र सा नारी दाहिता हरिशर्मणा
ती स्त्री दुसरीकडे गेल्यावर हरिशर्म्याने तिला जाळले.
दाहितस्तनयः पित्रा शोककर्त्रा तदामुना
शोकाने पछाडलेल्या वडिलांनी मुलाला जाळले.
गुणाधिपस्य तनयो राज्ञो धर्मस्थलीपतेः
तो गुणांचा अधिपती, धर्मस्थळीचा राजा याचा मुलगा होता.
जीवनं दत्तवान्मह्यं वरयाद्य वरं मम 3.2.2.
त्याने मला जीवन दिले; आता माझ्याकडून एखादी इच्छा माग.
गृहीत्वास्थि गतस्तीर्थे तमन्वेषय मा चिरम्
हाडे घेऊन तो तीर्थस्थळी गेला; त्याला शोधायला उशीर करू नकोस.
प्राप्तस्तं कथयामास यथा प्राप्तं हि जीवनम् ।। इति श्रुत्वा वचस्तस्य केशवोऽस्थिसमन्वितः
त्याच्याकडे पोहोचल्यावर त्याने जीवन कसे मिळाले ते सांगितले; ही वचने ऐकून, केशव हाडे घेऊन,
प्रगत्यास्थीनि सर्वाणि ददौ तस्मै द्विजातये
त्याने सर्व हाडे त्या ब्राह्मणाला दिली.
योग्या धर्मेण यस्याहं तस्मै प्रायामि धर्मिणे
मी ज्या धर्माने योग्य आहे त्या धर्मात्म्याजवळ जाते.
अतस्त्वं विक्रमादित्य धर्मज्ञ कथयस्व मे
म्हणून विक्रमादित्य, धर्म जाणणारा, मला सांग.
योग्या मधुमती नारी वामनाय द्विजन्मने
मधुमती ही योग्य स्त्री वामन या ब्राह्मणासाठी आहे.
प्राणदाता तु यो विप्रः पितेव गुणतत्परः
जो ब्राह्मण प्राण देतो आणि गुणी असतो, तो वडिलांसारखा असतो.
वैतालो भूपतिश्रेष्ठं पुनर्विक्रममब्रवीत्
वेताळाने पुन्हा राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या विक्रमाशी बोलले.
वर्द्धवन्नगरे रम्ये नानाजननिषेविते
वर्धवन या सुंदर नगरात, जिथे अनेक जातींचे लोक राहतात,
विद्वन्माला प्रिया तस्य पतिसेवापरायणा
तेथे एक विद्वान हारकार होता, ज्याची प्रिय पत्नी पतीची सेवा करण्यात नेहमी तत्पर होती.
पुत्रकन्यासपत्नीको वृत्त्यर्थं समुपागतः
तो आपल्या मुलगा, मुलगी आणि पत्नीला घेऊन उपजीविकेसाठी आला.
किंचिच्छ्रुत्वा ददौ स्वर्णं सहस्रं प्रत्यहं नृप
त्याची थोडी गोष्ट ऐकून, राजाने त्याला रोज हजार सोन्याच्या नाणी दिली.
व्ययं कृत्वा तु तच्छेषं स कुल्ये भुक्तवान्स्वयम्
त्यातून काही खर्च करून, उरलेले तो आपल्या कुटुंबासोबत उपभोगू लागला.
परीक्षार्थं स्मशाने च रोदनं बहु कुर्वती
परीक्षेसाठी, ती स्मशानभूमीत जाऊन मोठ्याने रडू लागली.
गच्छ वीरवर त्वं वै यतोऽसौ श्रूयते रवः
हे वीरश्रेष्ठा, जिथे तो आवाज ऐकू येतो तिथे जा.
इति श्रुत्वा वीरवरः शस्त्रास्त्रकुशलो बली
हे ऐकून, शस्त्रास्त्रात कुशल आणि बलवान असा वीरश्रेष्ठ,
श्लक्ष्णं वचश्च तामाह किमर्थं रोदने स्थिता 3.2.3.
तिच्याशी गोड शब्दात विचारले, "तू इथे उभी राहून का रडतेस?"
इति श्रुत्वा राजलक्ष्मीर्वीरसेनं तमब्रवीत्
हे ऐकून, राजलक्ष्मीने वीरसेनाशी असे सांगितले:
मासान्ते प्रलयं यास्ये तस्माच्छोचामि भो बलिन् केन पुण्येन दीर्घायुस्त्वं भवेः कारणं वद
"मासाच्या शेवटी माझा विनाश होईल, म्हणून मी दुःखी आहे, हे बलवान. तुला दीर्घायुष्य कशामुळे मिळाले? कारण सांग."
दीर्घायुर्भविता चाहं स्वामिकार्यं प्रसाधय
"मीसुद्धा दीर्घायुषी होईन; तुझ्या स्वामीचं काम पूर्ण कर."
इति श्रुत्वा वीरवरो मंदिरं स्वयमागतः
हे ऐकून, वीरश्रेष्ठ स्वतःच मंदिरात गेला.
तथेत्युक्त्वा तु सा साध्वी तनयं प्राह निर्भया
"तसेच होईल," असे म्हणून ती सती निर्भयपणे आपल्या मुलाला म्हणाली.
तथा मत्वा तु तत्पुत्रो भगिन्या मातृसंयुतः
असे ठरवून, तो मुलगा आपल्या बहिणी आणि आईसोबत गेला.
भोस्तात मे कपालं च चंडिकायै समर्पय
"बाबा, माझे कवट Caṇḍikā देवीला अर्पण कर."