पद्मावतीं प्रियां प्राह शृणु वाक्यं वरानने
त्याने आपल्या प्रिय पद्मावतीला सांगितले, 'हे सुंदर मुखाच्या, माझे बोल ऐक.'
तन्मित्रं बुद्धिदक्षश्च किं नु तिष्ठति सांप्रतम्
तो मित्र बुद्धिदक्ष म्हणाला, 'ती आता कुठे आहे?'
इति श्रुत्वा वचस्तस्य निष्ठुरं कुलिशोपमम्
त्याची वज्रासारखी कठोर वाणी ऐकून,
तदा तु बुद्धिदक्षश्च चित्रगुप्तप्रपूजकः
तेव्हा बुद्धिदक्ष, चित्रगुप्ताची भक्ती करणारा,
एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तो भूपतिस्त्वरयान्वितः
इतक्यात, घाईने भरलेला राजा तेथे आला.
कस्मान्न खादितं मित्र भोजनं मत्प्रियाकृतम्
मित्रा, माझ्या प्रियेने केलेले जेवण तू का नाही खाल्ले?
भुक्त्वा स मरणं प्राप्तः स दृष्ट्वा विस्मितो नृपः
त्याने जेवण केल्यावर मृत्यू पावला; हे पाहून राजा आश्चर्यचकित झाला.
मित्र गच्छ गृहं शीघ्रं मया त्यक्ता च पापिनी
मित्रा, पटकन घरी जा; मी त्या पापी स्त्रीला टाकून दिले आहे.
तदलंकारमाहृत्य त्रिशूलं कुरु जानुनि
ते दागिने आण आणि तिच्या गुडघ्यावर त्रिशूळ ठेव.
इति श्रुत्वा ययौ भूपस्तथा कृत्वा समागतः 3.2.1.
हे ऐकून, राजाने तसे केले आणि परत आला.
शिष्यं कृत्वा नृपं तं स योगिरूपो हि भूषणम्
योग्याच्या रूपात त्या राजाला आपला शिष्य करून, त्याला एक शोभा मिळवून दिली.
स वज्रमुकुटो मत्वा तदाज्ञां नगरं गतः
आपल्याला वज्रमुकुट मिळाल्यासारखे समजून, त्या आज्ञेप्रमाणे तो नगरात गेला.
शीघ्रं निवेदयामासुर्दन्तवक्त्रस्तमब्रवीत्
ते लवकर जाऊन कळवले, आणि दंतवक्त्राने त्याच्याशी बोलले.
जटिलः प्राह भो राजन्श्मशाने मद्गुरुः स्थितः
जटाधारी म्हणाला, 'राजा, माझे गुरु स्मशानात आहेत.'
इति श्रुत्वा स नृपतिस्तूर्णमाहूय तद्गुरुम्
हे ऐकून, राजाने ताबडतोब त्या गुरूंना बोलावले.
स्मशाने संधितं मंत्रं मया योगिस्वरूपिणा
स्मशानात, योग्याच्या रूपात मी तो मंत्र स्थिर केला.
वामजानुनि शूलेन तया दत्तं हि भूषणम्
डाव्या गुडघ्यावर त्रिशूळ ठेवून, तिने तो दागिना दिला.
स वज्रमुकुटस्तां तु गृहीत्वा गृहमाययौ
वज्रमुकुट घालून, त्याने तो दागिना घेतला आणि घरी परतला.
कस्मै पापं महत्प्राप्तं चतुर्णा मे वदाधुना सूत उवाच इति श्रुत्वा वचस्तस्य विक्रमो नाम भूपतिः
या चौघांपैकी कोणावर मोठे पाप आले आहे, ते मला आता सांग. सूत म्हणाले: हे ऐकून, विक्रम नावाचा राजा—
विहस्य भार्गवं प्राह प्राप्तं पापं हि भूपतेः 3.2.1.
हसत, त्याने भार्गवाला सांगितले, 'राजावरच पाप आले आहे.'
भूप पुत्रेणार्थसिद्धं कृतं तस्माच्च भूपतेः
राजाच्या मुलाने आपले काम साध्य केले, आणि त्यामुळे ते राजाकडून घडले.
रजोवतीं सुतां दृष्ट्वा न विवाहेत यो नरः
राजोवती या कन्येला पाहून जो पुरुष तिला लग्नासाठी निवडत नाही—
गांधर्वं च विवाहं वै कामिन्या च कृतं यया
आणि तिने इच्छेने गंधर्व विवाह केला.
अदृष्टदोषां यः कन्यां विवेकेन विना त्यजेत्
ज्याला कुठलाही दोष दिसत नाही अशा कन्येला, विवेक न ठेवता जो सोडतो—
इति श्रुत्वा? स वैतालो धर्मगाथां नृपेरिताम्
हे ऐकून, वेताळाने राजाच्या सांगण्यावरून धर्माची गाथा म्हटली.
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखण्डापरपर्याये नाम प्रथमोऽध्यायः
श्रीभविष्य महापुराणाच्या प्रतिसर्ग पर्वातील चतुर्युगखंड अपरपर्याय नावाच्या पहिल्या अध्यायात असे सांगितले आहे.
द्विजवर्यः स वैतालो वचः प्राह प्रसन्नधीः
श्रेष्ठ द्विज वेताळाने प्रसन्न मनाने ही वचने सांगितली.
एकदा यमुनातीरे धर्मस्थलपुरी शुभा
एकदा यमुनाकाठी धर्मस्थळ नावाचे पवित्र नगर होते.
गुणाधिपो महीपालस्तत्र राज्यं चकार वै
गुणांचा अधिपती असा तो राजा तिथे आपल्या राज्यावर राज्य करत होता.
तस्य पत्नी सुशीला च पतिव्रतपरायणा
त्याची पत्नी सुशीला ही अत्यंत सुसंस्कृत आणि पतीपरायण होती.