महामदस्तु संतुष्टो गत्वा वै शिवमंदिरम्
महामद संतुष्ट होऊन शिवाच्या मंदिरात गेला.
तदा प्रसन्नो भगवान्वचनं प्राह सेवकम् मया सह समागच्छ मयूरनगरं प्रति
त्या वेळी प्रसन्न झालेल्या भगवंताने आपल्या सेवकाला सांगितले, "माझ्यासोबत मयूरनगराकडे चल."
इत्युक्तस्तेन पैशाचो नटैः पंचसहस्रकैः
त्याच्या बोलण्यावर पिशाच्च पाच हजार नर्तकांसह गेला.
इन्दुलश्च तथाह्लादो बोधितो विष्णुमायया मयूरनगरं प्राप्य मकरंदमुपाययौ
इंदुल आणि ताह्लाद, विष्णुमायेने जागे होऊन, मयूरनगरात पोहोचले आणि मकरंदाकडे गेले.
तदा तु शोभना वेश्या सहुरेण बलैस्सह
त्या वेळी शोभना, वेश्या, सहुर आणि त्याच्या सैन्यासह,
सर्वतश्चोत्थितो वातो महामेघसमन्वितः ६८ दृष्ट्वा तां भैरवीं मायां तमोभूतां समन्ततः
सर्व बाजूंनी मोठ्या मेघांसह वारा उठला; ती भयंकर माया पाहून सर्वत्र अंधार पसरला.
शनिभल्लेन तां मायां भस्म कृत्वा महाबलः 3.3.28.
शनीच्या अस्त्राने त्या बलाढ्याने ती माया भस्म केली.
तदा तु शोभना नारी काममायां चकार ह
त्या वेळी शोभना या स्त्रीने काममाया निर्माण केली.
मोहिताः क्षत्रियाः सर्वे मुमुहुर्लास्यदर्शनात्
सर्व क्षत्रिय त्या नृत्याचे दर्शन पाहून मोहात पडले आणि शुद्ध हरपले.
तदा स्वर्णवती देवी कामाक्षी ध्यानतत्परा मयूरध्वजमागम्य निगडैस्तान्बबंध ह
त्या वेळी सुवर्णवती देवी कामाक्षी ध्यानात मग्न होती, तिने मयूरध्वजाजवळ येऊन त्यांना बेड्यांनी बांधले.
महामदस्तु तज्ज्ञात्वा रुद्रध्यानपरायणः
महामद हे समजून, रुद्रध्यानात मग्न झाला.
व्याघ्राः सिंहा वराहाश्च वानरा दंशका नराः
वाघ, सिंह, वराह, माकडे आणि चावणारे पुरुष,
तदा स्वर्णवती देवी कामाक्षीध्यानतत्परा
त्या वेळी सुवर्णवती देवी कामाक्षी ध्यानात मग्न होती,
तया तार्क्ष्यास्समुत्पन्नाः शरभाश्च महाबलाः
तिच्या कृपेने गरुड आणि बलाढ्य शरभ उत्पन्न झाले.
हाहाभूते च तत्सैन्ये दिक्षु विद्राविते सति
त्या सैन्यात भीतीचे आवाज उठले आणि सगळीकडे पळापळ झाली.
सहुरस्तैर्नटैस्सार्द्धं चाह्लादेनैव चूर्णितः
सहूर आणि ते नर्तक आनंदातच पूर्णपणे पराभूत झाले.
एवं च मुनिशार्दूल चतुर्मास्स्वभवद्रणः इति ते कथितं विप्र चान्यत्किं श्रोतुमिच्छसि ।। 3.3.28.
मुनिश्रेष्ठा, असे चार महिने तो युद्ध चालू होते. हे सर्व मी तुला सांगितले, ब्राह्मण, अजून काय ऐकायचे आहे ते सांग.
कुत्र स्थाने कथं जाता तत्सर्वं कृपया वद
हे सर्व नेमके कुठे आणि कसे घडले, कृपया मला सांग.
वसंतसमये प्राप्ते क्रीडंत्यत्र दिवौकसः
वसंत ऋतु आला तेव्हा त्या ठिकाणी देवता खेळत होत्या.
मंजुघोषा च स्वर्वेश्या शुकस्थाने समागता
मंजुघोषा, गाण्यांची राणी, शुकाच्या निवासस्थानी आली.
गीतनृत्यादिरागांश्च कृत्वा सा कामविह्वला
ती गाणे, नृत्य आणि इतर राग सादर करून कामाने व्याकुळ झाली.
तदा शुकस्तु भगवान्पद्यं स्तुति मयं शुभम्
तेव्हा भगवंत शुकाने सुंदर स्तुतीरचना केली.
सा तु श्रुत्वा शुभं वाक्यं प्रोवाच श्लक्ष्णया गिरा
ती शुभ वाक्य ऐकून, गोड शब्दात बोलली.
इति श्रुत्वा तु वचनं तथा कृत्वा तया सह
ती वचने ऐकून आणि तसेच करून, ती दोघे एकत्र आले.
तयोस्सकाशात्संजज्ञे मुनिर्नाम सुतोऽनयोः
त्यांच्या संगातून त्यांना मुनि नावाचा मुलगा झाला.
तस्मै ददौ तदा पत्नीं स्वर्णदेवस्य वै सुताम्
त्यावेळी त्याला सुवर्णदेवाची कन्या पत्नी म्हणून दिली.
तया रेमे प्रसन्नात्मा तयोर्जाता सुतोत्तमा तपश्चचार सा देवी रूपयौवन शालिनी ।। 3.3.29.
तीसह तो आनंदाने रमला; त्यांना एक उत्तम पुत्र झाला. ती देवी सौंदर्य आणि तारुण्याने युक्त होती आणि तिने तप केला.
तदा प्रसन्नो भगवाञ्छंकरो लोकशंकरः
तेव्हा लोकांचे कल्याण करणारा शंकर प्रसन्न झाला.
मुनिस्तु शंकरं प्राह देवदेव नमोऽस्तु ते
मुनिने शंकराला नमस्कार करून म्हटले, 'देवतांमध्ये श्रेष्ठ, तुला नमस्कार.'
इति श्रुत्वा शिवः प्राह गुरुंडान्ते च भूतले त्रिंशदब्दप्रमाणेन तत्पश्चात्क्षयमेष्यति
हे ऐकून शिव म्हणाला, 'पृथ्वीवर तीस वर्षे पूर्ण झाल्यावर ते संपेल.'