तस्मै प्रदर्शयामास निजकार्यपरायणा
तिने आपल्या हेतू त्याला स्पष्टपणे सांगितले, कारण ती आपल्या कामात एकनिष्ठ होती.
दयालुस्स च कृष्णांशस्तामाह करुणं वचः
कृष्णांशाने दयाळूपणे तिला कोमल शब्द सांगितले.
साह वीर तवास्ये तु संस्थिता गुटिका शुभा
'हे वीर, तुझ्या तोंडात ती शुभ गोळी आहे.'
इत्युक्तस्तु तया वीरो ददौ तस्यै च तद्वसु पंजरस्थमुपादाय कृष्णांशं कामविह्वला
तिच्या बोलण्यावर त्या वीराने ते धन तिला दिले आणि कामाने व्याकुळ झालेल्या कृष्णांशाला पिंजऱ्यात ठेवले.
बाह्लीकदेशमागम्य सारट्टनगरं शुभम्
ती बाह्लीक देशात, शुभ सारट्ट नगरात पोहोचली.
निशीथे समनुप्राप्ते कृत्वा तं नररूपिणम्
मध्यरात्र झाल्यावर तिने त्याला मनुष्यरूप दिले.
दृष्ट्वा तां स तथाभूतां कृष्णांशो जगदंबिकाम्
तिला त्या रूपात पाहून, कृष्णांशाने तिला जगदंबिका म्हणून ओळखले.
तदा सा स्वेडिनी भूत्वा त्यक्त्वा कृष्णांशमुत्तमम् 3.3.28.
मग ती घामाघूम झाली आणि श्रेष्ठ कृष्णांशाला सोडून गेली.
तदा स्वर्णवती देवी बोधिता विष्णुमायया ददर्श शुकभूतं च कृष्णांशं योगतत्परम्
त्या वेळी विष्णुमायेने जागृत झालेली देवी स्वर्णवतीने, योगध्यानात मग्न असलेला कृष्णाचा अंश पोपटाच्या रूपात पाहिला.
एतस्मिन्नंतरे वेश्या पुनः कृत्वा शुभं वपुः
त्याच क्षणी ती वेश्या पुन्हा एकदा सुंदर रूप धारण करून उभी राहिली.
अये प्राणप्रिय स्वामिन्भज मां कामविह्वलाम्
अगं, माझ्या प्राणप्रिय स्वामी, मी कामाने व्याकुळ झाले आहे, मला स्वीकारा.
इत्युक्तस्स तु तामाह वचनं शृणु शोभने
असं तिने म्हटल्यावर, तो म्हणाला, "शोभे, माझं बोलणं ऐक."
विवाहितां शुभां नारीं यो भजेत ऋतौ न हि अतः परस्त्रिया भोगो ज्ञेयो वै निरयप्रदः
जो पुरुष आपल्या पत्नीशी योग्य काळात संग करतो, त्याला पाप लागत नाही; पण दुसऱ्याच्या स्त्रीसोबत भोग केल्यास नरक मिळतो हे लक्षात ठेव.
इति श्रुत्वा तु सा प्राह विश्वामित्रेण धीमता न कोऽपि नरकं प्राप्तस्तस्मान्मां भज कामिनीम्
हे ऐकून ती म्हणाली, "धीरगंभीर विश्वामित्र यांच्या कृपेने कुणीही नरकात गेलेला नाही; म्हणून मला, या कामिनीला, स्वीकारा."
पुनश्चाह स कृष्णांशः कृत्तं पापं तपोबलात्
पुन्हा त्या कृष्णांशाने सांगितले, "तपश्चर्येच्या बळाने पाप नष्ट झाले आहे."
अर्द्धांगं पुरुषस्य स्त्री मैथुने च विशेषतः
विशेषतः संगाच्या वेळी, स्त्री ही पुरुषाच्या शरीराचा अर्धा भाग मानली जाते.
ऋचि शब्दश्च पूर्वास्याज्जात ऋग्जस्सनातनः
तिच्या तोंडाच्या पुढील भागातून 'ऋच्' असा शब्द उत्पन्न झाला आणि त्यामुळे सनातन ऋग्वेद जन्माला आला.
तद्धितान्तश्च यश्शब्दः पश्चिमास्याच्च सामजः केवलो वर्णमात्रश्च स शब्दोऽथर्वजः स्मृतः ।। 3.3.28.
तिच्या तोंडाच्या मागील भागातून 'यश्' हा सामवेदाशी संबंधित शब्द निर्माण झाला; आणि शुद्ध स्वरच फक्त अथर्ववेदाचा मानला जातो.
पञ्चमास्याच्च ये जाताः शब्दाः संसारकारिणः
तिच्या तोंडाच्या पाचव्या भागातून जे शब्द निर्माण झाले, ते संसारात गुंतवणारे आहेत.
हित्वा तान्यो हि शुद्धात्मा चतुर्वेदपरायणः
ते सर्व सोडून, शुद्ध आत्मा असलेला, चारही वेदांना समर्पित पुरुष उरतो.
न वदेद्यावनीं भाषां प्राणैः कंठगतैरपि
त्याने यवनांची भाषा कधीही बोलू नये, अगदी प्राण कंठाशी आले तरीही.
इत्येवं स्मृतिवाक्यानि मुनिना पठितानि वै
अशा प्रकारे, या स्मृतीतील वचनें त्या ऋषीने वाचली.
इति श्रुत्वा तु सा वेश्या म्लेच्छायाश्चांशसंभवा
हे ऐकून, म्लेच्छांच्या अंशातून जन्मलेली ती वेश्या,
वेतसैस्ताडयित्वा तं पुनः कृत्वा शुकं स्वयम्
तिने त्याला काठीने मारले आणि पुन्हा स्वतःच्या सामर्थ्याने त्याला पोपट बनवले.
तदा स्वर्णवती देवी कृत्वा नारीमयं वपुः
त्या वेळी देवी स्वर्णवतीने स्त्रीचे रूप धारण केले.
पुनः श्येनीवपुः कृत्वा तद्देशाद्यातुमुद्यता
पुन्हा घाराचे रूप घेऊन, ती त्या ठिकाणाहून निघून जाण्यास सज्ज झाली.
मकरंदस्तु तां दृष्ट्वा कृष्णांशेन समन्विताम् चरणावुपसंगृह्य स्वगेहे तामवासयत्
मकरंदाने तिला कृष्णाचा अंश लाभलेली पाहून, तिचे पाय धरले आणि तिला आपल्या घरी नेले.
शोभनापि च संबुध्य पञ्जरान्तमुपस्थिता 3.3.28.
शोभना जागी झाली आणि पिंजऱ्याच्या आत आली.
किं करोमि क्व गच्छामि विना तं रमणं परम्
मी काय करू? त्या परम प्रियकराशिवाय कुठे जाऊ?
तत्र स्थितं च पैशाचं मायामदविशारदम्
तेथे एक पिशाच्च उभा होता, जो मदाच्या मायेत कुशल होता.